หวานทรมาน Mga Nobela at Kwento

เขาแทรกลำเขื่องเข้าไปในโพรงนุ่มอย่างยากลำบากทั้งๆที่น้ำหล่อลื่นก็เยอะจนเปียกแฉะไปหมด "อื้อ ..พี่วิทย์หวานเจ็บ" น้ำหวานร้องออกมาด้วยความเจ็บ ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะหายเมาเป็นปลิดทิ้ง "อาา...ทนอีกนิดนะหวาน"

“บะ บ้า พุดยังไม่ได้ อุ๊บ!” เสียงร้องขาดหาย เมื่อกลีบปากอิ่มถูกรวบประกบ จุมพิตบดลงหาด้วยความอ่อนโยนเอาอกเอาใจ โรมรันดื่มด่ำ กลืนกินมธุรสหวานล้ำที่เขาไม่รู้อิ่ม ไม่เคยหน่าย “คุณเข้ม”

ฉันมองสิ่งที่เปรมทำ ยิ่งมองก็ยิ่งเสียวซ่านจนร่างกายแทบระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ ยิ่งตอนที่เปรมกำลังกลืนกินน้ำหวานที่ไหลออกมาจากตัวฉันด้วยแล้ว ฉันก็ยิ่งทรมาน “เค้าทนไม่ไหวแล้วนะ” ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เพราะอารมณ์มันพลุ่งพล่านไปหมดแล้วในตอนนี้ ซึ่งเปรมเองก็คงรู้สึก ไม่ต่างไปจากฉันสักเท่าไหร่

ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหลปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดดื่มด่ำผิวเนื้อหวานๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าริมฝีปากหนาจะแตะแต้มไปที่ใดก็เปรียบเสมือนที่ไฟนาบผิวกายให้เธอทรมานแทบดาวดิ้นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ความทรมานนั้นไม่ได้เกิดจากความเจ็บปวดแต่มันเป็นความหฤหรรษ์ที่มนุษย์โ ลกทุกคนต้องการ

ลิ้นเรียวยาวตวัดเกี่ยวปุ่มสวาทขึ้นลงรัวๆจนร่างเล็กแอ่นขึ้นด้วยความรู้สึกเสียวซ่านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขากำลังทรมานเธอด้วยลิ้นอันแสนช่ำชอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่พอใจเพราะเขาต้องการชิมน้ำหวานจากด้านในโดยการสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานฉ่ำ ดูดกลืนกินอย่างไม่รังเกีย จ ทางด้านบัวบูชาที่เริ่มเตลิดไปกับรสสวาทที่เขากำลังมอบให้ บิดเร้าร่างไปมาด้วยความทรมาน ยิ่งช่วงที่เขาขบเม้มติ่งสวาท ก็ยิ่งทำให้ทรมานจนแทบจะขาดใจเหมือนต้องการอะไรบางอย่างมาปลดปล่อย ทำไมมันทรมานแบบนี้…เกิดอะไรขึ้น

เขาทั้งดูดเม้ม และช่วงชิมความหวานจากปากของฉันอย่างเอาแต่ใจ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ฉันนึกปฏิเสธเลยสักนิด เพราะตอนนี้ฉันเองก็โหยหาสัมผัสจากคนตรงหน้ามากเหมือนกัน หนึ่งเดือนที่ผ่านมามันช่างทรมานเหลือเกิน วันนีฉัคไม่มีทางปล่อยให้ทุกอย่างสูญเปล่าหรอก

เธอหมุนกลับมาหาฉัน กวาดแก้วออกจากมือ “ให้ฉันดู” เธอจิบ ตบริมฝีปากเข้าด้วยกัน แล้วประเมินความไร้รสของผลไม้คั้น “แตงกวารสแบบนี้แหละ” “แต่ครั้งที่แล้วที่เธอทำไม่ใช่”

ตอนที่ 123 ยาพิษในหม้อแกง หลังจากชัยชนะที่หมู่บ้านก่อนหน้า ชื่อเสียงของอาเหมยพ่อครัวหน้าหวานก็ขจรขจายไปทั่วคาราวาน สร้างความไม่พอใจให้กับกู่ฉาน พ่อครัวอาวุโสสายมืดที่อิจฉาในพรสวรรค์ของนาง กู่ฉานแอบเข้าไปในเต็นท์เสบียงยามดึก พลางหยิบขวดกระเบื้องขนาดเล็กที่บรรจุผงร ากไม้ไร้เงายาพิษที่มีฤทธิ์ทำให้ท้องร่วงอย่างรุนแรงและสูญเสียประสาทสัมผัสการรับรส ซึ่งจะทำให้พ่อครัวหมดอนาคตทันที

ต่ในชีวิตตั้งแต่เกิดมาจนถึงป่านนี้เธอก็ไม่เคยรับรู้สักนิดว่าตัวเองจะสามารถทำน้ำเสียงแบบนั้นออกไปได้ และสิ่งที่เขาทำกับเธอมันเรียกว่าอะไร ‘ความทรมานบนความหอมหวาน’ อย่างนั้นหรือ แล้วเมื่อไรความทรมานนั้นจะสิ้นสุดลงเสียที เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอมันรับไม่ไหวอีกแล้ว “กรี๊ ด!...พอแล้ว พอ...พอแล้ว...ได้โปรด...อย่าทำอีกเลย อย่า...” “หึๆๆ นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นเอง อย่าถอดใจง่ายเหมือนถอดเสื้อผ้าสิสาวน้อย ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล”

คำชมของเขาทำฉันอื้ออึงไปหมด ไม่รู้ว่าอะไรบ้างที่เขาบอกว่าหวาน เพราะทุกตารางนิ้วบนผิวกายฉันเขาเลียไปทุกแห่งหน บางจุดก็ทั้งดูดทั้งเม้ม “ผาทำเลยได้ไหม อึดอัด” ฉันรับรู้ว่าความทรมานจะเริ่มไต่ระดับขึ้นไปเรื่อย ๆ เหมือนลำดับความเจ็บปวดที่พยาบาลมักถามคนไข้ว่าอยู่ระดับไหน ฉันมารู้สึกตอนผาเริ่มจูบ ความทรมานเริ่มอยู่ระดับสี่เลยนะ และความทรมาน หวามไหวนี้ก็ไต่ระดับรวดเร็วมากจนตอนนี้อยู่ระดับแปด และแทบจะขาดใจตายในระดับสิบ