Novel & Cerita หย่า​รัก

มีเพียงอ้อมกอดที่กระชับแน่นแทนคำตอบ และรอยยิ้มพรายบนใบหน้า ใจสองดวงที่ตรงกัน มีค่ายิ่งกว่าถ้อยคำใด ความผูกพันจากความบังเอิญก่อกำเนิดเป็นสายใยแน่นเหนียว ทักทอสู่ความรักนิรันดร์ ดังคำปฏิญาณ Until the death do us apart ‘จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน’

จรัญญาค่อยบรรจงกลืนเข้าไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ไม่ยอมหยุด กรกันต์จับหัวเมียรักกดให้ดูดน้ำคาวจนหมด ร่างบางกลืนลงคอทุกหยด พร้อมทั้งเลียสลับกับดูดไม่หยุด น้ำของกรกันต์เยอะมาก ก่อนที่กรกันต์จะให้รางวัลเมียรักด้วยการจับมานอนที่เตียงเเล้วบรรเลงเพลงรักต่อ ค่ำคืนนี้เสียงกระทบ กันของเนื้อดังลั่นวิลล่าที่เป็นที่ฮันนีมูนของคู่แต่งงานใหม่ ทั้งเสียงครางทั้งเสียงเนื้อดังสนั่นกันทั้งคืน กรกันต์ไม่ยอมให้จรัญญาเมียรักได้พักเลย เพียงเพื่อที่จะผลิตทายาทให้เข้าไปอยู่ในท้องของเมียรักให้ได้

หย่า “อย่ายอมหย่าง่าย ๆ นะ” เสียงเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในไทยของโรส‍สิ‍รินดังขึ้นอย่างโมโห

เสียงสาวๆ คุยกัน ด้วยความสุข คนที่เขินอยู่แล้ว เขินหนักขึ้นไปอีก เมื่อเห็น ประโยค ที่เจ้าบ่าว เขียนบนการ์ด แต่งงาน **อ้อนรัก น้องกวา สำเร็จ แล้วครับ ** จบแล้วค่ะ

“แล้วความสุขของเราสองคนละคะ เราจะมองข้ามมันไปได้จริงๆ เหรอ ถ้าในวันข้างหน้าเราต่างฝ่ายต่างไปเจอใครที่รักจริงๆ หรือคุณจะหมายถึงการแต่งงานแบบมีระยะเวลา แต่งแล้วหย่าอะไรแบบนั้น” คนที่เราจะรักจริงๆ คำนี้สะดุดใจอังกูรพอสมควร ชายหนุ่มไม่ได้คิดถึงคำๆ นี้มานานมากแ

" กูไม่อยากหย่า" " มึงไม่อยากหย่า แสดงว่ามึงรักฉัตรใช่ไหม" " อือกูรักฉัตร กูไม่อยากหย่า"

ชายหนุ่มจ้องภรรยาด้วยสีหน้าโกรธเคือง “คุณจะยอมหย่าให้ชั้นดีๆหรือจะรอให้ชั้นแฉเธอ” “ได้ อยากหย่ามากเดี๋ยวผมหย่าให้ทุกอย่างจะได้จบๆถ้าหย่าแล้วก็อย่ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตผมอีก คนอย่างคุณพร้อมทำลายชีวิตคนอื่นได้ทุกเมื่อ ไม่รู้ที่ผ่านมาผมรักคุณไปได้ยังไง”

นิ่มอนงค์คาดคั้นตาวาววับ “ใครจะบ้าหย่าให้ ก็รักจนจะตาย เป็นบ้าเป็นหลังอยู่นี่ ไม่ยอมหรอก เป็นเมียแล้วต้องเป็นไปถึงชาติหน้าเลย”

หญิงสาวบ่นพึมพำ ก่อนจะหยิบสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋าเพื่อจดรายละเอียด บนแผ่นหินที่ตั้งอยู่นอกสุสานเพื่อที่เธอนำไปหาข้อมูลเพิ่มเติม ริมฝีปากอวบอิ่มจรดปากกาเขียนพร้อมอ่านตาม “ดอกเสาเย่าดอกไม้แห่งการจากลา และดอกไม้ที่แสดงถึงความรัก มีตำนานของทุ่งดอกเสาเย่าแห่งนี้เล่าต่อ ๆ กันมาว่า สามีภรรยาคู่หนึ่งได้ให้คำสัญญารักมั่นในทุ่งดอกเสาเย่าที่ทั้งสองช่วยกันปลูก ในวันที่ภรรยาจากไปสามีของเธอได้ให้สัญญากับตัวเองว่า มีรักเดียวคือนาง... และรักนางตลอดไปทุกชาติ... ทุกภพที่นางถือกำเนิด”

“ให้เราจบกันจริงๆเสียที แล้วก็เลิกคิดได้แล้วว่าผมยังรักคุณอยู่” ลิลลาหน้าเสีย ผละออกถาม อับอายลีอาที่นั่งกอดอกมองอย่างสมน้ำหน้า “อย่าบอกนะคะว่าคุณรักนังณิช” “ผมรักภรรยาของตัวเองผิดตรงไหนลิลลา”