หนทางเอาตัวรอด ก่อนถูกท่านเสนาบดีหย่า Novels & Stories

เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ควรมีคนรับรู้ให้น้อยที่สุด และหยางซีซวนเป็นบุคคลแรกที่ไม่ควรรู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่! ในวันนั้นเองเสนาบดีไป๋ได้ปล่อยข่าวลือว่าบุตรสาวของตนเสียชีวิตแล้ว เขาออกไปแสดงละครฉากใหญ่ให้หยางซีซวนได้รับชมเป็นคนแรก แถมได้หนังสือหย่ามาเป็นที่เรียบร้อย

จางเหยียนเหว่ยที่ได้ยินเช่นนั้นก็จ้องมองเสนาบดีฟ่านฉีด้วยแววตาที่เย็นเยียบ ก่อนจะยกเท้าถีบทหารที่เข้ามาหมายจะจับตัวไป๋เหมยเหม่ยจนกระเด็น "ข้าพานางไปเอง ใครเสนอหน้าเข้ามาอย่าหาว่าข้าไม่เตือน" เสนาบดีฟ่านฉียิ้มเพียงเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า พลางครุ่นคิดในใจ อวดเก่งไปก่อนเถิด!!! อีกไม่นานสองพ่อลูกนั่นก็ต้องตาย นับว่าสวรรค์เข้าข้างเขายิ่งนัก อยู่ดีไม่ว่าดีดันไปถูกกบฏจับตัวได้เสียนี่ อีกทั้งยังโง่งมยอมอ่อนข้อให้กบฏ ตายๆ ไปเสียพวกไร้ประโยชน์!!! วันใดที่หลานชายเขาขึ้นเป็นฮ่องเต้นั่นคือวันตายของคนเหล่านี้

หลงเหวินหยางที่ยืนกำหมัดแน่นใต้แขนเสื้อ พลันตัดสินใจสลัดหมากตัวนี้ทิ้งเพื่อรักษาตัวรอด เขาขยับก้าวออกมาแล้วทรุดกายคุกเข่าเคียงข้างเสนาบดีหาน ทว่ากลับกล่าวประโยคที่ปลิดชีพอีกฝ่ายทันที “เสด็จพ่อ…ลูกมิเคยทราบมาก่อนเลยว่าเสนาบดีหานจะกล้าทำเรื่องโฉดชั่วลับหลังลูกเช่นนี้” หลงเหวินหยางตีสีหน้าเจ็บปวด

ซ่งซูฉีหวาดกลัวไม่น้อย ไม่คิดว่าแผนของพวกเธอจะล้มไม่เป็นท่าเช่นนี้ แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอและพ่อควรจะเอาชีวิตรอดก่อน ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที แม้ว่าอยากได้ตำแหน่ง แต่นายท่านรองซ่งยังคงรักชีวิตตนเอง จึงตัดสินใจที่จะหนีไปพร้อมลูกสาว ทว่าเขากลับไม่มีโอกาสนั้นเพราะหล ันอี้ข่ายบุกเข้ามาถึงด้านในเสียก่อน

“ดีไม่น้อยเลย เช่นนั้นเรื่องนี้บิดาของเจ้า ต้องช่วยจัดการ ส่วนข้าจะคุยกับท่านอาเอง” ไม่ต้องอธิบายให้ยืดยาว เยว่เมี่ยวก็เข้าใจ บางทีนางกับสหาย ต้องมีเส้นทางของตัวเองแล้ว คงรั้งกันเอาไว้ ใช้ชีวิตอันเลื่อนลอยต่อไปไม่ได้แล้ว ถึงเงินทองพวกนางจะมีมากมาย แต่สักวันก็ต้องมีการเดินบนเส้ นทางของตนเอง ตามหน้าที่อย่างมิอาจหลบเลี่ยงได้

บนท้องถนนสายหลักของเมืองหลิ่งเป่ย เหยียนลั่วหลีก้าวเดินอย่างมั่นคง เบื้องหลังของนางมีเงาร่างสามสายเดินตามมาติด ๆ นั่นคือท่านมหาเสนาบดีผู้เฒ่าและหลานรักทั้งสองที่นางเพิ่งช่วยชีวิตไว้ มหันตภัยใกล้จะปะทุเต็มที การนำผู้มีความรู้กลับไปไว้ที่หมู่บ้านคือทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด ทว่านางก็อดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นหวังหมาจื่อตัดสินใจหักใจทิ้งทางรอดและเลือกที่จะอยู่ตายดาบหน้าเช่นนั้น

"คงได้ระบายออกมาจึงเหมือนปลดปล่อย เสนาบดีกู้แม้จะรักหลานชายเพียงใดแต่กู้หยวนและกู้ชิวก็คือสายเลือดเขาเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ" "เสี่ยวเตี๋ยกับเขาย่อมต้องได้อยู่ด้วยกัน เรื่องนี้เสด็จพ่อบอกว่าเสนาบดีจางจัดการแล้ว ส่วนท่านเล่ามิคิดกลับสกุลหยุนสักครั้งหรือ"

เว่ยเหยาเคยคิดว่าตำแหน่งพระชายาจะทำให้เขาใจอ่อนลงบ้าง ยามนี้นางคิดแล้วว่าการปล่อยให้คนที่รักเป็นอิสระย่อมดีกว่าเอาชีวิตไปเสี่ยง นางไม่อยากเดินอยู่บนเส้นด้ายกับขั้วอำนาจใด “หย่า...หย่าแล้วเจ้าจะไปไหน จวนเสนาบดีหรือ?” “ข้าจะไปอยู่วัดถือศีลกับเป่ยเป่ย ข้าไม่อยากเป็นภาระใคร” น างพูดอย่างแน่วแน่ เมื่อก่อนวิ่งหาเขา ตอนนี้นางขอหยุดแล้วเดินจากไปบ้างเถอะ

เสนาบดีซ่งตวาด "หากเจ้าก้าวเข้ามาอีกก้าว ข้าจะปลิดชีพคนพวกนี้เสีย!" เยว่ฉีหยุดฝีเท้าลง นางยกยิ้มหยัน "ท่านเสนาบดี... ท่านคิดว่าคนอย่างข้าที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง จะแยแสชีวิตของคนพวกนี้รึ?"

หาทางหย่าได้สำเร็จ ลูกไม่อยากพบเขาอีก ” เสนาบดีหลิวมองใบหน้าที่เศร้าลงทันตาของบุตรี จึงครุ่นคิดหาหนทางจะขอพระราชทานราชโองการหย่าให้บุตรี " สามวันต่อมาเสนาบดีหลิวเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เมื่อเสร็จจากราชการที่ปรึกษางานกันแล้ว เขาขอพระราชโองการหย่าให้บุตรีเมื่อถูกถามเหตุผลเขาบอกบุ