หย่า​รัก Novels & Stories

รอยยิ้มแต้มขึ้นบนมุมปากลามไปถึงดวงตา เมื่อนึกถึงคืนวันหวานชื่นที่จะได้เข้าสู่ประตูวิวาห์กับแฟนหนุ่ม ภาพลักษณ์ภายนอกของการเป็นนักร้องมักถูกมองว่าเจ้าชู้ ปิติภัทรเองก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น เขามีข่าวฉาวอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็อธิบายให้บงกชเพชรฟังอยู่เสมอว่าเป็นเพีย งเรื่องเข้าใจผิด บางครั้งก็เกิดจากการเต้าข่าวของคู่แข่งที่ต้องการทำลายชื่อเสียง แน่นอนว่าเธอเลือกที่จะเชื่อเขา เนื่องจากทั้งคู่หว่านเมล็ดและปลูกต้นรักจนงอกงามแข็งแรง หมั่นรดน้ำพรวนดินเอาใจใส่อยู่เสมอ “วาดเองเลยเหรอ”

“น้ำหนึ่งโกรธพี่ไหม ที่ตอนนั้นพี่เป็นคนขอหย่า” “หนึ่งไม่โกรธพี่หรอกค่ะ หนึ่งเข้าใจพี่ทุกอย่าง พี่ถูกคุณย่าของพี่บังคับให้แต่งงานกับหนึ่ง โดยที่พี่ไม่ได้รักหนึ่งเลย มันไม่ผิดหรอกค่ะที่พี่จะหย่ากับหนึ่งเพื่อไปหาคนที่พี่รัก”

ดาหลายิ้มขื่น “สำหรับพี่ คงไม่มีใครประเสริฐไปกว่าผู้หญิงที่ชื่อหลินแล้วสินะคะ” “นี่เป็นเรื่องของเรา ไม่เกี่ยวอะไรกับหลิน อย่าพูดถึงคนอื่น” “พี่โทษว่าพายยั่วยวนพี่ พี่บอกว่าพายเป็นต้นเหตุที่ทำให้พี่ต้องเลิกกับคุณหลิน โทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของพาย พายจะไม่แก้ตัว ไม่อธิบายหรือพ ูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นอีก” เรื่องระหว่างเราสองคนจบลงตั้งแต่วันที่เซ็นใบหย่า ไม่มีคำว่าสามีภรรยา เธอกับพายุเป็นเพียงอดีตของกันและกัน

“ค่ะคุณย่า ขอบคุณนะคะที่คุณย่าไม่เคยทิ้งนันไปไหน ตั้งแต่คุณแม่เสียไปนันก็มีแค่คุณย่าคนเดียว ได้โปรดอยู่กับนันไปนานๆนะคะคุณย่า นันรักคุณย่าที่สุดเลยค่ะ” “ย่าก็รักหนูที่สุดนะลูก แล้วหนูจะจัดการเรื่องหย่าเมื่อไร “อีกสองเดือนค่ะคุณย่า เพราะนันต้องการเก็บหลักฐานให้ได้มากที่สุด พวกมัน

มังกรขบกรามจนนูนเป็นสัน “เรื่องหย่ามันเป็นเรื่องของผมกับทราย ไม่เกี่ยวกับคนนอก ถ้าผมไม่หย่า คุณจะทำไม” “แล้วทำไมไม่หย่าค่ะ ไม่ได้รักสักนิด ก็ต้องปล่อยเธอไป อย่าอ้างแค่ว่า เอายัยทรายไว้ประดับบ้านของคุณ เพราะหน้าตาเหมือนวนิดา ฉันแนะนำคุณเอารูปของวนิดาใหญ่ๆ มาติดตรงนี้ค่ะ ทะทำให้เ ท่าฝาบ้านก็ได้ อีกอย่างถ้าไม่ได้อารมณ์ที่คุณพิศวาส ก็น่าจะตายตามวนิดาไปเสีย”

บทนำ ชีวิตคู่ทุกข์ระทม ใครว่าการแต่งงานคือชีวิตที่แสนมีความสุข มันอาจจะใช่สำหรับทุกคน แต่สำหรับเธอมันคือสิ่งที่แสนทุกข์ระทม การแต่งงานเหมือนพันธนาการยึดคนสองคนเอาไว้โดยปราศจาก ‘ความรัก’

ลูกชายที่น่ารักและว่านอนสอนง่ายของฉัน ขนาดตายไปแล้วยังโดนพ่อแท้ๆ ของตัวเองเหยียดหยามขนาดนี้ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเมื่อก่อนตาบอดไปรักผู้ชายแบบนี้ได้ยังไง “ลู่อวี่ ฉันไม่ได้งี่เง่า ฉันจะหย่ากับนายจริงๆ ฉันไม่มีทางยกหลุมศพให้ด้วย!”

อริสราถามเสียงอ่อนลง ถึงแม้จะรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา คามินถอนหายใจ “บางครั้งการที่เราหย่ากันมันอาจจะดีสำหรับเราสองคน.” "ค่ะ มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีสำหรับเราทั้งสองคน" เธอพูดด้วยเสียงที่เริ่มสั่น

คำว่าพุฒิที่ได้ยิน ทำให้พิมพ์มาดามองหน้าคู่สนทนา "แอ้กำลังจะหย่ากับเขาค่ะ"พูดไม่เต็มเสียงนัก เมื่อรู้สึกละอายแก่ใจ แย่งเขาไปแต่ไม่มีปัญญาทำให้เขารัก "มายด์ไม่อยากให้คุณแอ้หย่า คุณแอ้เอาชนะพุฒิได้ไม่ยากเลยค่ะ"

หย่ากันเถอะ ทั้งๆ ที่ฉันตัดสินใจดีแล้ว รู้ดีว่าคงไม่มีทางหันหลังกลับไปได้อีก แต่พอเห็นคนที่ฉันรักมาตลอดเจ็ดปี คำสามคำนี้กลับติดอยู่ในลำคอ พูดออกมายากเหลือเกิน