Cerita Pendek & Novel

“คุณแน่ใจหรือไม่ว่าจะลบข้อมูลส่วนตัวทั้งหมด? เมื่อดำเนินการสำเร็จ คุณจะหายไปจากโลกนี้โดยสิ้นเชิง ราวกับไม่เคยมีตัวตน และจะไม่มีใครตามหาคุณพบอีก!”

ฉันเกิดใหม่ ย้อนกลับมาในวันก่อนพิธีแต่งงานของตัวเอง สิ่งแรกที่ฉันทำ? ฉันสลับคู่หมั้นกับน้องสาว ในชาติที่แล้ว ฉันแต่งงานกับจูเลียน เจ้าพ่อวงการเทคโนโลยีที่อ่อนโยนเกินไป เขารับนิสัยอารมณ์ร้อนของฉันไม่ได้ และฉันก็ทนความอ่อนแอของเขาไม่ได้เหมือนกัน ชีวิตแต่งงานของพวกเราพังทลายภายในปีเดียว น้องสาวของฉัน หญิงสาวที่อ่อนหวานและขี้อาย ถูกจัดการให้แต่งงานกับโรบิน เคน หัวหน้ามาเฟียแห่งตระกูลมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในนิวยอร์ก เธอรับชีวิตที่โหดร้ายและวุ่นวายนั้นไม่ไหว ถูกอิซาเบลล่า หญิงที่อ้างตัวว่าเป็นรักแรกของโรบิน กดขี่ทำร้ายจิตใจ จนในที่สุดเธอก็จมดิ่งลงสู่ห้วงโรคซึมเศร้าและจากไปตลอดกาล ดังนั้นเมื่อฉันได้กลับมา ฉันจึงตัดสินใจ ฉันจะเป็นคนที่แต่งงานกับหัวหน้ามาเฟียคนนั้นเอง แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าหลังพิธีแต่งงาน หัวหน้ามาเฟียที่เย็นชาและไม่เคยแสดงอารมณ์จะกลายเป็นคนละคน ทุกคืนเขาจะอยู่บนตัวฉัน จูบฉันราวกับหมกมุ่นหลงใหล กระซิบกับริมฝีปากว่า "เด็กดี ฉันจะทำให้เธอรู้สึกดี แค่อีกครั้งนะ ที่รัก?"

แม่เผลอดึงฉันเข้าไปในกลุ่มที่ชื่อว่า “ครอบครัวสุขสันต์” ในกลุ่มมีสมาชิกอยู่แค่สามคน แม่ พ่อ และเด็กผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ถูกเมมชื่อไว้ว่า “ลูกรัก” พวกเขากำลังคึกคักกับการเตรียมงานวันเกิดให้เด็กคนนั้น ขณะที่วันพรุ่งนี้คือวันเกิดของฉัน วันที่พวกเขาลืมมาติดต่อกันเป็นปีที่สิบ แม่พูดว่า “สถานที่จัดงานต้องเหมือนเทพนิยาย ให้เขาได้เป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ตัวจริง” พ่อส่งอั่งเปาก้อนโตมา พร้อมข้อความว่า “เงินไม่ใช่ปัญหา แค่อย่าให้พี่ชายของลูกรู้เข้า เดี๋ยวจะไม่สบายใจ” ฉันแคปหน้าจอไว้เงียบ ๆ เตรียมหาโอกาสฉีกหน้ากันให้มันจบสิ้นไปเลย ตอนนั้นเอง น้องสาวผู้ทั้งเรียนดีและประพฤติดีของฉันก็ทักแชตส่วนตัวมาพร้อมภาพแคปหน้าจอ เป็นบันทึกการสนทนาระหว่างเธอกับแม่ “แม่ งานปาร์ตี้เซอร์ไพรส์วันเกิดของพี่จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? แม่รับปากหนูแล้วนะว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่หลอกพี่”

ลั่วเซิงและเจียงซื่อคือคู่สร้างคู่สมที่ทุกคนในโรงเรียนต่างยอมรับ เจียงซื่อเป็นเดือนโรงเรียนสุดฮอตที่ใคร ๆ ก็รุมล้อม เขารูปร่างสูงโปร่ง ขายาว มีใบหน้าหล่อเหลาดุดันสะกดสายตา มักจะอยู่ในชุดแจ็กเก็ตกันลมสีดำที่ดูเย็นชาอยู่เสมอ ทั้งมาดกวนและกร้าวใจ ทำเอาสาว ๆ นับไม่ถ้วนยอมพุ่งเข้าหาประหนึ่งแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ ทว่าในสายตาของเขากลับมีเพียงลั่วเซิงมาโดยตลอด พวกเขาเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน ตอนอายุ 1 ขวบในพิธีเสี่ยงทายก็คว้าตัวกันและกันไว้ อายุ 7 ขวบผู้ใหญ่ก็จับหมั้นหมาย อายุ 14 มอบจดหมายรักให้กัน อายุ 16 สารภาพรัก พออายุ 18 ก็สัญญาว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน...จนกระทั่งปีที่อยู่มัธยมปลายปีสาม มีนักเรียนย้ายมาใหม่ในห้องชื่อว่าซูม่าน ตอนที่ครูประจำชั้นจัดกิจกรรม “เพื่อนช่วยเพื่อน” ก็ตั้งใจจับคู่ซูม่านให้กับเจียงซื่อ พร้อมกับย้ำแล้วย้ำอีกว่า “ถ้าเธอไม่รับ ก็อย่าหวังว่าจะได้คบกับลั่วเซิงในโรงเรียนอีกเลย”

