เด็กเสี่ย Novels & Stories

//ตกลงนี่เป็นเด็กเลี้ยงหรือเป็นแฟนแล้ววะ ถึงได้ทำให้เสี่ยตี๋เลิกยุ่งกับผู้หญิงทุกคนได้// “แค่เด็กเลี้ยงนั่นแหละ จะมาเป็นแฟนอะไร...แต่เป็นเด็กเลี้ยงที่กูอยากจะเลี้ยงไปตลอดชีวิตว่ะ” //แบบนี้ต้องเรียกเมียแล้วครับเสี่ย ไม่ใช่แค่เด็กเลี้ยง//

รู้สึกใจหายวาบขึ้นมาเสียเฉย ๆ ไอ้เสือมันกล้าเอาเรื่องนี้มาขู่เขางั้นเหรอ เลวจริง ๆ แม่งคิดว่าเด็กรักตัวเองมากกว่าจะพูดอะไรก็ได้งั้นเหรอวะ “อยากทะเลาะกับเด็กมันอีกนานก็เอาดิวะ บังคับอีกเลย สุดที่รักจะได้ทรีตมึงเป็นเสี่ยยิ่งกว่านี้อีก” “นี่มึงขู่กูเหรอไอ้เด็กเหี ้ย”

เสี่ยวซือหยาง เป็นชื่อที่คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้าน ใช้เรียกขานเด็กน้อยอย่างเซี่ยซือหยาง “ท่านป้าถาน ท่านอย่าเอาท่านพี่ข้าไปเลย แง ๆ ๆ” ไม้ตายอีกคนมาช่วยเซี่ยซือซือแล้ว นางกลอกตาอยู่ในใจ น้องชายของนางจะเสแสร้งเก่งเกินไปแล้ว

โจเซฟเอ่ยเสียงเหี้ยม พร้อมเล็งปืนไปที่เสี่ยตู่ ทุกท่าทางและการกระทำของเขาบ่งบอกว่าเอาจริง “ไม่เอาแล้ว โอ้ย!ไอ้เด็กเหี้*!!” เสี่ยตู่สบถด่าโจเซฟ ใจของเขาตอนนี้มันแค้นเด็กหนุ่มรุ่นลูกมากเหลือเกิน เขาอยากจะฆ่าให้ตายด้วยมือของเขาเอง

'ชอบหอยใหญ่มากใช่ไหม งั้นก็กินให้ท้องแตกไปเลย! 'โอ๊ย!' ............................................................. 'ให้มันจบที่เมีย!' เป็นเรื่องราวความรักอันแสนปั่นป่วนและวุ่นวายของ 'เสี่ยชัช' เสี่ยหนุ่มผู้มั่งมีเงินทอง อำนาจและบารมี ที่ถูกยัดเยียดให้แต่งงานกับเด็กสาวรุ่นราวคราวลูกอย่าง 'แตงอ่อน' โดยไม่เต็มใจ

เด็กชายคิดได้ดังนั้นก็เดินออกจากบ้านมาด้วยความโมโห สำหรับหยางเสียนแล้ว เด็กน้อยเห็นเสี่ยวไป๋เป็นเหมือนน้องชายของเขา เมื่อได้ยินพี่ชายบอกว่าพ่อของเสี่ยวไป๋มา เด็กน้อยไม่เชื่อสักนิด จะต้องมีหมามาแอบอ้างแน่ “ท่านพี่ หมาตัวไหนมันมาแอบอ้างเป็นพ่อของเสี่ยวไป๋กัน ท่านรู้ได้ยังไงว ่ามันไม่ได้โกหก ไม่ใช่ว่าเสี่ยวไป๋เป็นหมากำพร้าที่ท่านพี่เก็บกลับมาจากป่าหรือขอรับ เหตุใดวันนี้ถึงได้มีพ่อขึ้นมาได้” หยางเสียนยืนจังก้าสองมือเท้าเอว

คำเตือน : เนื้อหาบางส่วนมีฉากรุนแรง ผู้อ่านควรใช้วิจารณญาณ ---------------------------- ขนมเหลือบมองน้ำหนึ่งอย่างต้องการขอความช่วยเหลือ ก่อนที่ผู้จัดการสาวจะหันมาหาเด็กหนุ่ม ซึ่งยืนหน้าตึงขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันนูนอยู่

เจ้าหนูจำไมยังไม่หยุดสงสัย "นั่นไงเดินมานั่นแล้ว" แลคเอ่ยบอกเด็กสาวพร้อมยกมือขึ้นเรียกพี่ชายคนโตที่กำลังเดินเข้ามาวันนี้พี่ชายเขาแต่งตัวธรรมดาแต่น่าเกรงขามเสื้อเชิ๊ตสีดำกับกางยีนส์สีดำและรองเท้าผ้าใบ

เซียวเหยี่ยนหยุดฝีเท้า ชายหนุ่มก้มมองก้อนแป้งวัยสามขวบที่เกาะหนึบเป็นปลิง ใบหน้าคมเข้มที่เคยดุดันจนชาวบ้านหวาดกลัว บัดนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธ ค่อยๆ เอื้อมไปลูบกลุ่มผมชี้ฟูของเด็กน้อยอย่างแผ่วเบาและเก้ๆ กังๆ “เก่งมาก” น้ำเส ียงทุ้มต่ำเอ่ยชมสั้นๆ เพียงแค่นั้นก็ทำให้เสี่ยวเป่ายิ้มกว้างจนตาหยี เด็กน้อยยอมปล่อยมือจากขาของนายพราน แล้ววิ่งกลับไปอวดพี่ชายว่าตัวเองได้รับคำชม

เด็กใหม่ที่เข้ามาทำงานที่เล้าจน์ผับไม่ถึงเดือนเดินมาคุยส่วนตัว ถ้าเป็นเมื่อก่อนกูคงเล่นลิ้น หาทางรังแก แต่ตอนนี้มันคนละเรื่อง “เสี่ยเป้อยู่กับน้องมีน มีอะไรบอกกูแทน” กูพูดเรียบๆ ถึงเสี่ยกับเด็กเอ็นคนนั้น แต่มันดูกลัวกูมาก ไม่รู้ทำไมว่ะ