หลบหนีขณะตั้งครรภ์ Novels & Stories

หมิงเล่อตกใจสุดชีวิต เมื่อหนึ่งในผู้มาเยือนพูดเช่นนี้ นางไม่รู้ว่าเรื่องที่นางตั้งครรภ์ หลุดไปถึงฟางฉินเหนียงได้อย่างไร แต่ในตอนนี้ นางกับลูกในท้องไม่ปลอดภัยเสียแล้ว

เพียงแค่นางอาเจียน เขาก็แทบจะเผาเรือนและฆ่าคน หากเขารู้ว่านางตั้งครรภ์ในยามที่บ้านเมืองยังไม่นิ่ง และงานราชการของเขาก็กำลังตึงเครียด เขาคงห้ามไม่ให้นางขยับตัว หรืออาจจะระแวงจนเสียงานเสียการ อีกทั้งครรภ์อ่อนๆ ในช่วงเดือนแรกมีความเสี่ยงสูง หลินหว่านไม่อยากให้เขาต้องมาแบกรับความ กังวลเพิ่ม รอให้ชีพจรมั่นคงกว่านี้ ให้ผ่านพ้นช่วงอันตรายไปก่อน แล้วค่อยบอกเขาในเวลาที่เหมาะสมน่าจะดีกว่า

คำพูดนั้นทำให้เอวาชะงัก ดวงตาเบิกขึ้นนิดหนึ่ง มือที่กำผ้าห่มไว้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ถ้าเธอตั้งครรภ์ เราต้องรีบหยุดยาแก้อักเสบบางตัวที่เธอกำลังกิน เพราะบางตัวเสี่ยงทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนกับครรภ์”

เมเดลีนตัวสั่น และรีบลุกขึ้นจากพื้น เพื่อลูกในครรภ์เเล้ว เธอต้องรีบออกไปโดยเร็วที่สุด เธอก้มศรีษะลงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้พบเห็น และผู้คนที่วิพากษ์วิจารณ์เธอ เธอปิดบังใบหน้าที่บวม และกะเผลกขาวิ่งหนีอย่างทุลักทุเล

หนีเขา แต่ก็ไปไหนไม่ได้เลย เพราะคนของเขาคอยจับตามองเธอตลอดเวลา แค่เธอเดินออกจากประตูบ้าน ลูกน้องของเขาก็เดินตามเธอเป็นพรวนแล้ว ปลายฟ้าบอกตัวเองว่า ช่วงนี้ต้องทำจิตใจให้สบาย ต้องไม่เครียด เพราะเธอกลัวว่าความรู้แย่ ๆ จะส่งผลต่อลูกในท้อง ให้วันนี้เป็นเรื่องของวันนี้ และปล่อยให้อนาคตเป็นเรื่องของอนาคตไป สิ่งที่เธอควรทำในตอนนี้คือประคบประหงมเจ้าตัวน้อยในครรภ์ให้แข็งแรง “แม่เลี้ยงคะ มื้อเย็นนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ”

เสียงเขาขาดห้วง “คนไข้ตั้งครรภ์ได้ประมาณ 8 สัปดาห์แล้ว ครับ” ก่อนเอ่ยแนะนำข้อควรระวังต่อ “ช่วงนี้ควรหลีกเลี่ยงความเครียดอย่างเด็ดขาด เพราะมีความเสี่ยงสูงมาก ”

“ตอนนั้น ตอนที่ข้าตั้งครรภ์ บังเอิญฝ่าบาทกำลังเสด็จไปทรงปฏิบัติภารกิจส่วนพระองค์ วังหลังเต็มไปด้วยแผนการชั่วร้าย ท่านอยู่บนภูเขาอวี้หยาง เหนือบ่ากว่าแรง “ข้าจึงแสร้งพูดว่าแท้ง เพื่อรักษาชีวิตของลูกไว้” ไทฮองไทเฮาอดสงสารไม่ได้ “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ต้องโทษข้า ตอ นนั้นไม่ได้ปกป้องเจ้ากับลูกให้ดี”

ฉู่เชียนหลีค่อยๆ หลุบตาลง ดีใจ ย่อมดีใจอยู่แล้ว คาดคิดไม่ถึง คาดคิดไม่ถึงจริงๆ เดิมทีนางตั้งใจปิดบังเรื่องที่ตั้งครรภ์ ไม่บอกแม้แต่เฟิงเย่เสวียน แต่จู่ๆ ก็เกิดเรื่องขององค์ชายใหญ่ เฟิงเย่เสวียนก็ถูกใส่ร้าย นางจึงจำเป็นต้องใช้เรื่องตั้งครรภ์เบี่ยงเบนควา มสนใจ ลูบท้องน้อยที่อบอุ่นอย่างแผ่วเบา

มู่เลี่ยงหรงกลั้วหัวเราะ ในขณะที่นางเอียงกายอิงซบอกเขาด้วยใบหน้าอันแดงซ่าน เขาโอบประคองร่างบางไว้อย่างหวงแหน ตั้งแต่ตั้งครรภ์ เยี่ยนเยว่ฉีรู้สึกง่วงอยู่ตลอดเวลา เมื่อได้แนบชิดในอ้อมอกที่ทั้งอุ่นสบายและปลอดภัยนางจึงเข้าสู่นิทราได้โดยง่าย มู่เลี่ยงหรงจึงอุ้มนางเ ดินกลับไปยังตำหนักจันทรา เพราะในศาลาลมแรงเกินไป หากป่วยไข้ในระหว่างตั้งครรภ์จะรักษาได้ยากยิ่งและอาจมีอันตรายกับเด็กที่อยู่ในท้อง

“ข้าเชื่อแล้วว่าเจ้าฟังได้ แต่การหลีกเลี่ยงเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้นางสร้างปัญหาให้กับข้าไม่ได้อีก เจียอี ใช่ว่าข้าไม่อยากสู้กลับ… ทว่านางกำลังตั้งครรภ์ทายาทสกุลหลี่ เรื่องความปลอดภัยต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก ต่อให้ไม่พอใจอย่างไรก็ต้องอดทน” “ฮูหยินน้อยพูดถูกแล้วเจ้าค่ะ ถึงแม่นางเ ฟยฮวาจะร้ายกาจ แต่นางก็กำลังตั้งครรภ์เลือดเนื้อเชื้อไขของนายท่าน การวางตัวเป็นผู้ใหญ่ในช่วงเวลานี้จึงสำคัญอย่างยิ่งเจ้าค่ะ”