短編ストーリー＆小説

ที่บ้านเกิดของฉันในซิซิลีมีกฎเหล็กอยู่ข้อหนึ่ง... หากฉันอายุครบสามสิบปีแล้วยังไม่ได้แต่งงาน ฉันจะต้องกลับไปเข้าพิธีคลุมถุงชนที่ตระกูลจัดหาไว้ให้ ทว่าเมื่อฉันเล่าเรื่องนี้ให้ แจ็กซ์ แฟนหนุ่มฟัง เขากลับแค่แค่นหัวเราะอย่างดูแคลน "บ้านเกิดของเธอขยับไปติดอยู่ในยุคไหนกันฮะ? ยุคกลางหรือไง? คลุมถุงชนเนี่ยนะ? อเลสเซีย... ฉันก็บอกแล้วไงว่าฉันจะแต่งงานกับเธอ เลิกเอาเรื่องดราม่าน่าเวทนาแบบนี้มาบีบบังคับฉันสักทีเถอะ" พูดจบ เขาก็หยิบแหวนทับทิมสีเลือดนก ออกมาโยนให้ เบียนก้า เลขาส่วนตัวของเขาอย่างไม่ใส่ใจ หล่อนรับมันไว้พลางหน้าแดงด้วยความอาย "ความจริงฉันตั้งใจจะขอเธอแต่งงานคืนนี้แหละ แต่ในเมื่อเธออยากจนตัวสั่นขนาดนั้น ฉันว่าเราสองคนควรแยกย้ายไปสงบสติอารมณ์กันหน่อยดีกว่า" แหวนวงที่ฉันเฝ้ารอคอยมานานหลายปี... เขากลับโยนมันให้ผู้หญิงคนอื่นง่าย ๆ แบบนั้น หัวใจของฉันพลันจับตัวเป็นน้ำแข็งทันที แจ็กซ์เดินออกจากห้องทำงานของฉันไปด้วยรอยยิ้มเยาะของผู้ชนะที่อยู่เหนือกว่า เบียนก้าพยายามเลื่อนแหวนวงนั้นส่งคืนมาให้ฉัน ทว่าฉันกลับไม่ได้ปรายสายตามองมันเลยแม้แต่น้อย "เอาไปสิ... มันพอดีกับไซส์นิ้วของเธอไม่ใช่หรือไง?" ใบหน้าของเลขาสาวซีดเผือดลงทันตา ฉันจัดการผลักหล่อนออกไปให้พ้นประตูห้อง และก่อนที่จะสะบัดประตูปิดกระแทกใส่หน้าหล่อน ฉันก็ทิ้งท้ายไว้ว่า..."ไปบอกเจ้านายของเธอด้วย... ว่าเราสองคนจบกัน!" แจ็กซ์ไม่มีวันรู้เลยว่า... พวก 'ผู้เฒ่าผู้แก่' ในตระกูลที่กำลังบีบบังคับให้ฉันเข้าพิธีแต่งงานครั้งนี้ คือกลุ่มมาเฟียที่นำโดยเจ้าพ่อมาเฟียที่โหดเหี้ยมและทรงอิทธิพลที่สุดในซิซิลี และการ 'นัดบอด' ที่เขาสมเพช... แท้จริงแล้วคือข้อตกลงหมั้นหมายกับ มาเฟีย ผู้เป็นนายใหญ่ควบคุมห้าตระกูลมาเฟียแห่งอเมริกาเหนือ!

หลังจากที่ฉันพบว่าเลโอนาร์โด มาร์เชตติ สามีของฉัน ไม่เคยลืมรักแรกของเขาได้เลย ฉันก็เริ่มสอนให้โซเฟีย ลูกสาวของเรา เรียกเขาว่า "คุณลุงเลโอนาร์โด" ตอนที่โซเฟียข้อเท้าแพลงที่โรงเรียน กลางดึกคืนนั้นเลโอนาร์โดได้รับสายด่วน ปลายสายคือวาเลนตินาที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย เธอบอกว่า ลิลลี่ ลูกสาวของเธอฝันร้ายและเอาแต่ร้องไห้โวยวายอยากได้คนเป็นพ่อ เลโอนาร์โดเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ฉันได้แต่ประคบน้ำแข็งลงบนข้อเท้าที่บวมเป่งของโซเฟีย แล้วกระซิบข้างหูเธอว่า "พูดซิคะ... ลาก่อนค่ะ คุณลุงเลโอนาร์โด" อีกครั้งหนึ่ง เลโอนาร์โดเคยสัญญาว่าจะไปร่วมงานกีฬาสีที่โรงเรียนของโซเฟีย แต่แล้ววาเลนตินาก็โทรมาสะอึกสะอื้น บอกว่าลิลลี่ไม่มีพ่อไปลงแข่งวิ่งสามขาด้วย เลโอนาร์โดเดินจากไปโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว ฉันทำเพียงแค่ยื่นโทรศัพท์ให้โซเฟีย แล้วบอกให้ลูกพูดกับคุณครูว่า "คุณลุงเลโอนาร์โดบอกว่าเขามาไม่ได้แล้วค่ะ" ทุกครั้งโซเฟียมักจะลังเล... แกไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงบังคับให้แกทำแบบนี้ จนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่เลโอนาร์โดเพิ่งจะมารู้ตัวว่าเขาทำหน้าที่พ่อได้ล้มเหลวขนาดไหน เขาถึงกับยอมวางมือจากธุรกิจมาเฟียทั้งหมดเพื่อมาดูโซเฟียขึ้นแสดงเปียโน และสาบานอย่างหนักแน่นว่าจะไม่ยอมพลาดงานนี้เด็ดขาด ตอนนั้นโซเฟียอยู่หลังเวทีกับเด็กคนอื่นๆ แล้วจู่ๆ โทรศัพท์ของเลโอนาร์โดก็สั่น... วาเลนตินาโทรมา ฉันไม่ได้ยินว่าเธอพูดอะไร แต่ฉันเดาได้ไม่ยาก ลิลลี่กำลังร้องไห้ ลิลลี่ต้องการเขา ลิลลี่ไม่มีพ่อ เลโอนาร์โดเดินกลับมาหาเรา แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากแก้ตัว เสียงของโซเฟียก็ดังขึ้นจากบนเวที "ไม่เป็นไรค่ะ คุณลุงเลโอนาร์โด คุณลุงไปดูแลลูกอีกคนของคุณลุงเถอะค่ะ แค่แม่อยู่ดูหนูที่นี่ก็พอแล้ว"

เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็เห็น 'เซเรน่า ชอว์' น้องสาวของฉันกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับกดมีดปอกผลไม้จ่อไว้ที่ข้อมือของตัวเอง "นอร่า ฉันสาบานว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันดื่มหนักไปหน่อย ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกับลูคัสไปจบลงแบบนั้นได้ยังไง..." ฉันแทบจะหลุดขำออกมา เพราะฉันเคยเห็นฉากนี้มาแล้ว ในชาติที่แล้ว เซเรน่าร้องไห้ฟูมฟายทำตัวเป็นเหยื่อหลังจากไปนอนกับ 'ลูคัส อาร์เดน' คู่หมั้นของฉัน ทุกคนต่างพากันปลอบโยนเธอ ลูคัสแต่งงานกับเธอเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของเธอ ส่วนฉันกลับถูกผลักไสให้ไปแต่งงานกับ 'แกรแฮม เวสต์' อดีตคู่หมั้นที่ถูกเซเรน่าทิ้ง ก่อนงานแต่งงาน ลูคัสโชว์รอยสักชื่อฉันบนข้อมือของเขาให้ดู และให้คำมั่นสัญญาว่าเขาจะรักแค่ฉันคนเดียว ฉันโง่เชื่อเขา ฉันสูญเสียเวลาไปถึงห้าปีกับการอยู่เคียงข้างสามีที่โหยหาน้องสาวของฉัน และเฝ้ารอคอยผู้ชายที่แต่งงานกับเธอไปแล้ว จากนั้น... เซเรน่าก็ตาย ฉันคิดว่าในที่สุดลูคัสก็จะกลับมาหาฉัน แต่เปล่าเลย... ฉันพบเขาที่งานศพ เขากำลังกอดรูปถ่ายของเธอไว้แน่นราวกับเพิ่งสูญเสียรักแท้หนึ่งเดียวในชีวิตไป "เธอเป็นภรรยาของผม" เขาบอกกับฉัน "ปล่อยวางเถอะนะ นอร่า" ในงานเลี้ยงวันเกิดของฉัน ลูคัสกับแกรแฮมชกต่อยแย่งชิงเซเรน่ากันบนดาดฟ้า คนหนึ่ง... เคยแต่งงานกับเธอ ส่วนอีกคน... ไม่เคยหยุดโหยหาเธอ และในขณะที่พวกเขากำลังฟาดฟันกันเพื่อเธอ ฉันกลับถูกผลักตกลงไปบนถนนที่มีรถพลุกพล่าน และตายลงภายใต้แสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามา เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้กลับมายังจุดเริ่มต้น ครั้งนี้ ฉันคิดว่าฉันเป็นคนเดียวที่จำอดีตชาติได้ แต่ฉันคิดผิด ลูคัสจำได้... แกรแฮมก็จำได้... และถึงแม้จะมีโอกาสครั้งที่สอง ผู้ชายทั้งสองคนก็ยังคงเลือกเซเรน่า แต่ในชาตินี้... ฉันจะไม่ยอมเป็นสิ่งของที่ถูกนำไปแลกเปลี่ยน ถูกเลือก หรือถูกโยนทิ้งอีกต่อไป ครั้งนี้ ฉันจะสร้างอาณาจักรของตัวเอง... สิ่งที่พวกมันจะไม่มีวันแย่งชิงไปจากฉันได้

ตั้งแต่ภรรยาสั่งทำโซฟาใหม่ที่ยาวและกว้างขึ้น เธอก็ไปนอนที่ห้องนั่งเล่นทุกคืน ทุกครั้งที่ผมอยากให้เธอกลับไปนอนในห้องนอนด้วยกัน เธอมักจะอ้างว่าเหนื่อยแล้วไล่ผมออกไป บางครั้งเธอถึงขั้นล็อกประตูห้องนอนจากด้านใน ห้องนั่งเล่นก็มีเสียงเคลื่อนไหวแปลกๆ ดังลอดออกมาอยู่เรื่อยๆ จนถึงเช้าเธอถึงจะเปิดประตูให้ผมเข้าไป ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป ในวันที่เธอคลอดลูก เพิ่งออกมาจากห้องคลอดและยังไม่ได้ลงจากเตียง ผมไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะอุ้มลูกเท่านั้น แต่ยังขอหย่ากับเธอโดยตรงอีกด้วย เธอถามผมด้วยตาแดงก่ำ "เพียงเพราะฉันนอนบนโซฟาทุกคืน คุณก็จะหย่ากับภรรยาที่เพิ่งคลอดลูกให้คุณงั้นเหรอ?" ผมตอบโดยไม่ลังเลว่า "ใช่!"

หลังจากฉันติดอยู่ในเหตุระเบิดที่ท่าเรือ ฉันก็ถูกผูกมัดเข้ากับโปรแกรมเอาชีวิตรอด มันมอบเวลาให้ฉันยี่สิบห้าปีกับเป้าหมายที่ถูกกำหนดไว้สี่คน หากคะแนนความรักหรือคะแนนความผูกพันของเป้าหมายแม้เพียงคนเดียวไปถึง 100% ฉันจะสามารถตื่นขึ้นมาในโลกความจริงของฉันได้ แต่ฉันล้มเหลวกับทั้งสี่คน เพราะเป้าหมายทุกคนที่ฉันพยายามเข้าหา ท้ายที่สุดแล้วต่างก็หันไปหาโซเฟีย เลน นางเอกของโลกใบนี้ พวกเขาพูดว่าความเจ็บปวดของฉันคือการแสดงตบตา พวกเขาพูดว่าน้ำตาของฉันคือการปั่นหัว พวกบอกว่าฉันก็แค่แกล้งทำเป็นแตกสลายเพื่อให้เลือกฉันมากกว่าโซเฟีย แต่ถ้าพวกเขาไม่เคยรักฉันเลย แล้วทำไมถึงได้สติหลุดคลั่งขนาดนั้นล่ะ ในตอนที่ภารกิจของฉันล้มเหลว และฉันเลือกที่จะจากโลกใบนี้ไปตลอดกาล

ทุกครั้งที่คนในเซี่ยงไฮ้พูดถึงสาวงามแห่งยุคคนนั้น ทุกคนมักจะหัวเราะขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายว่า “ไม่ใช่แค่สวยนะ แต่ยังใจกว้างเป็นแม่น้ำเลยล่ะ! ขนาดลูกของชู้สามียังเลี้ยงตั้งสองคนแล้ว!” ดังนั้นเมื่อฉันเอ่ยปากขอหย่า จึงไม่มีใครเห็นเป็นเรื่องจริงจังเลยสักคน ลู่เจียจื๋อไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขาโยนเช็คใบหนึ่งให้ฉันส่งๆ “หยุดงี่เง่าได้แล้ว ไปซื้อกระเป๋าเอาเองสักสองใบไป” ลูกชายคนโตเอาแต่เล่นเกม “อย่ามาเซ้าซี้พ่อดิ ถ้าจะไปก็รีบไป จะมาเล่นตัวทำซากอะไรวะ” ส่วนลูกชายคนรองก็โทรหาแม่แท้ๆ ทันที “ยัยแม่มดนั่นเหมือนจะไปแล้วนะ แม่เตรียมตัวให้พร้อมเลย!” กระทั่งพวกคนใช้ยังพากันส่ายหน้า แล้วบอกให้ฉันเลิกใช้วิธีแกล้งทำเป็นถอยเพื่อเรียกร้องความสนใจเสียที แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความกังขาของทุกคน ฉันกลับไม่ได้รู้สึกเสียใจและไม่ได้โกรธแค้นเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่กดโทรออกไปยังหมายเลขที่ฉันจำได้ขึ้นใจด้วยความสงบนิ่ง “คุณนายลู่คะ สัญญาข้อตกลงสิบปีครบกำหนดแล้ว บุญคุณที่คุณเคยช่วยชีวิตน้องสาวฉันไว้ ฉันตอบแทนให้หมดสิ้นแล้วค่ะ”

