All

รวมเรื่องสั้นโรมานซ์-อีโรติก ที่จะมาพร้อมกับเรื่องราวที่นำไปสู่ความสัมพันธ์ที่แสนวาบหวาม *** นิยายผู้ใหญ่และผู้ที่มีความชอบเฉพาะกลุ่ม ไม่เหมาะสำหรับเด็กและเยาวชน***

ชายหนุ่มผู้เย็นชาและชินชากับความสัมพันธ์ชั่วคราว ได้พบกับขวัญญาดา พนักงานเสิร์ฟที่สู้ชีวิตในคลับ ความจำเป็นทางการเงินทำให้เธอตัดสินใจเข้าไปพัวพันกับเขา ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากความไม่เท่าเทียมค่อย ๆ นำพาไปสู่ความรู้สึกบางอย่าง

“อูย… นายทำอะไร... ตรงนั้น ยะ... อย่า” เสียงของคุณหนูหอบกระเส่าราวกับเหนื่อยจัด มือของไทเกอร์กำลังยุ่มย่ามกับสิ่งสงวนของหล่อน กดหัวแม่มือบีบคลึงเม็ดกระสันจนปูดพองเป็นตุ่มไต ปั้นหยาเสียวจนต้องปลดปล่อยเสียงครางออกมาจากลำคอ “คุณหนูไม่เคยมาก่อนใช่ไหม” ไทเกอร์ถามทั้งที่รู้ในคำตอบ

🌙❄️ใครจะคิดว่าการสมัครงาน "ส่งอาหาร" จะพาฉันข้ามมิติมายังโลกที่หิมะไม่เคยละลาย — และเจอกับ "องค์ชายมังกรน้ำแข็ง" ผู้เย็นชาราวกับไม่เคยรู้จักความรัก ในมือฉันมีเพียงกล่องราเมนร้อน ๆ และหัวใจที่กำลังเต้นแรงไม่หยุด... เขา ผู้ควบคุมหิมะและพายุ ฉัน เด็กสาวจากโลกที่แสนธรรมดา ...เมื่อเส้นทางของเราเกี่ยวพันกันด้วยคำสาป และพันธะเลือด จะมีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น — ละลายหัวใจที่เย็นยะเยือกนี้... หรือถูกกักขังใต้หิมะไปตลอดกาล 【❄️ระวัง...เมื่อราเมนหนึ่งชาม อาจละลายทั้งดวงใจของมังกรน้ำแข็ง❄️】

เสี่ยวจู้ หมูเทพที่ยังไม่ฟักออกจากไข่ ถูกสร้างขึ้นจากพลังเทพขององค์หญิงแห่งวังมังกรเพื่อช่วยนางหาสมุนไพรและปรุงยาเทพ วันหนึ่งขณะที่องค์หญิงออกไปหาสมุนไพรในป่าสวรรค์ชั้นใน หลานชายจอมซนเห็นไข่กลม ๆ ก็นึกว่าเป็นของเล่นอาหญิงที่น่าจะสร้างมาให้เขา เขาจึงนำไข่ไปเล่นที่ลานกลางวังมังกร เล่นไปเล่นมาสักพัก องค์ชายน้อยก็เบื่อเลยเขวี้ยงไข่ทิ้งไปโดยไม่สนทิศทาง ทำให้ไข่บินออกไปจากวังแล้วชนเข้ากับบ่อน้ำซึ่งเป็นทางลงไปสู่โลกมนุษย์จนเปลือกไข่แตกออก เสี่ยวจู้ที่อยู่ในไข่ตกใจที่ตนเองฟักออกมาก่อนเวลาแถมยังกำลังลอยละลิ่วลงมาจากฟากฟ้าพร้อมเปลือกไข่อีกส่วนหนึ่ง หมูน้อยตกใจมากที่ตนเองกำลังลงไปที่โลกมนุษย์และหวาดกลัวว่าตนเองจะกลับสวรรค์ไม่ได้ กระทั่งเสี่ยวจู้ตกลงไปยังป่าสัตว์อสูรแห่งหนึ่งในโลกมนุษย์ เสี่ยวจู้จึงคิดได้ว่าจะต้องหาคนมาทำพันธะสัญญาจนกว่าคนผู้นั้นจะเป็นเทพเซียน ตนเองจึงจะกลับไปยังสวรรค์ได้ ภารกิจตามหาและช่วยเหลือนายคนใหม่จึงเริ่มต้นขึ้น

