เป็นทาสสามปี แค้นไม่ลืมเลือน Novels & Stories

เฉินกวนมองไปที่กงเหรินซินนิ่ง แม้ว่าศิษย์น้องทั้งหลายจะมองไม่ออกแต่เขาที่ฝึกร่วมกับนางมาเกือบสามปีและฝึกเคล็ดวิชาสยบปฐพีอีกสองปีไม่มีทางที่จะจำผิด “เยว่ชิงชิง….” “ศิษย์พี่ท่านพูดอะไรน่ะ ศิษย์พี่เยว่ตายไปนานแล้วนะ” “นั่นสิ”

พี่สาวพยายามเตือน “ผมรอเวรกรรมมา 3 ปีแล้ว…ยังไม่เห็นมันจะทำงานเลย” ในหัวของหัสนัยน์ มีเพียงความคิดเดียว... เขาจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ ได้อย่างไร แค้นนี้ต้องถึงเวลาชำระเสียที

"แล้วอย่าคิดตุกติกนนะครับ ท่านก็รู้ว่าผมเป็นคนแบบไหนน" "ในสัญญากำหนดไว้ว่าท่านคือภายใน3ปี นี้ก็ผ่านมาหลายปีเเล้ว ท่านยังไม่คืนผมสักบาทเดียวเลยนะครับ"

ชายหนุ่มตะโกนออกไปอย่างบ้าคลั่ง เขวี้ยงโทรศัพท์มือถือไปเต็มแรง จนกระแทกไปโดนกำแพงจนแตกกระจาย เขาทรุดตัวลงคลุกเขาอย่างคนหมดแรง หัวใจเจ็บราวกับถูกบีบ “น้ำ….เธออยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มเสียงสะท้าน เหมือนหัวใจหลุดออกจากร่างลอยตามเธอไปแล้ว การหายไปของเธอครั้งนี้มันเจ็บปวดก ว่าเมื่อสี่ปีที่แล้วมาก ตอนนี้เขารู้ความจริงทุกอย่างเธอที่ไม่เคยทำผิดต่อเขา แต่เขากับทำทุกวิถีทางเพื่อระบายความแค้นที่เธอไม่ได้ก่อ และทำให้เธอเจ็บปวดจนหนีเขาไป

เจียวจ้านตอบ “เสียดาย อยู่นานๆ สักสามปีก็ไม่ได้” หญิงสาวเบะปาก เจ็บใจที่โอกาสล้างแค้นของตนมันยาวนานเกินไป คนเขาไม่รอ!

ไม่ใช่ท่านแม่ทัพเกลียดขี้หน้านังซินเหลียนหรือ เหตุใดกลับมาจากชายแดนรอบนี้กลับเข้าข้างมันเสียเล่า แม้จะไม่พอใจแต่ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้ อ้ายซินเหลียนไม่ได้ใส่ใจท่าทีที่เปลี่ยนไปของสามี เพราะความรักที่นางมีให้เขาหมดไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว

เย่เมิ่งชิวร้องไห้โฮออกมาอย่างกะทันหัน “พวกคุณเอาแต่พูดทุกวันว่าที่ทำดีกับฉันก็เพื่อเสิ่นอัน ให้ฉันแก้แค้นให้เขา แต่ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองบ้างไม่ได้หรือไง? นี่มันสามปีแล้วนะ ทำไมยังไม่ยอมปล่อยฉันไปอีก?”

) แววตาที่เหลือกค้างรีบเงยมองด้วยใจที่ลุ้นระทึก “ว่าอะไร รีบพูดมา” (ฮ่า ฮ่า ข้าคงลืมบอกเจ้าไปแต่แรก ห้วงมิตินี้มีเวลาอยู่เพียงสามปี หากครบกำหนดแล้วทุกสิ่งก็จะสลายหายไปเอง และเจ้ากับเขาก็จะกลับไปเป็นเช่นเดิม) “แล้วพวกเราจะยังจำกันได้หรือไม่?”

“เมลขอโทษไปแล้ว เมลผิดเอง” “มันไม่ช้าไปหน่อยเหรอเมลานี เธอโกงเวลาของฉันไปตั้งห้าปี แม้กระทั่งย่าตาย ฉันก็ไม่ได้ออกมาเผา แบบนี้เธอจะไม่ให้ฉันแค้นได้ไง”

กาซีพูดออกมาด้วยความคับแค้นใจ ดวงตาของมู่หนี่ลาฉายแววเหี้ยมเกรียม เชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง “สามปี! สามปีที่ข้าต้องอดทนอยู่ในจวน ยอมเสียสละเรือนร่างให้มันเชยชม แสร้งทำเป็นว่ารักทั้งที่ขยะแขยงสัมผัสของมันเป็นยิ่งนัก!”