อำนาจเหนือฟ้าดิน Novels & Stories

แผ่นดินใหญ่ที่มีอำนาจเหนือกว่ามักปกครองโดยบุคคลอันถูกเรียกขานว่าฮ่องเต้ ได้รับการยกย่องว่าเป็นโอรสสวรรค์ ส่วนแผ่นดินผืนเล็กผืนน้อยมักจะปกครองกันเองด้วยหัวหน้าเผ่าหรืออ๋องศักดินา แต่ยังคงขึ้นตรงกับฮ่องเต้ของแผ่นดินใหญ่ที่แข็งแกร่งกว่า นอกเหนือจากอำนาจราชศักดิ์และระ บบการปกครองเหล่านั้น ยังมีชาวยุทธ์ยอดฝีมือแฝงตัวไปทั่วหล้า ก่อตั้งสำนักผงาดกล้า หนึ่งในนั้นคือ สำนักไพรีพิฆาต เป็นสำนักที่มีสมุนอำมหิตผิดมนุษย์มากมายซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นตู๋กู่เหริน[1] เจ้าสำนักแห่งนี้มีฉายาว่านางมารชุดแดง

เมื่อสิ้นสุดการปูนบำเหน็จ ฮองเฮาทรงยกจอกสุราขึ้น สายพระเนตรกวาดผ่านขุนนางรวมถึงองค์ชายหลงจิ้นหรง “วันนี้แผ่นดินได้รับรัชทายาทผู้ครองอาณัติฟ้าดิน และพระนัดดาผู้เป็นน้ำค้างแห่งความหวังใหม่ ข้าในฐานะแม่ของแผ่นดินย่อมปีติยินดียิ่ง... บางครั้ง สวรรค์มิได้มอบสัญญา ณเพื่อขัดขวาง แต่เพื่อทดสอบ ว่าผู้ใดมั่นคงพอจะยืนอยู่ใต้ผืนฟ้าเดียวกัน”

อัญชันแนะนำพิมพ์ดาวให้เซนรู้จัก "นาย!!" พิมพ์ดาวมาถึงก็ชี้หน้าภาคิน ข้ามหัวเซนแบบไม่สบอารมณ์ "เนี่ยๆ! คนนี้แหละ กูเดินของกูมาดี ๆ แม่ง" พิมพ์ดาวชี้ให้เพื่อนดูภาคิน แบบอารมณ์เด็กน้อยฟ้องแม่กลุ่มเพื่อนสาวของเธอแต่ล่ะคนไม่ใช่ผู้หญิงสายหวานสักเท่าไหร่ เป็นกลุ่ม ผู้หญิงสาวลุยแต่มีรูปร่างขัดกับบุคลิก เลยก็ว่าได้

“นี่ใช่ไหม ท่านถึงให้จี่หยกแกนาง” เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ยิ้มแล้วพยักหน้าให้ฟางเฟย “จี้หยกนั้นมีพลังแห่งฟ้าดิน แม้น้อยมากเมื่อเทียบกับปิ่นเมฆาสวรรค์ แต่หากนางเป็นเช่นที่ข้าคิดไว้จริง มันจะสำแดงให้เราได้เห็นในไม่ช้า”

ทั่วโลกเกิดปรากฎการณ์ประหลาด เกิดฝนตก แต่ฝนตกจากดินขึ้นไปบนฟ้า สวรรค์ท่วมไปถึงชั้นที่ 5 (ซ่างชิง เทียน) แม้จะท่วมไม่มาก แต่สวรรค์บนฟ้าเกิดน้ำท่วม?? ราชาสวรรค์เข่าทรุด "ระ...ระลอก 4!"