น้ำเสียงของยาดากระเส่า มือเรียวบีบเคล้นกลีบสวาทของตัวเองที่ยังเป็นสีชมพูสวยราวกับกลีบกุหลาบสีชมพู เบ่งบานอยู่ท่ามกลางดงเส้นไหมสีดำระยับ ขณะมือที่เหลืออีกข้างเอื้อมขึ้นมาบีบเคล้นเต้านมสองข้างของตัวเองไปพลาง ทำเอาท่านประธานที่กำลังแอบมองถึงกับตบะแตก รู้สึกว่ากำลังโดนท้าทายอย่างแรง ‘ไม่ไหวแล้วโว้ย… ’ ถึงขั้นนี้แล้ว… กวินท์ตบะแตก ขยับลงมาจากเก้าอี้ที่คว้าเอามาขึ้นยืนแอบมองหญิงสาว รีบถอดเสื้อผ้าจนเหลือแต่กางเกงบ็อกเซอร์สีดำบางๆ มองเห็นแท่งเนื้อเป็นรูปเป็นลำมหึมาน่าสะพรึงซ่อนอยู่ภายใน ก้าวยาวๆ กลับเข้ามาในห้อง เอามือผลักบานประตูห้องน้ำที่เขารู้ว่าเพียงขยับแรงๆ ก็ทำให้ลูกบิดที่ไม่แข็งแรงนักคลายออกจากกันได้โดยง่าย “วะ… ว้าย… ท่านประธาน… ” ยาดาร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ รู้สึกอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีกับสิ่งที่ตัวเองกำลังแอบทำอย่างเพลิดเพลิน เพราะว่ามือยังซุกอยู่ที่ง่ามขาอ้ากว้าง ไม่คิดว่าคนที่หล่อนกำลังเรียกร้องร่ำหาเขาอยู่ในจินตนาการอันวาบหวาม จะผลีผลามเข้ามาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าราวกับภาพฝัน “ท่าน… เอ่อ… ท่านเข้ามาทำไมคะ” ด้วยสัญชาตญาณ ทำให้หล่อนรีบเอื้อมมือคว้าผ้าขนหนูมาบิดทรวงอก

'เหวินชาง' หรือ ชาง ที่มีชื่อให้เธอเรียกเขาได้แค่เพียงพยางค์เดียว 'ชาง' ผู้ชายแปลกหน้าที่แพทย์สาววริญญาคิดว่าเขาเป็นโจรปล้นธนาคาร และได้ช่วยชีวิตเขาไว้ แล้วเผลอใจยอมมีอะไรกับเขา จนทำให้คุณหมอสาวตั้งครรภ์ ก่อนจะกลับมาแล้วพบว่าชางได้หายตัวไปด้วยเหตุผลอะไรก็ช่าง แต่เขาก็ได้สร้างตราบาปไว้ให้กับเธอ จนกระทั่งทั้งสองคนได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ที่ต่างสถานะและกลายเป็นศัตรูที่อยู่คนละฝั่ง หนำซ้ำวริญญายังเข้าใจว่าชางเป็นคนสั่งฆ่าบิดาของเธอ...

เพราะความเมาและใจที่อกหักจนบอบช้ำ ทำให้มนต์นภาเผลอไปมีวันไนท์แสตนกับชายหนุ่มลึกลับเพียงชั่วข้ามคืน แต่ภายหลังกลับพบว่า เขาคือลูกชายเพื่อนแม่และรองประธานสุดโหดที่เธอต้องมาฝึกงานด้วย!

