แม่มด Novels & Stories

อูซาอธิบายปนหอบ ในขณะที่ร่างเล็กแบบบางของหญิงสาวในชุดชาวเขาสีขาวคล้ายๆ กับชุดที่เธอมีเดินมาถึงพอดี คุณหมอสาวยิ้มให้อย่างเป็นมิตร “คุณหมอ เอ่อ...สวัสดีค่ะฉันชื่อมาเรียม “ดิฉันชื่อพอวาค่ะ เรียกพอวาดีกว่า ดีใจที่ได้พบคุณนะคะ” สำเนียงของหมอประจำเผ่านั้นออกเสียงภาษาไ ทยชัดเจน จนมาเรียมรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

พริบตาที่น้ำรักอาคมของท่านเจ้าคุณฉีดพุ่งเข้าสู่ร่องรูสวาทของแม่มดร้ายแสงดาวจนล้นปรี่ ร่างที่เคยดูอวบอัดเย้ายวนด้วยมนต์ดำพลันเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าสยดสยอง ผิวพรรณที่เคยเต่งตึงเริ่มเหี่ยวย่น แห้งกรัง ปริแตกลอกออกเป็นสะเก็ดสีดำ กลายเป็นไอควันเหม็นไหม้คละคลุ้ง พุ่งออ กจากทวารทั้งเก้าพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณชั่วร้ายที่ถูกขับไล่ “อ๊ากกกกกก!!!” เสียงทุ้มต่ำของแม่มดที่ซ้อนอยู่ภายในค่อยๆ แหบแห้งลง ก่อนจะสลายกลายเป็นเพียงเศษเถ้าถ่านที่ปลิวหายไปในอากาศ

‘นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า ยายยักษ์หัวร้อน’ เสียงของแม่มดในคราบเด็กสิบขวบดังก้องในความคิด แสนดีจ้องเขม็งร่างเล็กน่ารักของเด็กหญิงผู้มีดวงตาสีแดงก่ำที่ยืนกอดอกอยู่ข้างแสนหลง ‘ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ แม่มด!’ ‘ไม่มีทาง ปล่อยมาเจ้าก็ดีแต่จะสร้างความเดือดร้อนรำคาญใจให้ข้า’ ‘บอ กให้ปล่อยไง! ถ้าไม่ห้ามตอนนี้ยายหลงคง...’

“น้องขออะไรไปล่ะ จำได้ไหม พี่ก็มาช่วยไง แล้วน้องก็ชวนพี่มาเนี่ย ลืมเหรอ” “อ้อ ไอ้ที่พันขาน้องน่ะ มันเป็นผีพรายหญิงวัยชราที่มันกำลังหาตัวตายตัวแทนอยู่ มันจะได้ไปเกิดใหม่ ดีที่น้องภาวนาไปแบบนั้นพี่ถึงเข้าไปช่วยได้” “มันไม่ใช่วัชพืช จะมีอะไรเซอร์ไพรส์อีกไหมเนี่ย”

บรรยากาศในสวนดอกไม้ที่เคยสดใส เปลี่ยนเป็นขุมนรกน้ำแข็งทันที! ดวงตาของหลี่โม่หราน... มิเหลือแววขี้เล่นหรือขี้อ้อนอีกต่อไป มันดำมืด ลึกล้ำ และแผ่รังสีสังหารที่รุนแรงจนอากาศรอบตัวสั่นสะเทือน นี่คือตัวตนที่แท้จริงของ 'แม่ทัพปีศาจ' ที่เคยสังหารข้าศึกนับหมื่นในสนามรบ!

“นางคือปีศาจ” “เผานางเลย” “สตรีผู้นี้ไม่มีวันแก่ นางคือแม่มด” “เผานาง”

"ใจเย็นๆ สิคลอเดีย กรี๊ดกร๊าดไปก็ไม่ได้ช่วยให้ไอ้นักฆ่านั่นรอดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเอร์นานเดซหรอกนะ" เสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังมาจากโซฟาบุนวมกำมะหยี่ 'มาดามโดโรธี' อดีตภรรยาของบารอนเคลาส์ และเป็นแม่แท้ๆ ของคลอเดีย นั่งไขว่ห้างจิบแชมเป� �อย่างใจเย็น แม้สามีเก่าจะจบสิ้นอนาคตไปแล้ว แต่เธอก็ยังคงลอยนวลและเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทอง

ต้าเจี้ยนเว่ยหยิบพัดในมือออกมาเดินปราณในร่างกายปรากฏแสงสีเขียวอาบไล้ เขาวาดพัดแฝงพลังปราณเข้าโจมตีเหล่าแมงมุมตรงหน้า เช่นเดียวกับต้าเว่ยซินนางใช้แส้วาดออกไป แม้มีพลังปราณเพียงขั้นสอง แต่ก็พอรับมือเหล่าแมงมุมพวกนั้นได้ “พวกมันคือแมงมุมแม่ม่าย เป็นสัตว์เทพธาตุลม โจมตี โดยใช้ใยเป็นหลัก จุดอ่อนอยู่ที่กลางศีรษะ”

เป็นเครียด เรื่องรักๆ ใคร่ๆ มันยากจะเข้าใจมาก “ มุก ” เสียงเรียกของผู้หญิงดังขึ้น ฉันจำต้องเงยหน้ามอง คนคนนั้นก็คือพี่มด! “ ยัยมุกลูกแม่ฮื่อๆ ” และแม่ก็ยืนร้องห่มร้องไห้

“รับบทแม่มดไง ฉันน่ะมีชื่อเรื่องมีเวทย์มนต์คุณไสย์ฯ ไม่รู้หรือไง ใครๆ ก็กลัวไม่กล้าคบกับฉันเพราะรู้ว่าครอบครัวฉันเป็นครอบครัวสัปเหร่อ มีแค่ยายแก้มเท่านั้นล่ะที่คบกับฉันมาตั้งแต่ ม.ต้น จนตอนนี้” “เรื่องแบบนี้มีจริงด้วยเหรอ ผมคนนึงล่ะไม่เชื่อ นี่มันยุคไหนแล้ว แล้วการเป ็นสัปเหร่อมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกันสักหน่อยนี่ครับ”