อวี้เหยียน เดินนำหน้าพลางกุมมือของอวิ๋นซินเยว่ไว้แน่น พระองค์ทรงเปลี่ยนมาสวมฉลองพระองค์ผ้าไหมสีเทาเงินดุจแสงจันทร์ส่อง เมื่อทั้งคู่ก้าวขึ้นมาถึงชั้นบนสุด ความงามของจักรวาลก็ปรากฏสู่สายตา ดวงดารานับหมื่นแสนกะพริบระยิบระยับอยู่บนผืนฟ้าสีหมึกดูราวกับเพชรพลอยที่ร่วงห ล่นบนกำมะหยี่สีดำ อวี้เหยียนทอดพระเนตรมองท้องฟ้า “ซินเยว่... เจิ้นเคยคิดว่าจุดที่สูงที่สุดในแผ่นดินนี้คือบัลลังก์มังกรที่เจิ้นนั่งอยู่ แต่เมื่อได้มายืนเคียงข้างเจ้าตรงนี้ เจิ้นจึงรู้ว่าสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าอำนาจวาสนา คือความลึกลับของผืนฟ้าที่เจ้ามอบให้เจิ้นได้เห็น”

แน่นอนว่ามันไม่ใช่เสียงของอันดาแต่เป็นเสียงของเหนือเวหาต่างหากเพราะเขาไม่คิดหรอกว่าคุณป๋ากับหม่าม้าจะให้โฉนดที่ดินกับอันดา “ป๋าคะ หม่าม้าคะ หนูรับไว้ไม่ได้” อันดาพูดขึ้นทันทีเพราะมันมากเกินไป ถึงเธอจะไม่รู้มูลค่าแต่ขึ้นชื่อว่าโฉนดที่ดินมันมีราคาสูงมากแน่ๆ

ไท่จื่อตรัสด้วยพระสุรเสียงจริงจัง “อิ๋งหง เจ้าเป็นว่าที่เทียนจวิน ประมุขแห่งฟ้าดินและปฐพีธุลีแดงดิน ทั้งฟ้าดินขึ้นอยู่กับตัวเจ้าทั้งสิ้น ถ้าเจ้าคิดจะแต่งให้นางเป็นไท่จื่อเฟย แล้วเจ้าพูดกับเหล่าเทพเซียนเช่นไร”

แผ่นดินใหญ่ที่มีอำนาจเหนือกว่ามักปกครองโดยบุคคลอันถูกเรียกขานว่าฮ่องเต้ ได้รับการยกย่องว่าเป็นโอรสสวรรค์ ส่วนแผ่นดินผืนเล็กผืนน้อยมักจะปกครองกันเองด้วยหัวหน้าเผ่าหรืออ๋องศักดินา แต่ยังคงขึ้นตรงกับฮ่องเต้ของแผ่นดินใหญ่ที่แข็งแกร่งกว่า ทว่านอกเหนือจากดินแดนเหล่านั้นแล้ว ยังมีดินแดนหนึ่งซึ่งอยู่เหนือกว่าอีกขั้น นั่นก็คือดินแดนแห่งการบำเพ็ญเพียร

ยามที่หยินหยางสองพลังบริสุทธิ์ของเทพสงครามและเจ้าแห่งดินแดนโอสถสวรรค์หลอมรวมสอดประสาน รัศมีเซียนอันไร้ขอบเขตพลันระเบิดออกเป็นคลื่นพลังมหาศาล พุ่งทะลุหลังคาตำหนักบัวสวรรค์ทะยานขึ้นสู่ชั้นฟ้า ปรากฏการณ์ฟ้าดินสั่นสะเทือนส่องแสงมงคลเจ็ดสีฉายไปทั่วเก้าชั้นฟ้าส ิบพิภพ ละอองแสงแห่งหยินหยางอันบริสุทธิ์หมุนเกลียวตลบลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง ยอดเขาเหมันต์ที่เคยปกคลุมด้วยไอเย็นยะเยือกพลันอบอุ่นขึ้นในเสี้ยววินาที มวลบุปผาเซียนแข่งกันบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งดินแดนโอสถสวรรค์