แม่มด Novels & Stories

ฉันยิ้มกว้างจนอวดฟันขาวเรียงกัน ปราสาทแลนยอน. ในห้องใต้ดินอันมืดมิดที่เย็นอย่างกับขั้วโลกเหนือ แสงเทียนริบหรี่ส่องสว่างเพียงเล็กน้อยเผยให้เห็นร่างของแม่มดดิซีรีผู้ที่มองเห็นอนาคตถูกมัดด้วยโซ่ติดกับกำแพง ผมเดินไปอยู่ตรงหน้าเธอ สายตาจ้องมองเธออย่างเคร่งขรึม "บอกฉันมาพ ลังบริสุทธิ์ที่ฉันตามหาอยู่กับเธอผู้นั้นใช่ไหม"

เหมยกุ้ยบดนวดแก่นมังกรที่อยู่ใต้บั้นท้ายกลมกลึงนาง ร่างกำยำของท่านแม่ทัพสั่นสะท้านครางต่ำในลำคอกับความซ่านกระสันที่นางเป็นผู้ก่อ “อืมมมมมมม” มือใหญ่ของแม่ทัพรุกรานเรือนร่างอรชรไปทุกสัดส่วน ร่างนั้นยิ่งดิ้นทุรนทุรายด้วยความเสียวซ่านแปลบปลาบ

ดวงตาคู่นั้นลึกบุ๋มลงไปในเบ้าตาที่ชราภาพ ประกอบกับริ้วรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของนาง ช่างดูคล้ายกับสายตาของแม่มดเสียจริง หลิงอวี๋พลันกระจ่างแจ้งในพริบตา ผู้ที่มีสายตาโหดเหี้ยมและสามารถมองทะลุปรุโปร่งว่านางตั้งครรภ์ได้ นอกเหนือจากยายแม่มดเฒ่าผู้นี้แล้ว ก็ไม่มีใครอื่ นอีก

เหล่าทหารที่ค่อนข้างกังวลเล็กน้อยว่าจะมีเรื่องแบบที่แรกหรือเปล่ากล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะเดินเข้าไปเปิดโลงหินนั่นออก และก็เป็นจริงอย่างที่หลงเหยียนว่ามีโลงอีกชั้นและระบุชื่อของเจ้าของร่างเอาไว้อย่างชัดเจน คำนั้นยิ่งทำให้คนมั่นใจว่าเธอคือเทพธิดา หญิงสาวไม่ได้ต้องการโอ้อวด แค่อยาก ให้ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยอย่างที่มันควรจะเป็น และเมื่อเปิดไปอีกชั้นในมือของร่างที่แห้งสนิทนั่นก็กำปิ่นปักผมไข่มุกที่ตามหาเอาไว้แน่น

แม่ของฉันชื่อ ซาราฟีน่า เวลเลนไฮม์ เธอเป็นแม่มดยิปซีรุ่นสุดท้ายของสายเลือดโบราณที่เชื่อมโยงกับจันทราและโชคชะตา แม่เล่าว่า ฉันเกิดมาพร้อมเส้นผมสีเงินแวววาวดุจใยจันทร์ ดวงตาเป็นสีม่วงจางราวหมอกเช้าบนภูเขา พลังบางอย่างในตัวฉันทำให้แสงตะเกียงกะพริบวูบไหว ทั้งที่ไม่ม ีลมเลยสักนิด...

รำพึงรำพันอย่างท้อแท้สิ้นหวังมากกว่าตั้งใจจะพูดให้คนอื่นฟัง “ทำไมถึงฟังดูซับซ้อนนัก เจ้าเป็นปีศาจที่ถูกสาปหรือเปล่า” ลู่ลู่เพ่งมองอย่างจับผิด “ลู่ลู่!” ต้าหม่าหันไปเอ็ดหญิงสาวไม่ดังนักเพราะเกรงใจบิดาของนาง

“วาเนสซา...” ร่างทั้งสองร่างโผเข้ากอดกันแน่น เห็นดวงตาสีดำเฉี่ยวแบบสาวจีนของวาเนสซาหรือวาเลอรีนมีแววระยิบของหยดน้ำตาคลออยู่ อดีตแม่บ้านชาวไทยก็อดที่จะร้องออกมาด้วยไม่ได้

เสียงกรีดร้องดังขึ้นสองครั้งพร้อมกัน ก่อนที่ร่างของปีศาจทั้งสองจะแตกสลายกลายเป็นควันดำ แม่ของยูเมะ ที่ดูอ่อนโยนในยามปกติ ตอนนี้กลับกลายเป็นนักรบผู้กล้าหาญ เธอใช้มีดสั้นแทงทะลุร่างของปีศาจที่พุ่งเข้ามาจากด้านข้างอย่างแม่นยำ พร้อมกับร่ายคาถาเบาๆ ที่ไม่มีใครได้ยิน ทำให้ปี� �าจตนนั้นอ่อนแรงลงก่อนจะถูกดูดเข้าสู่ขวด

"ท่านนะสิสารเลวเป็นแม่คนได้ยังไงชิงสัตว์เดรัจฉานตัวไหนมาเกิด" จ้าวหานหรงสวนขึ้นทันควัน นางมาจากโลกที่คนเท่าเทียมกันเมื่อโดนรังแกแทบเอาชีวิตไม่รอดนางก็ไม่ยอมนิ่งเฉย "ท่านย่า หานหรงมันว่าท่านย่าเป็นหมาเจ้าค่ะ"

พราวตารีบหันไปมองบิดา แม้จะร้องไห้จนตาบวม ต่อให้ก้มลงกราบกรานอ้อนวอน คนที่เลี้ยงดูเธอมาดุจพ่อคนหนึ่งก็ไม่มีวี่แววว่าจะยอมใจอ่อน หากยังดื้อดึงมากไปกว่านี้ เธอก็กลัวเหลือเกินว่ายอดชายจะคิดสั้นอย่างที่พูด “งั้นมึงก็ไปกับคุณดนัยซะ กูเอาหัวรับประกันเลยว่าท่านดีกว่าเสี่ยไกรห ลายร้อยหลายพันเท่า บุญของมึงด้วยซ้ำที่คุณดนัยยอมเอาเด็กมอมแมมอย่างมึงไปดูแล!” ยอดชายยังคงตวาดอย่างไร้เยื่อใย