Novel & Cerita อุ้มรัก

เธออ้อนวอนและชักชวนอีกครั้ง “อื้ม...” “จริงนะ...เย่ๆ ...เธอน่ารักที่สุดเลย” ด้วยความดีใจก็โผลเข้ากอดยูมิในทันที

�ลก ซึ่งแอรอน มอร์แกน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงและทายาทโดยชอบธรรมเพียงหนึ่งเดียวเป็นผู้คิดริเริ่มสร้างมันขึ้นมากับมือ แอรอน มอร์แกน เจ้าพ่อหนุ่มรูปงาม นามสกุลเพราะ วัยสามสิบห้าปี บุรุษมาดทะเล้นชื่อกระฉ่อน ผู้มีผมสีน้ำตาลอ่อน รูปร่างสูงใหญ่ไหล่กว้าง เครื่องหน้าค มคายชวนเคลิบเคลิ้ม จมูกโด่งเป็นสันตรง และโดดเด่นด้วยนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเป็นประกายพราวระยับเพราะความขี้เล่น อีกทั้งยังดูลึกลับชวนให้ค้นหา และนั่นก็เป็นอาวุธชั้นเยี่ยมที่มักจะประหัตประหารหัวใจสาวๆ ให้อ่อนระทวยไปสยบอยู่แทบเท้าของพ่อยอดชาย

นุสราบอกแล้วร้องไห้ออกมา “ผมขอโทษ ผมไม่รู้ตัวเลยจริงๆ ว่าไปรักส้มตั้งแต่ตอนไหน แต่ผมบอกได้เลยว่าความรักที่ผมมีให้อ้อมมันมากกว่าส้ม อันนี้ผมรับรองว่าจริง ความรักที่ผมมีให้อ้อมไม่เคยน้อยลง”

ศตานนท์คบกับอลีนาครบรอบ 1 ปี CHAT SANRAK : อุ้มเป็นไงบ้าง AUM : แสนรัก อุ้มขอโทษน้า ช่วงนี้มัวแต่ยุ่ง ๆ SANRAK : เรียนหนักเหรอ AUM : เปล่า ๆ แต่เรากำลังยุ่งวางแผนเที่ยวน่ะ อุ้มจะไปสิงคโปร์สองอาทิตย์นะ SANRAK : อ้อ ไปเที่ยวเหรอ

“ก็ถ้าถึงตอนนั้น เราก็ไม่มีหนี้สินต่อกันแล้วนี่คะ” “แสดงว่าหนูอยากอยู่เป็นเมียลับ ๆ ของไอ้คนที่จ้างอุ้มบุญนั่นใช่มั้ย” “ค่ะ เฮีย คุณคเชนทร์เค้ารักหนู”

ปรารีเงยหน้ามองชายหนุ่มช้าๆพร้อมบอกคนในใจของเธอให้เขาได้รับรู้ว่าเป็นใคร “...อุ้มท้อง...ฉ..ฉันนน....เปา” ตฤณภพขมวดคิ้วเป็นปมเล็กน้อยสิ่งที่เธอพูดมามันคือตัวเขานะสิเมื่อรู้ว่าหญิงสาวใจตรงกับเขาแล้วนั้นจึงรีบเข้าไปโอบกอดเธออย่างรวดเร็วไม่สนว่าฟรอมนักธุรกิจหนุ่มมาดนิ่ง ดุดันน่าเกรงขรามของเขาจะเสียหรือไม่แต่ตอนนี้เขาดีใจเป็นที่สุด

เธอรักเขา รักคนที่เคยตะโกนด่ามาตลอด รักคนที่เกลียดแต่เธอไม่ได้เกลียดเขาจริงอย่างที่พูดหรอกนะ ที่ผ่านมาก็แอบชื่นชมเขามาตลอด อาชาเป็นคนเก่งไม่ว่างานจะมีปัญหามากมายแค่ไหนชายหนุ่มก็สามารถแก้ไขได้ ถึงเขาจะเจ้าชู้ไม้เลื้อยแต่เขาก็ขยันทำงานและเวลาทำงานเขาจะจริงจังเสมอ “ว่าไงนะพอใจ เธอว่าไงนะทูนหัว” “ฉันรักคุณค่ะ ว้าย!” เธอร้องตกใจเมื่อเขายกอุ้มเธอขึ้นพาดไหล่ “ฉันก็รักเธอและคิดถึงเธอมาก กลับกันเถอะ กลับกรุงเทพฯ กัน” แล้วเขาก็อุ้มเธอเดินไปยังรถยนต์ส่วนตัวที่ขับมาต่างหากเขาไม่ได้นั่งมากับพ่อแม่

กล่าวพร้อมจุมพิตหน้าผากเล็ก "ข้าก็รักท่านแม่ที่สุดเลยเจ้าค่ะ" "แม่รู้ลูกรัก" อ๋องสามที่นั่งมองกล่องของขวัญกล่องใหญ่ที่ข้างในมีคันธนูสำหรับเด็กที่งดงามนัก คันธนูนี้พระองค์สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษทำจากไม้หายากและมีอัญมณีหลากสีฝังไว้จนงดงามนัก อยู่หลายชั่วยามแล้ว จนค นสนิททั้งสองได้แต่มองหน้ากันว่าพระองค์จะมองทำไมนักหนาแล้ว จนได้ยินเสียงขยับตัวแล้วรับสั่งขึ้น

คุณหญิงบุษบากล่าวอย่างเฉียบขาด ขณะที่อุ้มเด็กทารกในอ้อมแขน ธาฎามองเด็กน้อยที่หลับตาพริ้มอยู่ในห่อตัวสีชมพู แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งอ่อนโยน สับสน และเจ็บปวด

โดยเฉพาะคนที่รักไป เอ๋ คนรักหรอกหรือ สตรีคนดังกล่าวอายุยังน้อยนิด ถึงอย่างนั้นเรียกว่าเป็นคนงามล่มเมืองก็คงไม่ผิด