Novel & Cerita หนีการแต่งงาน

ประโยคอันยาวเหยียดถูกกล่าวขึ้นอย่างไม่สมกับเป็นตัวเอง แค่เฉลิมคิดว่าอย่างน้อยหากสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ต้องการมีเพียงเงิน เขาเองก็สามารถให้ได้ไม่ต่างกัน “ชิ!... กะไว้เชียว” เฉลิมใช้ประสบการณ์ที่สั่งสมผ่านการทำงานตำแหน่งผู้ช่วย จับสังเกตสีหน้าของคู่สนทนาตีความคู่กับบริบทที่เป็นอยู่ � �รรยาของเขาถึงขั้นสักยันต์เพื่อหลีกหนีการแต่งงาน และที่มาจัดฉากสัญญาวิวาห์ปลอม ๆ ขึ้นนอกเหนือจากการสร้างความชอบธรรมทางกฎหมาย ยังเป็นการสร้างความเข้าใจเรื่องนี้ไปในตัวด้วยสินะ ต่อให้ความจริงพวกเขายังไม่เคยมีอะไรเกินเลยกันสักครั้งก็ตามที

“ใช่ น้ำเสียงนายดูเครียดมากจริงๆ แล้วนี่นายจะทำยังไงต่อไปวะอเล็ก จะหนีหรือว่ายอมแต่ง” “ฉันจะหนีไปไหนได้ล่ะ หนีไปคุณแม่ก็ต้องแกล้งเข้าโรงพยาบาลเรียกให้กลับมาอยู่ดี แถมฉันก็ยังไม่รู้ด้วยว่าไอ้โรคหัวใจที่คุณแม่เป็นอยู่มันเป็นโรคจริงหรือว่าโรคปลอม” อเล็กซิสถอนใจยา วเหยียดไปตามสายสนทนา “งั้นสรุปก็คือ... นายจะแต่งงาน?”

คราวนี้ฉันเข้าใจแล้ว เขาคิดว่าฉันหมดหวัง เลยแต่งงานกับผู้ชายคนไหนก็ได้เพื่อประชดเขา น่าขำสิ้นดี ฉันผลักเขาออกแล้วรีบวิ่งหนี

คำพูดของบุรุษแปลกหน้าที่นั่งอยู่ตรงหน้าทำให้ฮวาจื่อเฉิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อคิดได้ว่าหลังจากนี้เขาคงจะต้องไหว้วานบุรุษผู้นี้ให้ไปจากที่นี่พร้อมกับฮวาจื่อชิง เขาจึงได้ยินยอมเอ่ยออกมาด้วยความจริงแค่เพียงบางส่วน “อ่อ! ใช่แล้วนางตั้งใจจะหนีการแต่งงาน นางถูกครอ บครัวบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ชอบนาง บุรุษผู้นั้นมีนางในดวงใจแล้ว นางก็เลยคิดจะหนีจากไปเพื่อเปิดทางให้เขาได้สมหวังกับคนในใจของเขา” คำพูดของฮวาจื่อเฉิงทำให้ชายหนุ่มผู้นั้นขมวดคิ้วในทันที

หยางไห่ “ฮ่า ฮ่า แค่การแต่งงาน ท่านจะหนีทำไม ไม่พอใจแต่งก็ไม่ต้องแต่งสิ หรือว่าครอบครัวของท่านไม่ให้ท่านได้เลือกเอง”

อุสาฉุดกระชากลากถูลูกสาวคนสวยของตัวเองกลับบ้านทันทีด้วยความอับอาย เธอไม่น่าคิดอะไรง่ายๆ เลย ว่าคนอย่างชินดนัยจะหน้าบางและขี้เกรงใจผู้ใหญ่ จนต้องยอมแต่งงานแบบเลยตามเลย แล้วทีนี้เธอจะทำอย่างไร เรื่องราวมันเลยเถิดจนขายขี้หน้าไปหมดแล้ว “พ่อครับ ผมต้องไปก่อน เตยวิ่งหนีออกไปต ั้งแต่ก่อนผมจะได้เอ่ยปฏิเสธงานแต่ง ไม่รู้ตอนนี้หนีไปไหนแล้ว”

เฟิงเส้าเฟิง" เหตุใดข้าถึงไม่รู้เรื่องนี้" ซุนอี้" จำเป็นต้องบอกกล่าวท่านรึ ข้ารวยแล้วข้าจะหาผัวกี่คนก็ได้ ( พูดจบนางก็เดินขึ้นรถม้าเบือนหน้าหนีใส่สามีเหมือนเศษอาหารที่เหม็นเน่า)

เป็นชะตากรรมที่นำมาซึ่งความเจ็บปวดไม่รู้จบ บางคนในตระกูลเลือกที่จะไม่แต่งงาน ไม่สร้างความสัมพันธ์ใดๆ หลีกเลี่ยงความรักด้วยความหวังว่ามันจะช่วยพวกเขาหลุดพ้นจากชะตากรรมที่ลิขิตไว้ บางคนพยายามหนีจากความรู้สึกของตนเอง หลีกเลี่ยงผู้ที่พวกเขาอาจจะรักเพื่อลบล้างอิทธิพลข องคำสาปที่คอยครอบงำ แต่ในท้ายที่สุด ไม่มีใครเลยที่สามารถหลบหนีจากโชคชะตาได้อย่างแท้จริง

"เด็ก ๆ มาจับตัวไป น้องเล็กหนีจากเรือนหอเข้ามาวุ่นวายในเรือนข้า!!!" ​​​​ น้องชั่ว!!! คิดหนีการแต่งงานยังไม่พอ ยังคิดจะแย่งภรรยาเขาอีก จงกระเด็นออกไปนอกเรือนข้าเสีย

แต่ฉันหันหน้าหนี ปกติแล้วฉันจะให้เขาเซ็นสัญญาในฐานะหัวหน้าตระกูลโมเร็ตติ เป็นคำสัญญาที่สลักไว้ด้วยหมึกว่า “ฉัน อารอน โมเร็ตติ จะกลับมาแต่งงานกับแคลร์ในวันที่ […]” แต่สำหรับครั้งนี้ ฉันไม่พูดอะไรเลย