หนีการแต่งงาน の小説・ストーリー

แต่กู้หยุนหลานให้ความสนใจคำพูดของเฉินเสี่ยวถง ดึงเฉินเสี่ยวถงแล้วถาม “คุณหนีการแต่งงานได้ยังไง เพราะที่บ้านจัดแจงเรื่องงานแต่งแล้วคุณไม่เห็นด้วยใช่ไหม?” “ใช่ พี่สาว คุณกับหลี่โม่ได้รักกันอย่างอิสระใช่ไหม ดูพวกคุณหวานกันฉันก็อิจฉาเลย แต่ที่บ้านกลับจะให้ฉันแต่งงานเพื่อผ ลประโยชน์ ฉันเลยหนีมาเพื่ออิสระของตัวเอง ถ้าฉันตามหาคนที่จะรักได้อย่างอิสระก็คงดี”

พูดแล้วพ่อก็มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวงทั้งที่รู้ว่าลูกสาวคนโตออกจากบ้านแล้ว แต่ก็อดกลัวไม่ได้ ถ้าอลีนารู้ว่าพ่อยังไม่เลิกสปอยล์อันนาต้องโวยวายบ้านแตกแน่ “เอยขี้เกียจไปแล้วค่ะ” อันนาไม่ยอมบอกความจริงกับพ่อแม่ว่าที่ทริปล่มกะทันหันเป็นเพราะมาร์ชรู้จากเพื่อนของเธอที่ไปส่งท ี่สนามบินว่า เธอกำลังจะแต่งงานกับศิวภัทร อันนาพยายามอธิบายแล้วว่ากำลังจะขอยกเลิกการแต่งงานแต่เขาก็ไม่ฟัง เขาโกรธมาก หาว่าเธอหลอกลวงสวมเขาให้เขาและประกาศตัดขาดกับเธอทันที

“การหนีตามกันจะเป็นได้เพียงอนุภรรยา ถึงแม้พวกท่านจะมีการหมั้นหมายกันมานานแล้ว แต่หากแต่งงานโดยไม่มีการอนุญาตจากพ่อแม่ ก็ถือว่าไม่ถูกต้องตามธรรมเนียม” ด้วยเหตุนี้ ตงฟางซื่อจึงตั้งใจพาหญิงสาวผู้นั้น ไปที่บ้านของพ่อตาแม่ยายในอนาคตสักครั้ง

ฉันหลับตาลง ข่มความขมขื่นในใจเอาไว้ แล้วปิดมือถือ วันต่อมา ฉันนัดเพื่อนสองสามคนเพื่อบอกข่าวเรื่องยกเลิกงานแต่งงาน ตอนแรกดานเต้เคยบอกว่าเขาไม่ชอบงานแต่งงาน เขาคิดว่ามันเป็นเพียงพิธีรีตองที่ไร้ความหมาย

"ใช่..ถ้าแต่งงานคุณก็คือภรรยาของผม ใครจะเอาคุณไปขายได้อีกล่ะ" "ถ้าจะแต่งงานเพราะช่วยฉันเรื่องนี้ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันช่วยตัวเองได้" "โดยการหนีเนี่ยนะ" "ใช่ค่ะ" "คุณไม่อยากแต่งงานกับผมเหรอ"

“ครับคุณผู้หญิง ทราบแล้วไม่เร่งเลยครับ แต่ฉันก็อายุมากแล้วนะพายอีกไม่กี่ปีก็จะสี่สิบแล้ว ไม่อยากเลี้ยงลูกตอนแก่” “บอกว่าอย่าพูดไงคะ ให้มันเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ” แดนไทยยิ้มอย่างถูกใจ เขาไม่อยากเร่งนักหรอกแต่ก็ต้องกระตุ้นบ้าง ถ้าให้เขารอถึงห้าปีสิบปีเขาคงแก่ก่อนพอดีเจอค นที่รักแล้วก็อยากอยู่ด้วยกันนานๆ อีกอย่างเขาไม่อยากให้คนอื่นมองหญิงสาวไม่ดี ยังไม่ได้แต่งงานกันแต่มาอยู่กับผู้ชาย ไม่อยากให้ใครๆ คิดแบบนั้น อยากทำตามประเพณี ทำให้ถูกต้องแต่ยังไงก็ตามก็ต้องแล้วแต่ไพลิน เขามั่นใจว่าเขารอได้ขอแค่ให้ได้อยู่ใกล้ๆ ก็มีความสุขแล้ว

ฉันไม่คิดว่าเขาจะพูดเรื่องนี้ออกมาอย่างกะทันหัน แม้ว่าจะเพิ่งเดินทางไปพบผู้ใหญ่เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันก็รู้ว่าการแต่งงานของเราใกล้ขึ้นมาอีกขั้น แต่การพูดแบบนี้มันทำให้ฉันรู้สึกตะลึง ในหัวของฉันก็นึกถึงโพสต์ที่เห็นในวันนี้ จึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฉันจึงตอบสวีเ ชาไปว่า "การแต่งงานไม่ควรทำแบบลวกๆ นะ อย่างไรก็ต้องให้พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายได้พบกันก่อน และต้องไปตรวจสุขภาพกันด้วย"

ชายหนุ่มพูดอย่างชัดเจนเน้นเสียงเรียกหญิงสาวอย่างจงใจ “ถ้าคุณแอ้ตกลงแต่งงานกับผม ผมยินดีเข้าช่วยเหลือธุรกิจพ่อคุณ และบ้านหลังนี้ก็จะยังเป็นเกษมมนตรีเช่นเคย แต่ถ้าไม่ พวกคุณก็เตรียมตัวย้ายออกไปภายในวันพรุ่งนี้เท่านั้น” ชายหนุ่มยังคงรุกต่ออย่างไม่สนใจความรู้สึกใครทั ้งสิ้น

กลอยใจอ่านนิยายยังไม่จบบทป้าสุนีย์ก็หลับ เป็นเรื่องธรรมดาของคนวัยนี้กลางคืนจะนอนไม่ค่อยหลับ แต่จะมาหลับในตอนกลางวันแทน กันต์ลุกขึ้นจากเก้าอี้โยกแล้วก็พาเธอออกไปเดินเล่นหน้าบ้าน "เราจัดงานแต่งงานกันดีไหม ?" กันต์ไม่อาจลืมสายตาที่เธอมองชุดแต่งงานสีขาวชุดนั้นได้เลย อีกอ ย่างเขาก็สงสารเธอด้วย มาอยู่กินกับเขาโดยไม่มีงานแต่ง แม้จะจดทะเบียนสมรสกันแล้วแต่คนภายนอกไม่รู้ เขาเกรงว่าคนอื่นจะดูถูกเธอ

หลี่อวี้จิงมองตามหลังชายหนุ่มคนนั้นอย่างงุนงง สิ่งที่เธอเพิ่งได้ยินไม่ใช่คำพูดของสามีที่ควรจะพูดกับภรรยา แต่มันกลับเป็นเหมือนการประกาศว่าเขาทำการแต่งงานครั้งนี้โดยไม่เต็มใจ และเธอก็รู้ทันทีว่า การแต่งงานของหลี่เหมยหยุนในชีวิตใหม่ของเธอนั้นไม่ใช่การเลือกของความรัก แต่มัน เป็นการจัดการตามข้อจำกัดบางอย่างในสังคมและการเมืองที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง