All

อยู่เมืองกรุงเป็นหนุ่มเนื้อหอมแสนสบาย แต่เพราะใจฝักใฝ่ยึดติดกับคนผู้หนึ่งซึ่งอยู่ในพนาที่ลึกลับและห่างไกลจึงหวนย้อนกลับไปเพื่อแก้ไขเรื่องที่ผิดพลาด แต่เธอผู้นั้นกลับเกลียดชังเขาแม้แต่เงาก็ไม่อยากแล

เมื่อโค(ยังไม่แก่เท่าไรแค่32เอง)ริอยากจะลิ้มรสหญ้าอ่อน สาวน้อยวัยขบเผาะที่ยังไม่พ้นรั้วมหาวิทยาลัย แต่เผอิญมีความสวยไม่เป็นรองใคร แถมหุ่นสะคราญใจชายของคุณเธอมันเตะตาต้องใจหนุ่มหล่อมาดเนี้ยบเฉียบขาดลูกครึ่ง ไทย-เยอรมันเข้าจังเบ่อเร้อ ทว่าเธอยังเรียนไม่จบนี่สิ ทำให้ความคิดที่อยากจะเขมือบลิ้มชิมรสเป็นอันพับเก็บใส่กรุ เหลือไว้แค่หยอดนิดตอดหน่อยคอยแทะโลมและเล็มอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆเท่านั้น หากฤทธิ์รักมันก็ไม่เข้าใครออกใคร และกลิ่นหญ้าอ่อนก็ช่างหอมหวนยั่วยวนใจชวนให้ตะบะโคหนุ่มพร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อแล้ว คีรินทร์ ภูวภาดล แม็คเวล จะทนไปได้สักกี่น้ำ VS สาวน้อยวัยกระเตาะที่ทำงานเก็บเงินส่งเสียตัวเองเรียนมหาวิทยาลัยจนเกือบจะจบอยู่รอมร่อ แต่แล้วชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยปีสุดท้ายของสาวน้อยแสนโสภาก็พลันต้องพลิกคว่ำพลิกหงาย เมื่อเจอโคหนุ่มหล่อลากดิน บุคลิกเยี่ยม ผู้มีเรือนร่างเขย่าหัวใจ แถมรวยไม่บันยะบันยังเข้ามาพัวพันในชีวิต ไอ้เรื่องปากจัดกัดเจ็บนี่เธอยังพอทนไหว แต่ว่าปากหยอด มือขยับ แล้ยังจูบ เอ้ย! กัดไม่ปล่อยนี่สิ เธอจะทำอย่างไรดี เมื่อหัวใจดวงน้อยๆ ถูกฤทธิ์รักเล่นงานเข้าให้อย่างจัง แล้วสาวน้อยแสนสดใสผู้อ่อนต่อเชิงชายอย่างศิริกานดา วัชรการณ์ จะรอดเงื้อมือโคหนุ่มไหม?

ลมปากเพียงแผ่วเบาแต่กลับทำให้ความรักยิ่งเพิ่มพูนสุดคณานับ แม้คำหวานจะอาบไปด้วยพิษแต่กลับล่อลวงให้หลับตา ปิดหูเชื่อ อย่างสนิทใจ "รัก หลง เกินจะโงหัว"

โอ้ยจะบ้าตาย! หาเมียภายในสองเดือนเนี่ยนะ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆใครจะไปหาทันว้า

เธอจะมีตัวตนแค่เพียงที่ไร่ ไม่มีทะเบียนสมรส ไม่มีงานแต่งงาน....ทนได้ก็ทนทนไม่ได้เธอก็ต้องเป็นฝ่ายไปเองในเมื่อเขาต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อว่าจะไม่ใช่คนที่ทิ้งเธอไปก่อน ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนบัวบูชาก็ทนได้เพราะหัวใจมันดันมอบให้เขาไปแล้ว.....มีเพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอยอมเดินออกมาจากชีวิตรัชชานนท์..คือเขาเจอผู้หญิงที่เขารัก เธอจะไม่ขอเป็นส่วนเกินแต่จะยินดีให้เขามีความสุขแม้ว่าตอนนี้ชีวิตของเธอจะไม่ได้มีเพียงแค่ตัวคนเดียวก็ตาม //***//**//