ในฐานะของหนุ่มบ้านนอกคนหนึ่งที่ต้องการช่วยเหลือคนที่มีใจให้ เมื่อแรกสบตาเขายอมรับว่ามันคือความรู้สึกอันฉาบฉวย แต่เพราะเขาไม่อยากให้มันเป็นเช่นนั้น พันตำรวจโท พดุงกิตติ์ ชยธาดา จึงเต็มใจจะยอมมอบเงินและเวลาอันมีค่าเพื่อจีบนายสถานีตัวเล็กให้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งอันแสนวิเศษในชีวิต แต่อดีตตำรวจภูธรจากพิษณุโลกคนนี้กลับไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วพระนครอันใครต่อใครต่างก็เชื่อว่ามีเพียงความเจริญรุ่งเรืองกลับแฝงไปด้วยมุมอื่น ๆ ซึ่งไม่มีใครอยากให้เห็น ยิ่งไปกว่านั้นเขากลับได้มารู้ทีหลังว่าแท้จริงแล้วน้องแผน นอกเหนือไปจากงานนายสถานีอันได้ช่วยเหลือเหล่าผู้โดยสาร และงานเสริม ณ ร้านกินดื่มย่านสีเทา ยังมีอีกหนึ่งงานซึ่งซ่อนไว้เบื้องหลัง "เฮียอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าผมหาเงินใช้หนี้ให้พ่อยังไง" พูน ได้แต่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ กับภาพอันเย้ายวนตรงหน้า กายเล็กบดเบียดเข้าหาอย่างออกรสออกชาติ ปลายนิ้วที่เขาปรารถนาจะได้สัมผัสอย่างทะนุถนอม กำลังลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและกรอบเข็มขัดเงินเงาด้วยความเร่งเร้า "ผมถ่างขาให้แล้ว เฮียก็รีบถอดกางเกงสิ"

“หน้าที่ของบอดี้การ์ด คือทำตามคำสั่งเจ้านาย และในเมื่อพี่ขัดคำสั่ง ผมก็มีสิทธิ์จะลงโทษ ดังนั้น ถอดเสื้อผ้าออกซะ แล้วเดินมาหาผม!”

“ใช่! ฉันก็แค่อยากให้เธอรักฉัน เพราะถ้าเธอรักฉันไอ้หมอนั่นมันก็จะเจ็บปวดไง ฮึ! สุดท้ายเธอก็รักฉันจริงๆแล้วนี่ แล้วมีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องเก็บเธอไว้”

" ฉันจะทำให้พี่เธอรู้จักการสูญเสียเหมือนที่มันทำกับพี่ชายฉัน คนทรยศอย่างมันต้องตาย หรือการตายสำหรับมันจะง่ายไป เธอคิดว่าไงล่ะ ? " เทวินเดินเข้าไปหามิลินพร้อมกับยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้เธอแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก เธอกลัวจนเนื้อตัวสั่นเทา " อย่าทำอะไรพี่ชายลินเลยนะคะ " " เสียใจสาวน้อย พี่ชายเธอทำตัวเองช่วยไม่ได้ "

ทางเข้าแห่งนี้ ว่ากันว่า สตรีทั่วหล้าล้วนแต่อยากก้าวเข้าไป ทว่าข้ากลับคิดว่ามันไม่ใช่สถานที่ที่น่าอภิรมย์เลย แล้วเหตุไฉนโชคชะตาตัวประกอบเช่นข้า กลับต้องพบเจอเรื่องยากลำบากเช่นนี้กันเล่า

"คุณรุจคะ ลิลท้อง" ทันทีที่ลลินาพูดจบก็เหมือนเกิดเดดแอร์ชั่วขณะ มาวัชร์ที่กำลังแต่งตัวชะงักมือเขามองเธออย่างไม่อยากเชื่อ "อะไรนะลิล คุณพูดเล่นหรือเปล่า" ชายหนุ่มหัวเราะแต่แล้วก็ต้องเงียบเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเธอ มันคือที่ตรวจครรภ์ด้วยตัวเองและสองขีดแดงนั่นก็ชัดยิ่งกว่าคำพูดใดใด ชายหนุ่มนิ่งไป ครู่หนึ่งเขายกมือขึ้นลูบหน้าก่อนจะหาเสียงตัวเองเจอ "ไปตรวจกันอีกทีไหม ไปโรงพยาบาลกันเดี๋ยวผมพาไป" "ไม่เป็นไรค่ะ ลิลไปเองได้ว่าแต่คุณ... คิดยังไงคะ" ถามไปแล้วลลินาก็ต้องกัดริมฝีปากเมื่อเห็นเขาชะงักและไม่รู้จะตอบเธออย่างไร เสียงเรียกเข้าขัดจังหวะ มาวัชร์รีบกดรับสายทันทีเหมือนกลัวมันจะเงียบไป "ครับ สวัสดีครับ" เขาฟังทางนั้นพูดอะไรก่อนจะทำหน้าตกใจ "ครับๆ ผมไปเดี๋ยวนี้" เขายกนาฬิกาข้อมือดูเวลาแล้วพูดต่อ "ไม่เกินครึ่งชั่วโมงผมไปถึงครับ" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหน้าเธอ "เอาไว้เดี๋ยวเราคุยกันนะลิล ผมมีงานด่วนต้องไปตอนนี้เลย" เขาไม่ได้รอฟังเธอตอบด้วยซ้ำ มาวัชร์รีบร้อนหยิบสูทแล้วออกไปจากห้องทันที ลลินามองตามเขา ไม่ใช่เขาคนเดียวหรอกที่ไม่รู้จะทำอย่างไร เธอเองก็เช่นกัน

