แม่มด Novels & Stories

เสือที่ดูจะเหน็บเเนมซันเป็นพิเศษ จนเจย์เดนต้องเอ่ยปากห้ามเองอีกหน "มึงก็ใจเย็น ใครจะไปเหมือนมึงมีเมียเป็นร้อย" "กูว่าเป็นพันละมั้ง แม่ให้มาแท่งเดียวใช้ซะคุ้มเลยสิมึงไอ้เสือ" ทัพเอ่ยขึ้นบ้าง

“ครับๆท่านรอง เออถามหน่อย ถ้าฟาร์ดาคือแม่มด แล้วอย่างฟาเดียแกจะเปรียบเป็นอะไรฮะ” สีหน้าอยากรู้อยากเห็นของอดีตผู้นำทำคิระที่สนใจเอกสารอยู่ปรายตามองแล้วตอบกลับอย่างมั่นใจ “ก็ปีศาจไงถามมาได้ ยัยนั่นคือศูนย์รวมความชั่วร้าย”

เธอก้มหน้าลงมองในถ้วยชาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ถึงอยากจะโกรธแต่เธอก็ไม่สามารถโกรธเลโอได้จริงๆ “แล้วเรื่องเมเบโล่? “ “ตระกูลแม่มดที่สืบทอดและเก่าแก่หลายร้อยปี ที่น่าเศร้าคือการถือกำเนิดของเด็กหญิงที่มีพลังแม่มดอย่างเต็มตัว ” เบลล่าขมวดคิ้ว

พุฒิตาโอดพร้อมนึกภาพอีตาราแฉะตัวยักษ์แรงวัวแรงควาย จับเธอแน่นซะแขนเป็นจ้ำจนป่านนี้ [มีดวงได้ผัวค่ะลูกจก] “ถึงจะยาก แต่เชื่อก็ได้ค่ะแม่จก” [เชื่อแม่จกแล้วจะดี…ช่วงนี้ก็จะมีปากมีเสียง และโดนแทงข้างหน้านะคะ คิคิคิ]

ภาพแบบนี้ ก็เพราะคำสั่งของพ่อ คนที่ชื่ออดัม ที่โนอาห์เรียกว่าพ่อ คนอะไรดวงตาดูน่ากลัวมาก เหลือเชื่อที่เป็นพ่อของโนอาห์ แต่โนอาห์เหมือนแม่เขามาก ผู้ชายอะไรหน้าหวานยิ่งกว่า ผู้หญิงเสียอีก ผิวพรรณก็เนียนละเอียด ทำเอาเธอชิดซ้ายไปเลย เมแกนนั่งเหม่อ คิดอะไรไปเรื่อย�

“ใครบอกฉันหวงภรรยาม้ามืดอย่างเธอ” เมฆาดึงร่างเมียมากอด “เธอนี่มันร้ายกาจ แล้วยังชอบหลงตัวเอง” เมื่อกายสาวเข้ามาแนบชิด น่าแปลก กลิ่นกายของลัยลาประหนึ่งมีอะไรดึงดูดเขาเหลือเกิน ไม่รู้แอบไปซื้อพวกฟีโรโมนมาฉีดหรือเปล่า ทำไมไฟในกายของเมฆาที่พร้อมจะปะทุทุกเมื่อก็ลุ กโชนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เข้ามาในส่วนสาว​ ​นุดีหลับตาพริ้ม ​กอดรัดร่างใหญ่โตของพ่อสามี ​สติของเธอและสำนึกใดๆ ถูกพัดพาหายอีกหน เมื่อร่างใหญ่นั้นกระแทกลงมารัวๆ ในกายเธอ

ผมพูดพร้อมกับบิดข้อมือของมันให้แรงขึ้นไปอีก จนมันถึงกับต้องเขย่งปลายเท้า "โอ๊ยยย!! ยอมแล้ว ปล่อยกู!!!" "ไหนบอกมาก่อนสิ ว่ามึงเป็นใคร?" "พ่อกูเป็นตะ... ตำ... โอ๊ยยยย!! แม่งจะบิดทำไมอีกวะ กูเจ็บนะโว้ยยย!!"

แค่วิ่งก็แสนจะเชื่องช้าปวกเปียก มีอย่างที่ไหนบุ่มบ่ามบุกเข้ามาหาศัตรูพร้อมมีดทื่อแค่เล่มเดียว นางใช้สมองส่วนไหนคิดว่าเด็กเจ็ดขวบจะสังหารนายกองสามพันของอีกฝ่ายได้ ร่างสูงสง่ายืนขึ้นเต็มความสูงและมองสังเกตทัพแคว้นเอี้ยน ดูท่าทีเอี้ยนซ่านฉีร้อนรนปานนั้น เขาจะเชื่อก็ได้ว ่าอาหมวยสมองลิงคนนี้เป็นองค์หญิงจริงๆ ร่างสูงสง่าเอ่ยยียวนพลางลับมีดเล่มนั้น คืนความแหลมคมกลับมาดังเดิม แม้ว่ามีดสั้นเล่มนี้ดูภายนอกแล้วจะดาษดื่นก็จริง แต่เนื้อโลหะแกร่งฉกรรจ์ สลักตัวอักษรแปลว่าลูกชาย

“รับบทแม่มดไง ฉันน่ะมีชื่อเรื่องมีเวทย์มนต์คุณไสย์ฯ ไม่รู้หรือไง ใครๆ ก็กลัวไม่กล้าคบกับฉันเพราะรู้ว่าครอบครัวฉันเป็นครอบครัวสัปเหร่อ มีแค่ยายแก้มเท่านั้นล่ะที่คบกับฉันมาตั้งแต่ ม.ต้น จนตอนนี้” “เรื่องแบบนี้มีจริงด้วยเหรอ ผมคนนึงล่ะไม่เชื่อ นี่มันยุคไหนแล้ว แล้วการเป ็นสัปเหร่อมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกันสักหน่อยนี่ครับ”