แม่มด Novels & Stories

มือหนายื่นออกไปตรงหน้า พลางเงยหน้าขึ้นมาสบตาสีเขียวมรกตตามคำสั่งของผู้อ้างตนว่าเป็นแม่หมอ เฮือก!ภาพของสตรีที่เต็มไปด้วยเลือดแดงฉาน ทำให้ลี่มี่ถึงกับเบิกตากว้าง นางตกใจจนแทบจะดึงมือออกจากฝ่ามือท่านเจ้าเมือง “เห็นสิ่งใด”

อูซาอธิบายปนหอบ ในขณะที่ร่างเล็กแบบบางของหญิงสาวในชุดชาวเขาสีขาวคล้ายๆ กับชุดที่เธอมีเดินมาถึงพอดี คุณหมอสาวยิ้มให้อย่างเป็นมิตร “คุณหมอ เอ่อ...สวัสดีค่ะฉันชื่อมาเรียม “ดิฉันชื่อพอวาค่ะ เรียกพอวาดีกว่า ดีใจที่ได้พบคุณนะคะ” สำเนียงของหมอประจำเผ่านั้นออกเสียงภาษาไ ทยชัดเจน จนมาเรียมรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

พริบตาที่น้ำรักอาคมของท่านเจ้าคุณฉีดพุ่งเข้าสู่ร่องรูสวาทของแม่มดร้ายแสงดาวจนล้นปรี่ ร่างที่เคยดูอวบอัดเย้ายวนด้วยมนต์ดำพลันเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าสยดสยอง ผิวพรรณที่เคยเต่งตึงเริ่มเหี่ยวย่น แห้งกรัง ปริแตกลอกออกเป็นสะเก็ดสีดำ กลายเป็นไอควันเหม็นไหม้คละคลุ้ง พุ่งออ กจากทวารทั้งเก้าพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณชั่วร้ายที่ถูกขับไล่ “อ๊ากกกกกก!!!” เสียงทุ้มต่ำของแม่มดที่ซ้อนอยู่ภายในค่อยๆ แหบแห้งลง ก่อนจะสลายกลายเป็นเพียงเศษเถ้าถ่านที่ปลิวหายไปในอากาศ

‘นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า ยายยักษ์หัวร้อน’ เสียงของแม่มดในคราบเด็กสิบขวบดังก้องในความคิด แสนดีจ้องเขม็งร่างเล็กน่ารักของเด็กหญิงผู้มีดวงตาสีแดงก่ำที่ยืนกอดอกอยู่ข้างแสนหลง ‘ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ แม่มด!’ ‘ไม่มีทาง ปล่อยมาเจ้าก็ดีแต่จะสร้างความเดือดร้อนรำคาญใจให้ข้า’ ‘บอ กให้ปล่อยไง! ถ้าไม่ห้ามตอนนี้ยายหลงคง...’

EP.26 “เล่นแรงไปรึเปล่าคะ” “เป็นห่วงมัน?" “เป็นห่วงแม่ค่ะ แม่ดีกับหนู อย่าทำอะไรแม่มากนะ” “ไม่รับปากนะ”

บรรยากาศในสวนดอกไม้ที่เคยสดใส เปลี่ยนเป็นขุมนรกน้ำแข็งทันที! ดวงตาของหลี่โม่หราน... มิเหลือแววขี้เล่นหรือขี้อ้อนอีกต่อไป มันดำมืด ลึกล้ำ และแผ่รังสีสังหารที่รุนแรงจนอากาศรอบตัวสั่นสะเทือน นี่คือตัวตนที่แท้จริงของ 'แม่ทัพปีศาจ' ที่เคยสังหารข้าศึกนับหมื่นในสนามรบ!

"ใจเย็นๆ สิคลอเดีย กรี๊ดกร๊าดไปก็ไม่ได้ช่วยให้ไอ้นักฆ่านั่นรอดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเอร์นานเดซหรอกนะ" เสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังมาจากโซฟาบุนวมกำมะหยี่ 'มาดามโดโรธี' อดีตภรรยาของบารอนเคลาส์ และเป็นแม่แท้ๆ ของคลอเดีย นั่งไขว่ห้างจิบแชมเป� �อย่างใจเย็น แม้สามีเก่าจะจบสิ้นอนาคตไปแล้ว แต่เธอก็ยังคงลอยนวลและเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทอง

ต้าเจี้ยนเว่ยหยิบพัดในมือออกมาเดินปราณในร่างกายปรากฏแสงสีเขียวอาบไล้ เขาวาดพัดแฝงพลังปราณเข้าโจมตีเหล่าแมงมุมตรงหน้า เช่นเดียวกับต้าเว่ยซินนางใช้แส้วาดออกไป แม้มีพลังปราณเพียงขั้นสอง แต่ก็พอรับมือเหล่าแมงมุมพวกนั้นได้ “พวกมันคือแมงมุมแม่ม่าย เป็นสัตว์เทพธาตุลม โจมตี โดยใช้ใยเป็นหลัก จุดอ่อนอยู่ที่กลางศีรษะ”

เสียงกัมปนาทของแก้วคริสตัลที่แตกกระจายดังก้องไปทั่วห้องชุด ความรุนแรงของมันทะลุผ่านบานประตูไม้เนื้อแข็ง เข้าไปกระชากสติของ ‘แม่มดสาว’ ที่กำลังเคลิ้มหลับอยู่บนเตียงกว้างให้สะดุ้งตื่น ชมพูเบิกตากว้างท่ามกลางความมืดในห้องนอน หัวใจของเธอเต้นระรัว รอยยิ้มร้ายกาจจุดขึ้นบนริม ฝีปากเมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่า ‘อสูรกาย’ ที่เธอเฝ้ารอได้กลับมาถึงรังแล้ว เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเงียบเชียบ เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายนอกอย่างใจจดใจจ่อ

ดอมแซวเพื่อน คิงยืดอกอย่างไม่ถือ “หลินพูดถูกแล้วล่ะ ก็นี่ไงถึงเรียกคนทำหนังทำละครว่าเป็นพ่อมดแม่มด พวกเขามีเวทมนตร์ที่เสกความว่างเปล่าให้มีชีวิตขึ้น เปลี่ยนโฟม เปลี่ยนของไม่จริงให้ดูสมจริง”