ในวันตรวจครรภ์ ฉันเพิ่งได้รู้ว่ามาเฟีย สามีของฉัน ไม่ได้จองแพ็กเกจดูแลหลังคลอดไว้ให้... แต่เขากลับจองคิวผ่าตัดทำแท้งให้ฉันแทน ฉันคิดว่าเขาคงกดสั่งซื้อผิด และกำลังจะเอ่ยปากเย้าแหย่เขา ทว่าวินเซนโซกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ฉันไม่ได้จองผิดหรอก มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องสารภาพกับเธอตรงๆ" "ฉันเลี้ยงผู้หญิงไว้คนหนึ่ง เธอเป็นเด็กดี ไม่ได้ต้องการฐานะตำแหน่ง และไม่คิดจะมาแทนที่เธอในฐานะ 'นายหญิง' "แต่เมื่อเร็วๆ นี้เธอเกิดท้องขึ้นมา ฉันทำให้เธอต้องทนทุกข์มามากพอแล้ว ฉันยอมให้ลูกของเธอต้องตกระกำลำบากไปด้วยไม่ได้ ฉันต้องให้เด็กคนนั้นได้ใช้นามสกุลโมเรตติ" ฉันตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงตรวจ ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมเสียงตัวเองไม่ได้ "แล้วทำไมคุณต้องทำลายลูกของฉันด้วย?" เขาเช็ดเจลอัลตราซาวด์ออกจากหน้าท้องของฉัน พร้อมกับคลี่ยิ้ม "ฉันแค่อยากให้เธอรับเลี้ยงลูกของจูเลียน่า ที่ฉันต้องเอาลูกของเธอออก เพราะฉันกลัวว่าเธอจะลำเอียงแล้วปฏิบัติต่อลูกของเธอไม่เหมือนกัน" เขายื่นใบยินยอมผ่าตัดมาให้ฉันด้วยท่าทางที่สงบนิ่งและเยือกเย็น "ฉันสัญญาว่าเธอจะเป็นนายหญิงตลอดไป ไม่มีใครหน้าไหนจะมาแย่งตำแหน่งของเธอได้" ฉันจ้องมองเขาเนิ่นนานอย่างจริงจัง ก่อนจะยอมให้เจ้าหน้าที่เข็นเตียงเข้าห้องผ่าตัด "ช่างมันเถอะ" "วินเซนโซ โมเรตติ คุณจะต้องเสียใจกับเรื่องนี้ในทุกๆ วันไปตลอดชีวิต" เขาไม่มีวันรู้เลยว่า... ฉันคือผู้หญิงเพียงคนเดียวในโลกใบนี้ ที่สามารถมีลูกให้เขาได้

ภรรยาที่ไม่ชอบพกกุญแจนั้น เปลี่ยนกุญแจรหัสที่บ้านกลับไปใช้กุญแจแบบเก่าโบราณ แม้แต่ตอนอาบน้ำก็ยังต้องล็อกประตู ผมกลับบ้านต้องโทรหาเธอก่อน เธอมาเปิดให้แล้วผมถึงจะเข้าไปได้ ผมทนรับความอัปยศแบบนี้ไม่ได้ ในงานสังสรรค์ของครอบครัว ผมหยิบใบหย่าขึ้นมา ทุกคนต่างคิดว่าผมแค่เมาแล้วพูดเล่น ภรรยาฟาดฝ่ามือลงบนหน้าผมอย่างแรง ก่อนจ้องเขม็งผมด้วยความโกรธ： “แค่โทรมาบอกก่อน มันยากนักหรือไง? ไหนบอกว่าจะเคารพฉันไปทั้งชีวิตไม่ใช่เหรอ!” ผมมองเธออย่างเย็นชา ก่อนหัวเราะเยาะ： “หย่าแล้วผมจะไม่กลับไปอีกเลย แบบนี้มันยิ่งเคารพคุณกว่าไม่ใช่เหรอ?”

หลังจากฉันปฏิเสธไม่ยอมบริจาคหัวใจให้พี่สาว พ่อแม่ก็ส่งฉันขึ้นเตียงของคุณชายใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้ ใคร ๆ ต่างพูดกันว่าคุณชายใหญ่เป็นคนที่ห้ามเข้าใกล้ และในใจของเขามีผู้หญิงในฝันอยู่คนหนึ่งมาโดยตลอด ทุกคนต่างรอดูจุดจบของฉัน แต่กลับไม่คาดคิดว่าเขาจะทะนุถนอมฉันราวกับยกขึ้นหิ้ง แต่งงานกันมาสามปี เขามักชอบพันพัวกับฉันในสถานที่ต่าง ๆ แม้แต่ตอนฉันไปเข้าห้องน้ำ เขายังตามมา แล้วกดฉันไว้บนเคาน์เตอร์ล้างมือ พวกเราไม่เคยป้องกัน แต่กลับไม่เคยตั้งครรภ์เลย จนกระทั่งวันที่ฉันคิดว่าตัวเองท้องและไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจ ถึงได้บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับหมอ “เหยียนหนาน เมื่อสามปีก่อนคุณให้ผมแอบเอาหัวใจของเวินซู่ว่านไปปลูกถ่ายให้พี่สาวของเธอ ตอนนี้ยังให้ผมหลอกเธอว่าเป็นหมันแต่กำเนิดอีก คุณทำร้ายผู้หญิงที่รักคุณได้ลงคอจริง ๆ เหรอ” “ไม่มีทางเลือก ชิงหว่านหัวใจไม่แข็งแรง ถ้ามีลูกไม่ได้คงต้องโดนทางบ้านสามีกดดัน มีแค่หัวใจของเธอเท่านั้นที่เข้ากันได้” เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยกลับเย็นเฉียบจนแปลกตา ที่แท้ความรักและการเยียวยาที่ฉันเชื่อมั่นมาตลอด ก็เป็นเพียงคำลวงอีกครั้งเท่านั้น ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็จากไปเสียจะดีกว่า

ปีที่แปดของการแต่งงาน ในที่สุดฉันก็ตั้งท้องลูกของคลาวด์ได้เสียที นี่คือการทำเด็กหลอดแก้วครั้งที่หกของฉัน และเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายแล้ว หมอบอกว่า ร่างกายฉันจะทรมานไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ฉันดีใจจนแทบเก็บไว้ไม่อยู่ เตรียมจะเอาข่าวนี้ไปบอกเขา แต่หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันครบรอบแต่งงาน ฉันกลับได้รับรูปถ่ายนิรนามใบหนึ่งทางไปรษณีย์— ในรูปนั้น เขากำลังก้มลงจูบท้องของผู้หญิงอีกคนอย่างอ่อนโยน ผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันกับเขา เป็นเด็กสาวที่ครอบครัวเขาเฝ้ามองมาตั้งแต่เล็ก อ่อนโยน เรียบร้อย เอาอกเอาใจผู้ใหญ่เก่ง เป็นลูกสะใภ้ในอุดมคติของบ้านนั้น ที่น่าขันที่สุดก็คือทุกคนในครอบครัวเขารู้เรื่องเด็กคนนั้นกันหมด มีแค่ฉันคนเดียว ที่ถูกทำให้กลายเป็นตัวตลก ที่แท้ ชีวิตแต่งงานที่ฉันพยายามประคับประคองทั้งน้ำตาและบาดแผลมาตลอด ก็เป็นเพียงแค่คำโกหกแสนอ่อนโยนที่พวกเขาร่วมกันถักทอขึ้นมาอย่างตั้งใจ ช่างมันเถอะ ผู้ชายอย่างคลาวด์น่ะ ฉันไม่เอาแล้ว ส่วนลูกของฉัน จะไม่มีวันเกิดมาในคำลวงพวกนั้นเด็ดขาด ฉันจองตั๋วเครื่องบินเพื่อจากไป ในวันครบรอบแปดปีของพวกเรา วันนั้น เดิมทีเขาควรจะพาฉันไปดูทุ่งกุหลาบ นั่นคือคำสัญญาที่เขาให้ไว้ก่อนแต่งงาน ว่าจะมอบทะเลดอกไม้ที่เป็นของฉันคนเดียวให้ฉันสักครั้ง แต่ฉันไม่คิดเลยว่า สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นภาพที่เขากำลังกอดจูบเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังตั้งครรภ์อยู่หน้าสวนกุหลาบ หลังจากฉันจากไป เขากลับเริ่มออกตามหาฉันไปทั่วโลก “อย่าไปได้ไหม” เขาพูด “ผมผิดไปแล้ว คุณอย่าไปเลย” เขาปลูกกุหลาบที่สวยที่สุดในโลกเอาไว้เต็มสวนกุหลาบแห่งนั้น ในที่สุด เขาก็นึกถึงคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับฉัน แต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว

"พี่... สามีคะ กระแทกฉันที" "อูยยย! นี่เธอไปอัปสกิลเรียนรู้มาจากไหนเนี่ย? จู่ ๆ ทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้นะ" ภายในโรงภาพยนตร์อันมืดสลัว ฉันสวมรอยเป็นพี่สาว ปล่อยให้พี่เขยยื่นมือล่วงล้ำเข้ามาใต้กระโปรงเพื่อบดบี้ขยี้เค้นจุดอ่อนไหว ความไวต่อสัมผัสของฉันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ จนใบหน้าของพี่เขยแดงซ่านด้วยความเงี่ยน รีบกุลีกุจอดึงกางเกงของตัวเองลงทันที ท่อนเอ็นขนาดมหึมาดีดออกมาทักทายสายตา เขาอุ้มร่างของฉันขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก ก่อนที่แท่งร้อนผ่าวจะกระแทกกระทั้นจนมิดลำทะลวงเข้าสู่ร่างกายของฉัน ฉันสะดุ้งเฮือกเนื้อตัวสั่นเทา หลุดเสียงร้องครางลั่นอย่างลืมตัว พลางกระตุกเกร็งเสร็จสมอารมณ์หมายทันที ทว่าต่อมา กลับได้ยินพี่เขยเอ่ยเตือนเสียงกระสับกระส่ายด้วยความลนลาน "อย่าขยับ! มีคนหันมามองทางนี้แล้ว!"

หลังเกิดใหม่ ฉันไม่ยุ่งเกี่ยวเรื่องใด ๆ ระหว่างเผยเจ๋อหย่วน สามีของฉันกับเพื่อนรักวัยเด็กของเขาอีกต่อไป ฉันปล่อยให้ซูหว่านฉิงเรียกตัวเขาออกไปจากข้างกายฉันได้ทุกครั้งตามใจ เมื่อซูหว่านฉิงโทรมาพร้อมเสียงสะอื้นแล้วพูดว่า “เจ๋อหย่วน ฉันกลัว… ข้างนอกคฤหาสน์มีเสียงปืน อาหยางตกใจจนร้องไห้ คุณมาหาพวกเราได้ไหม?” ขณะที่เผยเจ๋อหย่วนยังลังเลอยู่ ฉันก็ยื่นเสื้อคลุมให้เขาอย่างเต็มใจ “รีบไปเถอะค่ะ พวกเขาคงกลัวกันมากแน่ ๆ” เผยเจ๋อหย่วนชะงักฝีเท้า ก่อนจะมองฉันด้วยแววตาซับซ้อน หากเป็นฉันในอดีต คงร้องไห้ตีโพยตีพายถามเขาไปแล้วว่าระหว่างฉันกับพวกเขา ใครสำคัญกว่ากัน แต่ฉันในชาตินี้ ทำได้เพียงเป็นคนอ่อนโยนและยอมตามใจเขาทุกอย่าง รอแค่ให้ลูกสาวของฉันผ่าตัดเปลี่ยนไตสำเร็จ เมื่อถึงตอนนั้น ฉันจะพาลูกจากไป และตัดขาดจากเขาไปตลอดกาล

ใครๆ ในแวดวงไฮโซฮ่องกงต่างก็รู้ดีว่า คุณชายตระกูลไป๋ผู้แสนเย็นชา ยอมสละได้แม้กระทั่งวงศ์ตระกูลและชีวิตของตัวเอง เพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ต่อมาเขาก็ได้แต่งงานกับหญิงในดวงใจสมปรารถนา เรื่องราวความรักอันงดงามของพวกเขาถูกเล่าขานไปทั่วทั้งวงการ และผู้หญิงคนนั้นก็คือฉันเอง ฉันเคยคิดว่าเราจะมีความสุขด้วยกันตลอดไป จนกระทั่งวันหนึ่ง จู่ๆ ก็มีคลิปวิดีโอหนึ่งส่งเข้ามาในมือถือ เป็นภาพชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนัวเนียกันอย่างเร่าร้อน เสียงหายใจหอบถี่ของไป๋เหิงที่พยายามข่มกลั้นดังลอดผ่านลำโพงออกมา “ที่รัก คุณหอมจัง” ฝ่ายหญิงมีท่าทีขัดขืนพองาม พลางส่งเสียงครางออดอ้อนไม่ขาดปาก ฉันกดดับหน้าจอทันที หน้าจอดำสนิทสะท้อนใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของฉัน ฉันกับไป๋เหิงคบกันตั้งแต่สมัยเรียนจนเข้าสู่ประตูวิวาห์ สิบห้าปีที่ผ่านมาเรารักกันหวานชื่นเหมือนวันแรก จนกลายเป็นคู่สามีภรรยาต้นแบบที่ใครๆ ต่างก็ยกย่อง แต่มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้ว่า หัวใจของไป๋เหิงได้เปลี่ยนไปตั้งนานแล้ว เขาไปตกหลุมรักผู้ช่วยที่ฉันคัดมาให้เขากับมือ ในเมื่อความรักของฉันไม่อาจทนให้มีรอยด่างพร้อยได้แม้แต่นิดเดียว ดังนั้น ในวันเกิดของเขา ของขวัญที่ฉันมอบให้เขาก็คือการจากลาและไม่ขอพบเจอกันอีกตลอดกาล

ฉันเป็นจิตรกร แต่แล้วอุบัติเหตุทางรถยนต์ก็พรากดวงตาของฉันไป ในยามที่ฉันสติแตกจนถึงขีดสุด ก็มีเพื่อนสมัยเด็กอย่างจือเหิงคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ เขากลายเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของฉัน ต่อมาพวกเราแต่งงานกัน แต่ 2 ปีหลังจากนั้น ฉันกลับบังเอิญพบคลิปเสียงในคอมพิวเตอร์ “จือเหิง ขอบคุณนะที่ช่วยฉัน แต่การที่คุณปิดบังฉู่ซินหนิง แอบเอากระจกตาของเธอมาให้ฉัน ถ้าเธอฟื้นขึ้นมาคุณจะอธิบายยังไง ถ้าเธอแจ้งความขึ้นมาล่ะ” “ฉันจะไม่ยอมให้เธอรู้ความจริง ตอนนี้เธอมองไม่เห็นแล้ว ฉันจะแต่งงานกับเธอและควบคุมเธอไว้ข้างตัว” “เจียงเหยา เพื่อเธอแล้ว ฉันทำได้ทุกอย่าง” ราวกับถูกคนสาดน้ำเย็นจัดใส่ ความหนาวเหน็บแล่นปราดตั้งแต่หัวจรดเท้า สิ่งที่ฉันคิดว่าคือการไถ่บาปนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงคำโกหกหลอกลวงมาตั้งแต่ต้นจนจบ หลังจากคัดลอกไฟล์เสียงลงโทรศัพท์มือถือ ฉันก็ทำการนัดหมายกับโรงพยาบาลเพื่อเอาเด็กออก ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราก็แยกกันตรงนี้เถอะ

วันเกิดลูกชายอายุครบห้าขวบ เราสามคนพ่อแม่ลูกไปดูฝนดาวตกด้วยกัน ระหว่างที่กำลังดูฝนดาวตกกันอยู่ จู่ๆ มีคนโทรหาสามีฉัน จากนั้นเขาก็รีบออกไปทันที อาการหอบหืดของลูกกำเริบกลางดึก ยาที่มีก็อยู่ในรถของสามี ฉันอุ้มลูกวิ่งไปมาอย่างทุลักทุเลในทุ่งกว้างที่ร้างผู้คน โทรหาสามีครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สามีกลับส่งข้อความมาอย่างไร้เยื่อใยว่า “ฉันมีเรื่องด่วน อย่าเพิ่งโทรมากวน” เช้าวันรุ่งขึ้น ในที่สุดสามีก็รับสายฉันสักที แต่เสียงที่ได้ยินดันเป็นเสียงรักแรกของสามี “เมื่อคืนสุนัขฉันป่วยตายกะทันหัน อาอวี่กลัวฉันเศร้าก็เลยอยู่เป็นเพื่อนฉันทั้งคืน เขาเพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้นี้เอง ถ้าพี่มีเรื่องอะไร บอกฉันไว้ก่อนก็ได้” ฉันลูบใบหน้าเขียวคล้ำของลูก “บอกเขาว่าเราหย่ากัน”

ในฐานะลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อวงการการพนัน ฉันเกิดมาก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางอันตรายและการนองเลือดมาตลอด พ่อเพื่อปกป้องฉัน ตั้งแต่ฉันยังเด็กก็ฝึกคนไว้คอยเอาตัวบังแทนฉันถึงเก้าคน พอฉันโตเป็นผู้ใหญ่ พ่อก็ให้ฉันเลือกหนึ่งคนจากทั้งเก้าคนนั้นมาเป็นคู่หมั้น แต่ฉันกลับตัดสินใจอย่างเด็ดขาด กลับเลือกเลี่ยงห่างจากเจียงเย่ คนที่ฉันแอบรักมานาน เพียงเพราะในชาติก่อน ในวันงานหมั้นของฉัน ฉันถูกศัตรูลักพาตัวไป ตอนที่พวกเขาใช้ตะปูเหล็กชุบพิษตอกทะลุฝ่ามือของฉันอย่างโหดเหี้ยม… ฉันสั่นเทาโทรไปหาเจียงเย่ขอความช่วยเหลือ แต่กลับได้รับคำตอบที่เย็นชาจากเขา “เสิ่นชิงฮวน เลิกเล่นละครไร้สาระแบบนี้เถอะ ตำแหน่งของคุณยังแสดงว่าอยู่ในห้องสวีทของโรงแรมชัด ๆ!” “เพื่อจะครอบครองผมคนเดียวถึงกับใช้แผนทำร้ายตัวเองเรียกความสงสาร น่าขยะแขยงจริง ๆ!” ฟังเสียงหัวเราะออดอ้อนของผู้หญิงในสาย ฉันก็ฉันหลับตาลงอย่างหมดสิ้นความหวัง เมื่อกรงเหล็กจมลงสู่ก้นทะเล น้ำทะเลเย็นเยียบก็ทะลักเข้าปากเข้าจมูก ฉันก็สิ้นลมหายใจลงในที่สุด เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาอยู่ในวันที่พ่อให้ฉันเลือกคู่หมั้นอีกครั้ง ครั้งนี้ ฉันขีดชื่อเจียงเย่ออกจากรายชื่อเป็นคนแรก! แต่ในงานหมั้นของฉันกับมู่เฉินโจว แล้วเหตุใดเขาถึงกลับมาร้องไห้ ขอให้ฉันแต่งงานกับเขาอีกครั้ง?

ยุคทศวรรษ 80 หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันแต่งงาน คู่หมั้นของฉันปิดบังเรื่องที่ตัวเองสอบติดงานลับ เขารีบเข้าประจำการอย่างเร่งด่วน ทิ้งไว้เพียงคำพูดเบาหวิวประโยคเดียวให้ฉันรอเขา ฉันได้ยินแล้วก็เฝ้ารอเขาด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา วันเยี่ยมญาติประจำเดือนของเขากลับถูกยกให้คนอื่นทุกครั้ง แม้กระทั่งตอนแม่ป่วยหนักและขาดเงิน ฉันร้องไห้จนแทบขาดใจ เพียงอยากเจอเขาสักครั้ง โทรหาเขาให้ติดสักสาย หลังจากยามแจ้งเรื่องให้แล้ว ก็ได้แต่บอกฉันอย่างจนปัญญา “วันเยี่ยมญาติของหัวหน้ากู้ถูกใช้ไปแล้ว รอเดือนหน้าเถอะ” ฉันหดหู่ใจ เตรียมจะจากไป แต่ในวินาทีถัดมา เพื่อนสนิทวัยเด็กของคู่หมั้นกลับเดินผ่านประตูเข้าไปได้อย่างง่ายดาย “หัวหน้ากู้กำชับไว้เป็นพิเศษแล้ว ให้คุณไปหาเขาที่ห้องทำงานได้เลย เขาดีกับคุณจริง ๆ นะ คุณอกหักมาตั้งปีแล้ว เขายังกลัวว่าคุณจะอารมณ์ไม่ดี ถึงกับกันวันเยี่ยมญาติไว้ให้คุณใช้โดยเฉพาะเลย” เมื่อยามเห็นว่าฉันยังคิดจะพุ่งเข้าไปอีก ก็รีบเข้ามาขวางไว้ทันที “คุณเลิกคิดเถอะ หัวหน้ากู้จะเอาเงินที่ไหนมาให้ เงินทั้งหมดเขาเอาไปอุดหนุนเพื่อนสนิทวัยเด็กแล้ว” คืนนั้น แม่ไม่ได้แม้แต่จะมียาแก้ปวดกิน ทั้งหมดเป็นเพราะฉันไร้ความสามารถ และฉันก็ไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว ในที่สุด เขาก็เรียนจบและกลับบ้านเกิด ส่วนฉันก็แต่งงานเป็นภรรยาของคนอื่นไปนานแล้ว

เมื่อไม่นานมานี้ น้องเมียที่กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายแวะมาเที่ยว และขอพักอยู่ที่บ้านของผมเป็นการชั่วคราว เด็กสาวที่เติบโตเต็มวัยจนทรวดทรงองค์เอวอวบอัดสะพรั่ง มักจะสวมเสื้อสายเดี่ยวตัวจิ๋วกับกางเกงขาสั้นกุดเดินไปเดินมาในบ้านทุกวัน แถมหล่อนยังไม่ชอบสวมยกทรงอีกต่างหาก ยามที่หล่อนเดินหรือนั่งลง ทรวงอกอวบอิ่มคู่นั้นมักจะชูชันเด่นหรา หน้าท้องแบนราบคอดกิ่วรับกับบั้นท้ายกลมกลึงที่งอนเชิดอยู่ตลอดเวลา ภาพเย้ายวนตาขนาดนี้... ผู้ชายก็คงคิดกันไปไหนถึงไหน โดยเฉพาะกับคนประเภทที่มีทั้งความกระสันและมีความกล้าเต็มประดาอย่างผม คำว่าน้องเมียสำหรับผมแล้ว มันคือสิ่งเร้าที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนใจขั้นสุดยอด...

เลขาสาวผู้เย็นชาของสามียุ่งจนไม่มีเวลากินข้าว เพื่อที่จะเซ็นสัญญามูลค่าหลายร้อยล้านให้สำเร็จ สามีจึงช่วยแกะกุ้งให้เธอไปสามตัว หลังจากที่ฉันมาเห็นเข้า ฉันก็ต่อสายหาทนายต่อหน้าเขาทันที “ทนายจ้าวคะ ช่วยร่างหนังสือสัญญาหย่าให้ฉันที ฉันจะหย่า” สามีที่ยุ่งกับการเซ็นสัญญาใหญ่จนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายวันมองฉันด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ“แค่เพราะผมแกะกุ้งให้ตู้เสวี่ยสามตัว คุณถึงขั้นจะหย่ากับผมเลยเหรอ?” “ใช่”

สามภพไม่เคยมีพญาหงส์ปรากฏขึ้นมานับพันนับหมื่นปีแล้ว ปีที่พี่หญิงถือกำเนิด ปักษานับร้อยน้อมคารวะพญาหงส์ เมฆมงคลหลากสีสันแผ่กระจายเต็มผืนฟ้า ส่วนปีที่ข้าถือกำเนิด มวลบุปผาทั่วสามภพร่วงโรยสิ้น แม้แต่หญ้าสักต้นก็ไม่อาจงอกเงย ทั้งสามี บิดามารดาผู้ให้กำเนิด และสรรพชีวิตในสามภพต่างกล่าวว่าพี่หญิงคือพญาหงส์ที่จะนิพพานกลับชาติมาเกิด แล้วมองข้าเป็นตัวอัปมงคล รุมกลั่นแกล้งหยามเกียรติ พรากบุตรในครรภ์ และปลิดชีพมิตรสหายของข้า ท้ายที่สุดพวกเขาคุมตัวข้าขึ้นแท่นประหารเซียน ถลกหนังเลาะกระดูก และตอกตะปูสลายวิญญาณเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเล่มเข้าสู่ร่าง