แม่มด Novels & Stories

"ท่านนะสิสารเลวเป็นแม่คนได้ยังไงชิงสัตว์เดรัจฉานตัวไหนมาเกิด" จ้าวหานหรงสวนขึ้นทันควัน นางมาจากโลกที่คนเท่าเทียมกันเมื่อโดนรังแกแทบเอาชีวิตไม่รอดนางก็ไม่ยอมนิ่งเฉย "ท่านย่า หานหรงมันว่าท่านย่าเป็นหมาเจ้าค่ะ"

พราวตารีบหันไปมองบิดา แม้จะร้องไห้จนตาบวม ต่อให้ก้มลงกราบกรานอ้อนวอน คนที่เลี้ยงดูเธอมาดุจพ่อคนหนึ่งก็ไม่มีวี่แววว่าจะยอมใจอ่อน หากยังดื้อดึงมากไปกว่านี้ เธอก็กลัวเหลือเกินว่ายอดชายจะคิดสั้นอย่างที่พูด “งั้นมึงก็ไปกับคุณดนัยซะ กูเอาหัวรับประกันเลยว่าท่านดีกว่าเสี่ยไกรห ลายร้อยหลายพันเท่า บุญของมึงด้วยซ้ำที่คุณดนัยยอมเอาเด็กมอมแมมอย่างมึงไปดูแล!” ยอดชายยังคงตวาดอย่างไร้เยื่อใย

ปัดมือเธอออกแล้วจับยึดเอาไว้ เวลาที่ปนันชิตาโกรธ ก็ไม่ต่างอะไรกับนางแมวป่า ที่พร้อมจะทำร้ายเขาตลอดเวลา “หยุดทำไมคะ อยากได้ฉันไม่ใช่เหรอ เอาสิคะฉันพร้อมแล้ว!” “หยุดบ้าได้แล้วปั้น ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ดึกแล้วจะได้พักผ่อน”

บ่าวของอิงเจาตอบ “ไม่ได้! นางเป็นเพียงชายารอง มารดาพี่รองมาจากเผ่าพฤกษา สิ่งของติดกายงดงามกว่าที่ใดในสามภพ ของเหล่านี้ควรตกเป็นของน้องสาวมิใช่สะใภ้อี้เหนียงเช่นนี้” จูจูลุกขึ้นตวาด

ในจังหวะที่มู่หรงกำลังตื่นตากับสิ่งที่เห็น ชิงเหยาก็แสร้งหันขวับมามองทางหน้าต่าง มู่หรงตกใจรีบมุดตัวลงหลบใต้ขอบหน้าต่างทันที ปากก็พึมพำกับตนเองเบาๆ "หรือว่านังเด็กนั่นเป็นแม่มด ไม่สิ...ข้าก็เห็นนางมาตั้งแต่เด็กนี่น่า นางก็เป็นคนธรรมาไม่ใช่เทพไม่ใช่เซียนและไม่ใช่ปีศา จ"

อ๋า หันมาพยักหน้าให้เขา ตอนนี้เขาถอดกางเกงออกแล้ว ละ แล้ว แล้ว แม่มึ้งงงงงงงงงงงงงง ไม่ใช่นิ้วก้อย ไม่ใช่ไม้จิ้มฟัน ไม่ใช่นิ้วโป้ง ไม่ๆ ไม่ใช่เหี้ยอะไรที่เล็กๆ ทั้งนั้น แต่นั่นมัน นั่นมันไม้ตะบองยักษ์อันเบ้อเร่อ แถมยังเป็นไม้ตะบองที่มีเส้นเลือดกับเส้นเอ็นปูดนูนดู แข็งแรง ที่ส่วนหัวหยักนั้นแดงเถือก มันกระตุกหงึกหงักท้าทายสายตาผมน่าดู ตรงส่วนปลายมีน้ำสีใสไหลเยิ้มจนเปียกแฉะมันวาว ยั่วน้ำลายเหี้ยๆ ให้ตายเหอะ อึก!

แท่งใหญ่รัวจังหวะไม่พัก เมื่อไฟสวาทเริ่มโหมโรง เสียงเนื้อกระทบดังลั่นห้อง มังกรใหญ่กระแทกเข้าออกในร่องรูที่คับแคบพร้อมกับเปล่งเสียงร้องครางกระเส่าเพื่อระเบิดความเสียดเสียวออกมา เงินสิบล้านไม่แพงเลยสำหรับความสุขที่เขาได้รับนี้ เธอคือยัยแม่มดตัวร้ายชัดๆ แท่งยักษ์รัวกระหน่ำราวก

บุชเชอร์กอดอกแล้วเบือนหน้าหนี เดอะเอ็กซ์เทอร์มิเนเตอร์ทอดมองตัวทดลองด้วยสายตาว่างเปล่า “ทุกคืนจันทร์เพ็ญ หากอ่างยังไม่ถูกเติมเต็มด้วยสีกุหลาบ หากแก้วไวน์ในมือยังไม่หลั่งรินด้วยกลิ่นคาวสนิม หญิงสาวทุกคนในเมืองแวร์ซายก็ต้องซ่อนตัวในบ้าน ตอกตะปูปิดตายหน้าต่างและปร ะตูด้วยความพรั่นพรึง ดื่มและอาบเลือดหญิงสาวพรหมจรรย์ทุกคืนพระจันทร์เต็มดวงด้วยเชื่อว่าจะทำให้เป็นอมตะล้อเลียนตำนานงมงายของลัทธิแวมไพร์ พลังแห่งความตายจึงกลายเป็นเลือดที่หลั่งรินได้ไม่สิ้นสุดจนใช้กี่อ่างก็รองรับไม่เพียงพอ ดาเมียง ลูติน ฉายาบลัดดี แมร์รี”

“อย่างไรก็ตาม ประเทศ J เป็นถิ่นของสตาร์แชโบล ฉันเลยได้เบาะแสมาเพิ่มเติม “ฉันว่าคุณน่าจะประหลาดใจเมื่อฉันเปิดเผยตัวตนของเธอ” ฮาร์วีย์ดูสงบและถามว่า “เธอเป็นใครเหรอ?” “สตรีชั้นนำแห่งฮ่องกง แม่ม่ายดำที่ทุกคนเกรงกลัว เฟย์ ก็อดดาร์ด หรือที่รู้จักกันในนามเจ้าหญิงก็อดดาร์ ด”

วพันกับสิ่งที่ไม่สามารถหันหลังกลับได้ แม่ของฉัน: ซายูริ มิโกะแห่งศาลเจ้าญี่ปุ่น ถ้าพ่อคือผู้ที่อยู่ในโลกของความมืด แม่ของฉันก็คือผู้ที่อยู่ในแสงสว่าง แม่ชื่อซายูริ เป็นมิโกะที่ทำงานอยู่ในศาลเจ้าแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น แม่เกิดมาในครอบครัวที่เคร่งครัดต่อการรับใช้เทพเจ้าแล ะรักษาความบริสุทธิ์ของจิตใจ มิโกะมีหน้าที่สื่อสารกับเทพเจ้า รักษาความสงบในจิตใจและปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย