แม่มด Novels & Stories

พราวตารีบหันไปมองบิดา แม้จะร้องไห้จนตาบวม ต่อให้ก้มลงกราบกรานอ้อนวอน คนที่เลี้ยงดูเธอมาดุจพ่อคนหนึ่งก็ไม่มีวี่แววว่าจะยอมใจอ่อน หากยังดื้อดึงมากไปกว่านี้ เธอก็กลัวเหลือเกินว่ายอดชายจะคิดสั้นอย่างที่พูด “งั้นมึงก็ไปกับคุณดนัยซะ กูเอาหัวรับประกันเลยว่าท่านดีกว่าเสี่ยไกรห ลายร้อยหลายพันเท่า บุญของมึงด้วยซ้ำที่คุณดนัยยอมเอาเด็กมอมแมมอย่างมึงไปดูแล!” ยอดชายยังคงตวาดอย่างไร้เยื่อใย

ปัดมือเธอออกแล้วจับยึดเอาไว้ เวลาที่ปนันชิตาโกรธ ก็ไม่ต่างอะไรกับนางแมวป่า ที่พร้อมจะทำร้ายเขาตลอดเวลา “หยุดทำไมคะ อยากได้ฉันไม่ใช่เหรอ เอาสิคะฉันพร้อมแล้ว!” “หยุดบ้าได้แล้วปั้น ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ดึกแล้วจะได้พักผ่อน”

บ่าวของอิงเจาตอบ “ไม่ได้! นางเป็นเพียงชายารอง มารดาพี่รองมาจากเผ่าพฤกษา สิ่งของติดกายงดงามกว่าที่ใดในสามภพ ของเหล่านี้ควรตกเป็นของน้องสาวมิใช่สะใภ้อี้เหนียงเช่นนี้” จูจูลุกขึ้นตวาด

ในจังหวะที่มู่หรงกำลังตื่นตากับสิ่งที่เห็น ชิงเหยาก็แสร้งหันขวับมามองทางหน้าต่าง มู่หรงตกใจรีบมุดตัวลงหลบใต้ขอบหน้าต่างทันที ปากก็พึมพำกับตนเองเบาๆ "หรือว่านังเด็กนั่นเป็นแม่มด ไม่สิ...ข้าก็เห็นนางมาตั้งแต่เด็กนี่น่า นางก็เป็นคนธรรมาไม่ใช่เทพไม่ใช่เซียนและไม่ใช่ปีศา จ"

อ๋า หันมาพยักหน้าให้เขา ตอนนี้เขาถอดกางเกงออกแล้ว ละ แล้ว แล้ว แม่มึ้งงงงงงงงงงงงงง ไม่ใช่นิ้วก้อย ไม่ใช่ไม้จิ้มฟัน ไม่ใช่นิ้วโป้ง ไม่ๆ ไม่ใช่เหี้ยอะไรที่เล็กๆ ทั้งนั้น แต่นั่นมัน นั่นมันไม้ตะบองยักษ์อันเบ้อเร่อ แถมยังเป็นไม้ตะบองที่มีเส้นเลือดกับเส้นเอ็นปูดนูนดู แข็งแรง ที่ส่วนหัวหยักนั้นแดงเถือก มันกระตุกหงึกหงักท้าทายสายตาผมน่าดู ตรงส่วนปลายมีน้ำสีใสไหลเยิ้มจนเปียกแฉะมันวาว ยั่วน้ำลายเหี้ยๆ ให้ตายเหอะ อึก!

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขอบตาแดงก่ำ ปัญญาชนแก้แค้นสิบปียังไม่สาย แม่มดเฒ่ากล้ารังแกพี่เจ็ดเช่นนี้ หากนางไม่รื้อถอนเรือนนั่นให้พังยับเยิน คงจะกลืนความโกรธนี้ไม่ลง

แม่ของฉัน: ซายูริ มิโกะแห่งศาลเจ้าญี่ปุ่น ถ้าพ่อคือผู้ที่อยู่ในโลกของความมืด แม่ของฉันก็คือผู้ที่อยู่ในแสงสว่าง แม่ชื่อซายูริ เป็นมิโกะที่ทำงานอยู่ในศาลเจ้าแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น แม่เกิดมาในครอบครัวที่เคร่งครัดต่อการรับใช้เทพเจ้าและรักษาความบริสุทธิ์ของจิตใจ ม

ส่วนเทวาก็ได้แต่ส่ายหน้าและสมเพชเพื่อนรัก ก็สภาพตอนนี้มันเหมือนซากศพที่เดินได้ มันคงไม่ส่องกระจกดูตัวเอง หรืออาจจะส่องแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองเหมือนซอมบี้เข้าทุกวัน หนวดเคราที่เคยแต่งทรงเข้ากับลุคหน้าลูกครึ่งไทยสเปนของคลังแสงบัดนี้รกรุงรังไม่เห็นหน้า ถ้าไม่รู้จักและสนิท คงจำไม่ได้แล้วว่าคนที่ตนคุยด้วยคือราชาแห่งความบาป ณ ประเทศไทย เวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่นค่อนคืนแม่เมียตัวจี๊ดก็ยังไม่กลับมา ใจหนุ่มใหญ่ร้อนรนจนทนไม่ไหวโทรสั่งการลูกน้องตนเองแล้วต่อสายหาเพื่อนที่สเปนทันที

ใบหน้าแสนสวยเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์หล่อเหลาที่งดงามราวอิสตรีไม่แพ้กัน สองมือเรียวสวยยกขึ้นจับพระพักตร์ของพระองค์พร้อมพลิกไปพลิกมา ราวกับว่ากำลังสงสัยอะไรบางอย่าง “ท่านน่ะเหรอคือแม่ทัพปีศาจแห่งแคว้นฉิน บุรุษในตำนานที่ถูกเอ่ยถึงว่าผู้ใดเห็นหน้าจะต้องตายทันที ให้ตายเถ อะเป็นเมดูซ่ากลับชาติมาเกิดอย่างนั้นเหรอ รายนั้นใครจ้องตาต้องกลายเป็นหิน ส่วนท่านใครเห็นหน้าต้องตายทันที” หญิงสาว กล่าวออกมาโดยมิล่วงรู้เลยว่า ถ้อยคำดังกล่าวของเธอนั้นสร้างความตกตะลึงให้แก่ท่านผู้เฒ่าหยงอู่อย่างยิ่งยวดครั้นได้ยินเช่นนั้น

‘เถ้าแก่ย้งไปที่เรือนริมน้ำในป่าไผ่เลยคุ้งน้ำไปจ้ะพ่อ’ ‘ที่นั่นมีแต่กลิ่นคาว เหม็นเน่า’ ‘มีผีตายโหงวนเวียนอยู่’ ‘มีอีตัวที่มาจับพี่นวลด้วยจ้ะ’ รักยมช่วยกันพูดและนวลก็พูดต่อ ‘แม่มะลิอยู่ที่นั่น เรือนของไอ้คุณพระอรรถ ไอ้คนมักมากชั่วช้า เรือนนั้นมันเอาไว้พาผู้หญิงมาสมสู ่’