หนีการแต่งงาน Novels & Stories

“หากไม่ติดเรื่องงานข้าจะพาท่านหนีไปในตอนนี้เลย..แต่อาจจะต้องเปลี่ยนชุดสักหน่อยเพราะชุดพิธีการของท่านมันโดดเด่นและแผนการหลบหนีของเราอาจจะถูกจับได้อย่างง่ายดายเกินไป..” จานีคเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไม ในฤดูกาลนั้นถึงไม่มีสตรีคนไหนได้แต่งงานเลย..หน้าตาคือส่วนหนึ่งที่ดึงดูดใจแต่การ พูดของเขาคืออีกส่วนที่ทำให้เขารู้สึกมีเสน่ห์มากเหลือเกิน

เตวิชเดินเข้ามาพร้อมกับกุมมือบางไว้แน่น ในเมื่อไม่สามารถคัดค้านงานแต่งงานครั้งนี้ได้ หนทางเดียวที่จะช่วยไอวารินได้นั่นก็คือการพาเธอหนีไปพร้อมกับเขา “คุณเล็กล้อขวัญเล่นหรือเปล่าคะ” ไอวารินเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ‘หนีตาม’ อย่างนั้นเหรอ เธอกับเขาเพิ่งเรียนจบมา เงินเก็บก็ยังม ีไม่มากพอที่จะสร้างตัว ที่สำคัญ หญิงสาวไม่อยากทำตัวให้คนในบ้านนี้ต้องลำบากใจ

“งั้นก็ดี เพราะเรากำลังจะแต่งงานกัน ผมไม่อยากให้คุณสงสัย” มิราวดีนิ่งทำอะไรไม่ถูก นั่นไม่ใช่คำพูดที่อ่อนโยน หรือดูข่มขู่อะไร แต่เป็นการบอกว่า ยิ่งสงสัยยิ่งไม่ปลอดภัย ไม่รู้เลยว่าการ ‘ตกลง’ แต่งงานเพื่อหนีหนี้ที่ไม่ได้ก่อขึ้นนั้นเป็นความคิดที่ถูกต้องแล้วหรือไม่ ยิ่งมองก็ไม ่เห็นคำว่า

“เป่าเป้ยในเมื่อข้ามาตามเจ้าถึงที่นี่ เจ้าจะหมั้นหมายกับผู้อื่นไม่ได้นะ” “ข้า….คือเรื่องนี้ผู้ใหญ่เป็นผู้จัดหาให้ ก่อนหน้านั้นที่ข้าหนีไปที่เมืองหลวงก็เพราะหนีการแต่งงาน บิดาข้าจึงเข้าใจว่าข้าไม่อยากหมั้นหมายกับสกุลนั้นเลยขอถอนหมั้น แต่พวกเขาไม่ยินยอม ก็เลย….” “เป็นเช่นนี้นี่เอง ช ่างดียิ่ง”

คนที่กำลังขับรถออกจากจุดที่จอด เปลี่ยนเป็นหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม แล้วหันมามองหน้าคู่สนทนา “ทำไม เรื่องงานแต่งงานของเรามันทำไมเหรอ” “ก็งานแต่งงานของเราไม่ได้เกิดขึ้นจากความเต็มใจน่ะสิ คุณยอมแต่งงานกับหลินก็เพราะไม่อยากให้คุณท่านอาการกำเริบ ซึ่งมันก็ตรงกับเหตุผลที่หลินยอม หลินก ็เลยจะตกลงทำความเข้าใจกับคุณจิมว่า เราแต่งงานกันแค่เพียงในนามและไม่มีการจดทะเบียนสมรส อยู่กินเหมือนผัวเมียทั่วไปตบตาคุณท่าน เมื่อมีโอกาสและจังหวะดีๆ เราก็เลิกกัน”

"ทำไมคุณถึงหนีงานแต่งล่ะ" "ตอนนั้นฉันมีแฟนอยู่แล้วค่ะ แล้วอยู่ๆพ่อกับแม่ก็บอกว่าหาผู้ชายไว้ให้แล้ว และบังคับให้ฉันแต่งงาน ดังนั้นก่อนวันงานฉันก็เลยตัดสินใจหนีไปอยู่ต่างประเทศ เพราะฉันไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักค่ะ"

ในความทรงจำของเขา ความกดดันที่มาพร้อมกับการถูกบังคับให้แต่งงาน กลายเป็นความฝันที่แตกสลาย เขาไม่เคยอยากเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่พ่อแม่วางแผนให้เขา เขาต้องการอิสรภาพและเลือกเส้นทางของตัวเอง "ตอนที่เห็นประกาศหางานที่นี่..." เขายิ้มเหยียดตัวเอง "ที่ที่ห่างไกลและน่าจะไม่มีใครตามพบ... ผ มตัดสินใจหนีออกมาและซ่อนตัวในป่าลึก"

หยางหลินหรี่ดวงตาคิดและพูดออกมาช้าๆ ทีละข้อๆ “เราอาจแต่งงานกันเงียบๆ แต่งกันภายใน หากเราย้ายออกมาแล้วพวกผู้ใหญ่ก็จะไม่รู้ว่าเรา...เราแต่งงานแค่ในนาม จากนั้นพี่ก็ทำงาน ฉันเองก็ทำงานของตัวเองไป”

เจียงจิ่ว ‘แหะ ๆ’ ขยับเข้าไปใกล้ ถามต่อว่า “คุณหนูหลิว ในเมื่อท่านเลือกแต่งกับอ๋องเจิน แล้วทำไมท่านยังต้องหนีไปที่อื่นอีกละขอรับ? ถ้าท่านหนีงานแต่ง อ๋องเจินรู้เข้า ต้องไม่ปล่อยท่านไว้แน่” “ที่ข้าบอกว่าจะแต่งกับอ๋องเจินก็แค่อุบายชะลอศึก จุดประสงค์คือยืมชื่ออ๋องเจินมาต้านการบีบคั้ นของรัชทายาท”

ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดูญดาเองก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข “ผมจะรีบไปคุยกับทางบ้านให้ครับ..งั้นผมขอตัวก่อน”ร่างสูงเอ่ยปัดๆก่อนจะเดินหนีทั้งคู่ไปเพราะไม่อยากพูดคุยกับเรื่องที่น่าอึดอัดเขาไม่ได้เกลียดการแต่งงานแบบคลุมถุงชนหรอกเพราะทางพ่อกับแม่ของเขาก็เป็นแบบนี้ การแต่งงานที่ไม่มีควมรักเข้ามาเกี่ยวและมีแต่เรื่องธุรกิจมันดีเสียอีกที่จะได้สร้างกำแพงของความแข็งแกร่งให้มั่นคงขึ้นแต่ถว่าในตอนนี้เขายังไม่อยากแต่งงานก็เท่านั้น