แม่มด の小説・ストーリー

เธอก้มหน้าลงมองในถ้วยชาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ถึงอยากจะโกรธแต่เธอก็ไม่สามารถโกรธเลโอได้จริงๆ “แล้วเรื่องเมเบโล่? “ “ตระกูลแม่มดที่สืบทอดและเก่าแก่หลายร้อยปี ที่น่าเศร้าคือการถือกำเนิดของเด็กหญิงที่มีพลังแม่มดอย่างเต็มตัว ” เบลล่าขมวดคิ้ว

ลูกหมาป่าตัวนั้นไม่ใช่ของฉัน ฉันมาที่นี่เพื่อดูละครเท่านั้น ไม่ได้จะเข้าไปยุ่งเกี่ยว ธอร์นเสนอ “ผมได้ยินมาว่าแม่มดมีคาถาตรวจสอบสายเลือดได้ พวกมนุษย์หมาป่าสนิทกับแม่มด—ทำไมไม่ลองเชิญมาตรวจสอบดูครับ?” คลาร่าปฏิเสธทันที

พุฒิตาโอดพร้อมนึกภาพอีตาราแฉะตัวยักษ์แรงวัวแรงควาย จับเธอแน่นซะแขนเป็นจ้ำจนป่านนี้ [มีดวงได้ผัวค่ะลูกจก] “ถึงจะยาก แต่เชื่อก็ได้ค่ะแม่จก” [เชื่อแม่จกแล้วจะดี…ช่วงนี้ก็จะมีปากมีเสียง และโดนแทงข้างหน้านะคะ คิคิคิ]

ภาพแบบนี้ ก็เพราะคำสั่งของพ่อ คนที่ชื่ออดัม ที่โนอาห์เรียกว่าพ่อ คนอะไรดวงตาดูน่ากลัวมาก เหลือเชื่อที่เป็นพ่อของโนอาห์ แต่โนอาห์เหมือนแม่เขามาก ผู้ชายอะไรหน้าหวานยิ่งกว่า ผู้หญิงเสียอีก ผิวพรรณก็เนียนละเอียด ทำเอาเธอชิดซ้ายไปเลย เมแกนนั่งเหม่อ คิดอะไรไปเรื่อย�

“ใครบอกฉันหวงภรรยาม้ามืดอย่างเธอ” เมฆาดึงร่างเมียมากอด “เธอนี่มันร้ายกาจ แล้วยังชอบหลงตัวเอง” เมื่อกายสาวเข้ามาแนบชิด น่าแปลก กลิ่นกายของลัยลาประหนึ่งมีอะไรดึงดูดเขาเหลือเกิน ไม่รู้แอบไปซื้อพวกฟีโรโมนมาฉีดหรือเปล่า ทำไมไฟในกายของเมฆาที่พร้อมจะปะทุทุกเมื่อก็ลุ กโชนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เข้ามาในส่วนสาว​ ​นุดีหลับตาพริ้ม ​กอดรัดร่างใหญ่โตของพ่อสามี ​สติของเธอและสำนึกใดๆ ถูกพัดพาหายอีกหน เมื่อร่างใหญ่นั้นกระแทกลงมารัวๆ ในกายเธอ

ผมพูดพร้อมกับบิดข้อมือของมันให้แรงขึ้นไปอีก จนมันถึงกับต้องเขย่งปลายเท้า "โอ๊ยยย!! ยอมแล้ว ปล่อยกู!!!" "ไหนบอกมาก่อนสิ ว่ามึงเป็นใคร?" "พ่อกูเป็นตะ... ตำ... โอ๊ยยยย!! แม่งจะบิดทำไมอีกวะ กูเจ็บนะโว้ยยย!!"

แค่วิ่งก็แสนจะเชื่องช้าปวกเปียก มีอย่างที่ไหนบุ่มบ่ามบุกเข้ามาหาศัตรูพร้อมมีดทื่อแค่เล่มเดียว นางใช้สมองส่วนไหนคิดว่าเด็กเจ็ดขวบจะสังหารนายกองสามพันของอีกฝ่ายได้ ร่างสูงสง่ายืนขึ้นเต็มความสูงและมองสังเกตทัพแคว้นเอี้ยน ดูท่าทีเอี้ยนซ่านฉีร้อนรนปานนั้น เขาจะเชื่อก็ได้ว ่าอาหมวยสมองลิงคนนี้เป็นองค์หญิงจริงๆ ร่างสูงสง่าเอ่ยยียวนพลางลับมีดเล่มนั้น คืนความแหลมคมกลับมาดังเดิม แม้ว่ามีดสั้นเล่มนี้ดูภายนอกแล้วจะดาษดื่นก็จริง แต่เนื้อโลหะแกร่งฉกรรจ์ สลักตัวอักษรแปลว่าลูกชาย

อาจูรู้สึกเหมือนน้ำท่วมปาก อยากจะพูดก็ไม่รู้ว่าสมควรพูดอย่างไรดี เป็นท่านจ้าวหุบเขาที่เปิดปากพูดออกมา “ท่านแม่ของเจ้า...สตรีชื่อเซียนเหยียนที่พบรักกับสวีต้าสงแห่งหมู่บ้าน สือหู แท้จริงแล้วนางเป็นปีศาจจิ้งจอกเก้าหางแต่แรกแล้ว” เขาก็ไม่อาจปล่อยให้บุตรชายประณามมารดาในความผ ิดที่นางไม่ได้เป็นผู้ก่อ และยิ่งไม่อาจปล่อยให้เด็กหนุ่มผู้หนึ่งเข้าใจว่าตนเองไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมาจากความรัก

เมฆตะคอกออกมาเสียงดัง "เธอเรียกใครแม่มด ถ้าฉันเป็นแม่มดยัยนี่ก็ปิศาจชัดๆ คนอะไรเรียนเก่ง สอบได้คะแนนเกือบเต็มทุกวิชา” ชนัญนังคงพูดออกมาด้วยท่าทางที่หมั่นไส้มาเรียม