เพียงต้องตา Novels & Stories

ในวันถ่ายรูปจบการศึกษาก่อนการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ผมยืนข้างเพื่อนสมัยเด็กด้วยความเคยชิน จนมีเพื่อนร่วมชั้นเริ่มส่งเสียงแซว "เฮ้ย รีบให้คู่แค้นแสนรักมายืนด้วยกันเร็ว!" ถึงจะได้ยินคำพูดแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ผมก็ยังหน้าแดงเพราะมีความลับที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ในใจ หลูเจียวไม่ได้พูดอะไร แต่ในขณะที่ช่างภาพกดชัตเตอร์และเพื่อน ๆ ตะโกนคำว่ายิ้ม ข้าง ๆ ก็มีเสียงที่อึดอัดและหงุดหงิดดังขึ้นมา "น่ารำคาญชะมัด! ถอยไปให้ห่าง ๆ ฉันหน่อยได้ไหม!" นั่นคือเสียงของเธอ อาจเป็นเพราะสายตาไม่ดีมาแต่กำเนิด ความสามารถในการฟังของผมก็เลยดีมาก ไม่มีทางฟังผิดแน่ ตอนที่เดินผ่านกำแพงอธิษฐานหน้าห้องเรียน ผมยื่นมือไปดึงโพสต์อิทคำอธิษฐานของตัวเองซึ่งมีเป้าหมายเป็นคณะเดียวกับเธอลงมา

เพียงเพราะสายตาที่เขาเห็นพิมพ์มาลากลายเป็นผู้หญิง ต้องสงสัยที่อาจเกี่ยวพันกับพ่อของเขา ความเข้าใจผิดบ่มเพาะเป็นความเกลียดชัง นธีร์ใช้ความรุนแรง และการกดขี่เป็นอาวุธกักขังเธอ เอาไว้ในโลกมืดที่เขาสร้างขึ้น แต่ยิ่งผลักไส ยิ่งผูกมัดยิ่งอยากทำลาย กลับยิ่งหลงใหล ความสัมพันธ์ที่ควรจบลงตั้งแต่แรก กลับกลายเป็นไฟแค้นที่สั่นคลอนหัวใจทั้งคู่ พิมพ์มาลาจะหนีรอดเงามืดของเขาได้หรือไม่ หรือสุดท้ายเธอจะกลายเป็น เชลยรัก ที่ไม่เคยมีทางเลือกจริง ๆ เลย? ++++++ "พิมพ์ไม่น่าหลงรักคุณเลย" มือที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อหญิงสาวหยุดชะงัก "เธอรักฉันนั่นหรือ" นธีร์มองหน้าพร้อมโน้มใบหน้าประชิดข้างใบหู "คุณธีร์รักพิมพ์บ้างไหม" เสียงงึมงำภายใต้แผงอกหนาใหญ่ พร้อมเสียงสะอื้นเบา ๆ

“เพื่อนคุณไม่ตายหรอก” “ปล่อย” เธอพยามสลัดมือจากเจ้านายหนุ่มหน้าหล่อ แต่ทำยังไงก็ไม่สามารถพ้นพันธนาการของเขาได้ แถมสายตาของเขาที่จ้องมองเธอตอนนี้ยังดูแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความโกรธจนพิริสารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาทันที

“หว่านเอ๋อร์ เจ้ามิต้องพูดอะไรทั้งนั้น เพียงแค่บอกข้ามาคำเดียวว่าเจ้ายินดีจะรอข้า!” หลิงหว่านจำต้องสบตาเผยอวี้ ในแววตาคู่นั้นนางเห็นเพียงเงาของตนเองสะท้อนอยู่ เงาของนางเพียงผู้เดียว “ต้องรอนานเพียงใด?”

ถามหล่อนตอนที่ปีนขึ้นมานั่งบนสะพานแผ่นไม้ด้วยกัน “อือ...ค่อยยังชั่ว เล่นอะไรก็ไม่รู้ น้ำเข้าตาแสบไปหมดแล้ว” และเพียงแค่บอกว่าแสบตา ใบหน้าก็ถูกจับให้หันไปหา ก่อนที่ลมอุ่นๆ จะถูกเป่าลงมาที่สองตาของเธอ “ดีไหม หืม?”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองเธอเต็มตา สายตาคู่นั้นไม่แข็ง…แต่ก็ไม่อ่อน มีเพียงความจริงที่ซ่อนอยู่ในแววตาเงียบ ๆ “คุณน่ารำคาญนิดหน่อยเวลาเมา”

น้ำตาในฝันไหลลงข้างแก้มอย่างเงียบงัน ไม่มีคำพูดจากเธอ มีเพียงรอยยิ้มที่ปนสะอื้น และแววตาที่เริ่มเปิดใจ…แม้ยังคงกลัวอยู่ลึก ๆ ภาพของเขาค่อย ๆ จางลงในแสงสีทองอ่อน ๆ แต่สัมผัสบนศีรษะนั้น…ยังอุ่นอยู่ แม้จะเป็นเพียงฝัน แต่มันคือฝันที่ปลุกหัวใจเธอให้เต้นอีกคร ั้ง

เขาโน้มหน้าจุมพิตหน้าผากกลมกลึงอย่างอ่อนโยน ความจริงเขาไม่ได้อยากรังแกเธอให้เหนื่อยแต่ความจำเป็นบางอย่าง เลยต้องกระทำอย่างนี้ “ขอบคุณนะ” ยิ้มให้เขาทั้งน้ำตาอยู่ ๆ ไม่รู้ทำไมรู้สึกหน่วงในอก

เหมือนจันทร์อายหน้าม้าน ผลักไส ดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนทรงพลังแต่ไม่สามารถดิ้นหลุด “ทำไม งานแต่งแค่นี้ขาดจันทร์ไปสักคนจะแต่งต่อไม่ได้เลยเหรอไง”หยุดดิ้น ถือถ้วยไว้แน่น ค้อนตาใส่หน้ามุ่ยอย่างน่ารัก “ขาดไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด”

กระซิบข้างหูพิมพ์ "ค่ะ" รับคำแต่ตาจ้องจอโน๊ตบุ๊ค "พูดกับฉันต้องมองหน้าด้วยสิ" "ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันทำงานอยู่" มือกดแป้นพิมพ์รัวๆ