ซุนลี่นางเป็นองค์หญิงแคว้นเยว่ นางกำเนิดในคืนที่ดาวจรัสบนฟากฟ้า พร้อมกับดาวตกถึงแปดสายในคืนเดียวกัน เมื่อนางได้เติบโตขึ้น นางสวมใส่หน้ากากอำพรางใบหน้าไว้เสมอไม่เคยถอด เพราะความงามของนางต้องใจบุรุษเพศ จนกว่าจะได้ถึงเวลาที่เหมาะสม ที่บุรุษที่เป็นจอมจักรพรรดิได้เปิดเผยโฉมหน้าใบหน้าที่แท้จริงของนาง

คำโปรย... “คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับดิฉันก็พูดมาสิคะ มัวแต่ทำรุ่มร่ามอยู่นั่น แล้วเมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่อง...” พูดแล้วจึงดันร่างเล็กกว่าถอยห่างออกจากอ้อมแขน หากแต่คนตัวใหญ่กลับรั้งมากอดไว้แนบแน่นกว่าเก่า “ผัวอยากจะชื่นใจเมีย มันรุ่มร่ามตรงไหนหึ...” “คุณเหม!...” ร่างน้อยผละห่างพร้อมช้อนสายตาจ้องมองเจ้าของตักอย่างฉงนในคำพูดของเขา ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยเรียกแทนตัวเองว่าผัวแล้วเรียกแทนเธอว่าเมีย ขนาดตอนร่วมรักกันเขายังไม่เคยหลุดปากพูดให้ได้ยินด้วยซ้ำ จะไม่ให้เธอตกใจได้ยังไง “ทำไม...หรือฉันพูดอะไรผิด ทำไมต้องทำหน้าเหมือนอย่างกับเห็นผีด้วยเล่า” “ก็คุณไม่เคยเรียกแทนตัวเองแบบนี้ แล้วอีกอย่างมันก็ไม่สมควร คุณเองก็รู้ว่าเพราะอะไร”

“เป็นเพียงวิญญาณชั้นต่ำ กล้าดีเยี่ยงไรมาท้าทายข้า” น้ำเสียงเย็นเยียบของหญิงสาว ผู้มีใบหน้างดงามปานเทพธิดา ทว่ากลับดุดันเยี่ยงพยัคฆ์ร้าย ดวงตาเปล่งประกายวาววับนั้น แจ่มชัดนักในยามค่ำคืน นางมาเพื่อล่า! แลกกับเงินก้อนโต ส่วนเขา...เจ้าคนตัวซวย ที่มาทำให้นางยุ่งยาก สมควรทำอย่างไร เก็บไว้หรือสังหารทิ้งเสีย...

"ซื่อหยา" เป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ทั้งชีวิตของเธอมีแค่เรื่อง 'งาน' พอว่างหน่อยก็ทุ่มเวลาให้กับการอ่านนิยาย ซึ่งเธอไม่ใช่สายกรี๊ด 'พระเอกแสนดี' แต่เทใจให้ 'พระรองสุดกร้าวใจ' ที่โผล่มาทีไรก็ฉกหัวใจของเธอไปเต็มๆ 'ทำไมจบอย่างนี้เนี่ย!' 'โอ้ย! พระรองดีกว่าเห็นๆ' เมื่ออ่านมาถึงตอนจบซื่อหยาก็รับไม่ได้ เธอว่าให้นักเขียนที่ใจร้าย ให้พระนางสมหวัง แต่พระรองต้องเจ็บช้ำคนเดียวมันเกินไปไหม ถึงนิยายจะจบแต่เธอก็ยังมูฟออนไม่ได้ ไม่รู้เป็นเพราะพรหมลิขิตหรือปากแซ่บเกินไป ทำให้ซื่อหยาที่ร้องโวยวายหลุดเข้ามาอยู่ในนิยายที่เพิ่งอ่านจบไปแบบงงๆ 'มะ....หมิงซั่วนี่' จากที่เป็นแค่นักอ่าน ตอนนี้เธอกลับได้มีโอกาสเจอกับ 'พระรอง' ในดวงใจ ตอนแรกก็ว่าจะแอบมองอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ ในฐานะ 'ตัวประกอบ' ไม่วุ่นวาย แต่เมื่อเห็นสภาพพระรองที่เจ็บปวดเธอก็รับไม่ได้ งานนี้ติ่ง อย่างเธอจะไม่ปล่อยให้พระรองที่แสนดีต้องช้ำรักอีกต่อไป แล้วหัวใจของพระรองจะพ่ายแพ้ให้กับตัวประกอบคนนี้หรือไม่ ต้องมาลุ้นกัน!