เมื่อจิวซินนางเอกหน้าหวานของเราต้องยอมนำพาตัวเองมาเป็นราชบุตรเขยของไห่ตงหยวน แทนพีชายที่ไม่อาจหักใจจากคนรัก และแอบหนีหายไปทิ้งภาระทั้งหมดให้กับจิวซิน ไหนจะองค์รัชทายาทที่ไม่ชอบขี้หน้าเธออีก

อีตาบอสบ้า ฉันเป็นเลขานะ ไม่ใช่บาริต้าชงกาแฟ แกล้งให้ฉันชงกาแฟให้ตั้ง 20 แก้วแล้วยังไม่พอใจ งั้นแก้วที่ 21 แก้วสุดท้าย เอาเกลือไปแทนน้ำตาลก็แล้วกัน!!

เจียวเชินทะลุมิติมาเป็นอดีตองค์หญิงแคว้นล่มสลาย ชีวิตโดดเดี่ยวเหลือเพียงเงินทองและสมบัติติดตัว ครั้นแล้วอย่างไรนางจะใช้วิชาความรู้จากชาติที่แล้วก่อร่างสร้างตัว เปิดสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ค้าขายให้ร่ำรวย มีชีวิตที่สงบสุข แต่ไฉนชีวิตของนางจึงต้องมาพัวพันกับคดีลักพาตัวเด็ก อีกทั้งยังมีเจ้าลูกลิง ลูกน้อยของท่านเจ้าเมืองหน้าน้ำแข็งตามติดด้วยเนี่ย!

“ฉันก็เป็นให้ได้นะผัวของเธอ” “ไม่มีกฎข้อไหนบอกว่าเป็นเพื่อนกันเอากันไม่ได้”

“อู้ววว… หนูวินน์ครับลุงอยากกระแทกหนูเหลือเกิน… ” เสียงของลุงเดฟกระเส่า มือใหญ่สาวลำเอ็นสีน้ำตาลคัดแข็งเป็นลำ รูดขึ้นลงเป็นจังหวะ “ซี้ดดดด… ” สิ่งที่เห็นทำเอากวินท์รู้สึกเสียววาบตรงง่ามก้น เผลอร้องครางออกมา ยืนขมิบก้นแอบมองความลับของเพื่อนพ่อด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นที่ต้องการของลุงเดฟ “ลุงเดฟครับ… ” ไม่น่าเชื่อ… กวินท์ไม่อยากจะเชื่อว่าลุงเดฟจะเป็นเกย์ แต่สิ่งที่เห็นและประโยคที่ได้ยินชัดเจนเต็มสองหูก็ช่วยยืนยันว่าลุงเดฟกำลังคิดอะไรกับตน กวินท์ตื่นเต้นมากจนเผลอทำขวดน้ำที่ถืออยู่ในมือร่วงลงพื้น ทำให้ลุงเดฟที่กำลังสาวลำเอ็นอย่างเมามันถึงกับชะงัก รีบก้าวเข้ามาชะโงกมองหลังพุ่มไม้ที่อยู่ห่างออกมาเพียงไม่กี่ช่วงแขน

อักษร '雨(อวี่)' เพียงตัวเดียว กลับเชื่อมดวงชะตาของคนสองคนไว้ด้วยกัน ชะตาของนางแคล้วคลาดเพราะเขา ชะตาของเขาไม่อาจไม่มีนาง เซี่ยเฉิงอวี่ มหาเสนาบดีของแคว้นผู้หล่อเหลาล้ำเลิศ กุนซือผู้มีชื่อเสียงลือลั่นหลังจากนำพาองค์ชายห้าขึ้นครองบัลลังก์อย่างราบรื่น หลินหรงอวี่ บุตรสาวคนโตของขุนนางขั้นสี่ ภายนอกดูอ่อนโยน แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นคนอ่อนนอกแข็งใน เฉลียวฉลาดรู้จักใช้สติใคร่ครวญเหตุการณ์ตรงหน้า