เป็นทาสสามปี แค้นไม่ลืมเลือน Novels & Stories

“ฟางซิน นางแพศยาน่ารังเกียจ เจ้ากล้าดีเช่นไรถึงกล้าอ่อยคนของข้าลับหลังข้า 3ปี 3ปีอย่างนั้นหรือ”

ความสุขแบบนั้นควรเป็นของเขา แต่เขากลับทำมันหล่นหายไป เขาตามหาฉือหว่านมาเป็นเวลาสามปี ตอนนี้หาเจอแล้ว แต่กลับเหมือนถูกตัดสินโทษประหาร ฮึ

ห้ซูเซียวต้องลืมตาขึ้นมามอง จึงเห็นว่าเป็นเสิ่นซิ่วอิงอีกแล้วที่เดินเข้ามา นางไม่ได้มาเพียงคนเดียวแต่ยังมีขันทีเดินตามมาสองคน เสิ่นซิ่วอิงไม่ได้มาที่นี่สามวันไม่คิดว่าจะได้มาเห็นสภาพน่าสมเพชของคนตรงหน้า หญิงสาวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของซูเซียวก่อนจะไล่มองตั้งแต่หั วจรดปลายเท้า ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าฝ่าบาททรงมาเห็นอดีตชายาของตนเองมีสารรูปเช่นนี้แล้วจะรู้สึกเช่นไร

หยางตงหยางแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็น “สูญเสียเช่นนั้นหรือ...ห้าปีที่ผ่านมา ข้าฟังคำทัดทานจากเจ้าหลายต่อหลายครั้ง...แต่ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะต้องทวงคืนสิ่งที่เป็นของข้ากลับคืนมาให้จงได้” “พ่ะย่ะค่ะ” เสี่ยวตงเป่ามิอาจเอ่ยสิ่งใดออกมาได้อีก ความทุกข์ระทมจากความสูญเสียดังกล่าวที่ช ายหนุ่มได้รับตลอดห้าปีที่ผ่านมาใช่ว่าเขาจะไม่รับรู้ ช่วงเวลาที่ยากลำบาก ความอดกลั้นและรอคอยอย่างทุกข์ทรมานคงถึงคราวต้องชำระสะสางบัญชีแค้นนี้เสียแล้ว

พ่นคำพูดมากมายออกจากปากของเขาด้วยความคับแค้นภายในใจที่เขาเก็บเงียบมาตลอดสิบปี “อ๋อ แล้วก็อย่าเพิ่งใจเซาะคิดตายวันนี้พรุ่งนี้ซะล่ะ การแก้แค้นมันยังไม่จบลงง่ายๆ อยู่รับมันต่อไปก่อนจนกว่าฉันจะพอใจ”

หลังม่านกั้นสตรี เซียวลี่อินฟังถ้อยคำเหล่านั้นด้วยหัวใจเต้นแรง ดวงตาเต็มไปด้วยเปลวเพลิงเย็นเยียบ สามวันนี้จะเป็นเวลาที่ข้าลากบิดาของข้าและผู้ที่ร่วมมือทั้งหมดออกมาประจานต่อหน้าฟ้าดิน!

เสียงทุ้มพูดออกมาด้วยความน้อยใจ “เป็นไปได้เหรอ คนที่อยู่ด้วยกันสามปี จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอีกคนเลย ลองคิดดูสิ นายยังรู้ใจฉันหลายอย่าง แล้วทำไมฉันจะรู้ใจนายบ้างไม่ได้”

ตะวันกระตุกยิ้มแล้วมองไปที่รูปครอบครัวของเจ้าสัวดิลก หนึ่งในนั้นมีหญิงสาวที่เขารักและอยากทะนุถนอมอยู่ด้วย รอยยิ้มสดใสและเสียงหัวเราะของเธอยังตาตรึงและติดอยู่ในใจของเขาไม่จางหาย ตะวันไม่เคยลืมรักนี้ เชื่อว่าถ้าเธอจำเขาได้ เธอก็ยังรักและยังไม่ลืมเขาเช่นเดียวกัน “ค ิดว่าผมมาที่นี่ รอเกือบสิบปีเพื่อแก้แค้นท่านอย่างนั้นหรือ” ถือไพ่เหนือกว่าย่อมได้เปรียบแต่ตะวันไม่คิดทำเช่นนั้น เขาต้องการดาวประดับและไม่ต้องการแบ่งเธอให้ใคร ให้จ่ายเท่าไหร่ยอมทุ่ม แต่ถ้าให้รอต่อคงไม่ไหว “ตอบให้ตรงคำถามหน่อย”

“ขอโทษเหรอคะ? ทำไมคุณจะต้องขอโทษด้วยล่ะคะ เรื่องนี้ ดิฉันไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจแล้ว มันผ่านมาตั้งสองปี อ่อ ตอนนี้ก็น่าจะเกือบสามปีแล้วสินะ” “พี่ไม่เคยลืมเธอนะ” “ไม่ลืม? แต่นี่มันจะสามปีแล้วนะคะ ดูคุณจะความรู้สึกช้าไปหน่อยมั้ยคะ คุณชนกันต์”

เฉินฟาหยางถูกออดอ้อนดังนั้นก็พลันใจอ่อน ความแค้นที่สั่งสมมานานกว่าสามปีลดลงเหลือเพียงสองส่วน ยิ่งเห็นดวงตากลมโตฉายแววอยากรู้อยากเห็น ทั้งยังมิขยับตัวลงจากตัก ปล่อยให้เขากอดตามสบาย เรื่องราวทั้งหลายก็พรั่งพรูออกจากริมฝีปากหยักทันที หากเสวียนซือชิงโศกเศร้าหลั