หนทางเอาตัวรอด ก่อนถูกท่านเสนาบดีหย่า Novels & Stories

เมื่อสิ้นหนทางรอดชีวิต มีเพียงทางเดียวคือนางต้องเอาตัวรอดเสียก่อน ดีกว่าต้องทรมานเช่นนี้! หลิวหยวนเหนียงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนตัวสั่น ไม่คาดคิดเลยว่าหวาเยียนจะกล้าซัดทอดนางเช่นนี้!!! "ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่รู้เรื่องนะเพคะ!!!"

“ข้าให้สัญญากับหย่งซีไว้ว่า จะให้เขาตัดสินใจเรื่องคู่ชีวิตของตนเองโดยที่ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยว หลายปีมานี้เจ้าเองก็เห็น เสนาบดีซุนนั่นอย่างไร วางแผนทุกอย่างเพื่อจะผูกมัดเขาให้ได้ สุดท้ายเชือกเส้นนั้นกลับรัดคอเขาเอง” เมื่อได้ยินเรื่องของเสนาบดีซุน นางกำนัลที่นั่งอยู่ทั้ง สามคนต่างหน้าซีดลงทันที ในยามนั้นคุณชายเจิ้งลงมือได้โหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก เขาจัดการเสนาบดีซุนทั้งครอบครัว ไม่เหลือแม้แต่ทางรอดให้อีกฝ่ายแม้แต่ทางเดียว เป็นการตอบแทนแค้นที่สาสมเป็นที่สุด

ถูกประหาร และลู่ชิงเหยารอดตัวไป แต่ก็ถือว่าคืนความเป็นธรรมให้ตัวเองแล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วงอีก ระบบตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริงจนชวนให้เขาอยากถอนใจ [หากท่านไม่ทำภารกิจนี้ ท่านจะต้องได้นางเป็นภรรยา ทางเดียวที่จะรอดคือหาคู่แห่งโชคชะตา ที่จะเสริมดวงให้ท่านก้าวสู่หนทางที่รุ่งโ รจน์]

หลิวอวี้ลู่เห็นเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกผิดและไม่กล้าพูดต่อ เสนาบดีไป๋จิ้งหาวจึงจับมือภรรยาของตนไว้แน่นเพื่อพยุงสติของนางเอาไว้ “ฟังลูกให้จบก่อน...” “พวกเขาล้วนโตพอจะเลือกทางเดินชีวิตของตัวเองแล้ว”

หากนางมีชีวิตรอดก็ให้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตนเอง เพราะลู่จื้อสั่งห้ามไม่ให้นำของมีค่าติดตัวไปทั้งสิ้น แต่ถ้าหากไม่มีชีวิตรอดไปถึงชายแดน ให้ถือว่าเป็นเวรกรรมที่นางได้ลงมือปองร้ายหมายเอาชีวิตของผู้อื่น เขาไม่ฆ่าให้ตายเสียตรงนี้ก็นับว่าปรานีมากแล้ว ในส่วนบิดาผู้นั้น เขา นำใบหย่าที่มารดาลงลายมือชื่อไว้เรียบร้อย มาให้บิดาลงลายมือในหนังสือหย่าให้ครบถ้วน เพราะมารดาของเขา ตัดสินใจที่จะปล่อยมือจากความรักที่จืดจาง ยิ่งอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกันนางยิ่งปวดใจ เขาจึงต้องจัดการให้เด็ดขาด และมอบบทเรียนเล็กน้อยให้แก่บิดาผู้ลุ่มหลงมัวเมาสตรีแพศยา

บดีคงคิดว่าเขาวิกลจริตเป็นแน่ ดีไม่ดีเมื่อความถึงรัชทายาท เขาอาจโดนตัดหัวเสียบประจานก็เป็นได้ และจะเหลือสิ่งใดให้เขาได้ทำบ้างเล่า นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหนักใจ นึกหาทางออกในเรื่องนี้ เรียกได้ว่าเป็นงานรับน้องใหม่ที่หนักเอาการ แต่ทว่าเสนาบดีซือจงเอ่ยกับเขาและหยา งขุยเพียงแค่สองคน ตัวหยางขุยเอ่ยอย่างปลงตกก่อนหน้านี้ไปแล้วว่าพยายามหาทางออกแต่ไม่เป็นพ้น ดังนั้นจึงดูเหมือนว่าเขาอาจเป็นความหวังสุดท้ายของกรมคลัง

“ทนไม่ไหวก็หย่า จวนเสนาบดีหลังนี้ตราบใดที่มีปู่ก็คือจวนของเจ้าตลอดไป!” หลังหลิงอวี๋หย่าร้างไม่สนย้ายกลับจวนเสนาบดีเจิ้นหย่วนสักกระผีก แต่ตอนนี้ก็ไม่อยากเถียงกับท่านอดีตเสนาบดี ถึงคราวนั้นค่อยว่ากันเถอะ!

เขาเหมือนจะประสบพบเจอกับโศกนาฏกรรมใหญ่ๆ ในชีวิตของมนุษย์มาครบถ้วนแล้ว ทั้งสูญเสียพ่อตั้งแต่ยังเด็ก สูญเสียภรรยาตอนวัยกลางคน ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย เสนาบดีฝ่ายซ้ายถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า “เจ้าอาจจะคิดว่าข้ามาเรียกร้องความสงสารในวันนี้”

"ฮูหยินลู่น่าสงสารยิ่งนัก ไปถูกใจผู้อื่นยังพอว่า ไม่เห็นถึงขั้นต้องหย่าเลยนี่" "วิธีการของอัครมหาเสนาบดีลู่เป็นเช่นไร เจ้าไม่เคยได้ยินมาก่อนหรือ ฮูหยินลู่ยังมีชีวิตอยู่ต่อได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว..." "เป็นอย่างที่คิด ชายหนุ่มไม่มีผู้ใดดีสักคน"

“แต่งตั้งกันเมื่อใดเล่าเจ้าคะ ทั้งที่ท่านเสนาบดี เพิ่งหย่ามารดาข้าไปยังมิทันสามเดือนเสียด้วยซ้ำ หรือทำตัวเป็นฮูหยินมานาน จนลืมฐานะแท้จริงของตนเองไปแล้ว” จางเหลียนฮวา ก้าวมาหยุดอยู่ต่อหน้าภรรยาน้อยของบิดา สายาที่มองอีกฝ่าย มิได้หยามหยัน แต่ก็มิได้อ่อนโยนจนอีกฝ่ายไร้ยำ เกรง นางวางตัวได้อย่างเหมาะสมยิ่งนัก