หลังจากที่รูมเมทที่ผมแอบรัก บังเอิญล่วงรู้ความรู้สึกของผมเข้า ปฏิกิริยาที่ได้รับกลับมาคือการอาเจียนออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ "พวกรักร่วมเพศน่ะ น่าขยะแขยงที่สุด" เขาไล่ผมออกจากห้องไปอย่างไม่ไยดี ไม่นานหลังจากนั้น คลิปวิดิโอสั้นเกี่ยวกับผมก็ถูกเผยแพร่ออกไปในโลกออนไลน์ เพียงชั่วข้ามคืน ชีวิตของผมก็ตกต่ำลง ถูกผู้คนสาปแช่งและรุมรังเกียจจากทั่วทุกสารทิศ แต่แล้วภายหลัง เขากลับแสดงความรู้สึกเสียใจออกมา ทว่า ณ ห้องพยาบาลที่ถูกกั้นไว้ด้วยม่านบาง ๆ ผมกลับถูกคู่ปรับตัวฉกาจโน้มตัวลงกัดเข้าที่ติ่งหูของผมอย่างจงใจ "ถ้านายส่งเสียงออกมาตอนนี้ นายลองเดาสิว่า เขาจะได้ยินไหม?"

โสเภณีตาบอด คือหญิงพิการที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสนองรสนิยมผิดปกติของลูกค้าโดยเฉพาะ พวกเธอมองไม่เห็น จึงไม่สามารถแยกแยะได้ว่าลูกค้าหล่อหรืออัปลักษณ์ ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายยังพิการ เมื่อเผชิญอันตรายก็ทำได้เพียงตัวสั่นและพึ่งพาผู้อื่น จึงทำให้พวกเธอเชื่องอย่างยิ่ง ยอมถูกเหยียบย่ำโดยไร้แรงขัดขืน ซึ่งนั่นก็เป็นการตอบสนองความใคร่ในการครอบครองของลูกค้าระดับต่ำสุด พวกเขานั้นอัปลักษณ์ ไร้ความสามารถ ไม่มีความสำเร็จอะไรในชีวิต จึงสามารถสัมผัสถึงอำนาจได้ก็ต่อเมื่ออยู่เหนือผู้หญิงที่อ่อนแอไร้ทางสู้ที่สุด และตึกหญิงตาบอด ก็คือสวรรค์ของลูกค้าประเภทนี้ พี่สาวของฉัน หน้าตางดงามราวกับนางฟ้า แต่กลับตาบอดเพราะล้มกระแทกหัวตอนเด็ก กลายเป็นภาระของครอบครัว พออายุครบสิบหก พ่อก็ขายเธอเข้าที่นี่ และฉัน...ผู้มีดวงตาปกติ ก็ถูกขายตามเข้ามาด้วย

ทุก ๆ วันเมษาหน้าโง่ วิลสัน เฮล และโคลอี้ เมอร์เซอร์ จะเปลี่ยนวันครบรอบของเราให้กลายเป็นเรื่องตลก คำขอแต่งงานจอมปลอม แหวนหลอก ๆ และห้องที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และทุก ๆ ปี วิลสันก็มั่นใจเหลือเกินว่าฉันรักเขามากเกินกว่าจะเดินจากไป ปีนี้ ครีมเค้กไหลลงมาตามใบหน้าของฉัน แหวนของฉันร่วงกระทบพื้นหินอ่อน ส่วนเขายังคงยิ้ม ราวกับว่าพอถึงเช้าวันพรุ่งนี้ ฉันก็จะยกโทษให้เขาเหมือนเดิม แต่เขาลืมไปเรื่องหนึ่ง ฉันไม่ใช่ วิเวียน เกรย์ เด็กสาวผู้โดดเดี่ยวและไม่มีที่ไป แต่ฉันคือ วิเวียน เวสคารี ลูกสาวของตระกูลมาเฟียที่ผู้คนหวาดกลัวที่สุดบนชายฝั่งตะวันออก ฉันเคยทิ้งโลกใบนั้นไว้ข้างหลัง เพราะอยากถูกรัก ก่อนที่ใคร ๆ จะรู้ว่าฉันเป็นใคร ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันเคยคิดว่าวิลสันคือผู้ชายคนนั้น จนกระทั่งได้รู้ว่า แม้แต่คำขอแต่งงานครั้งแรกของเขา ก็เป็นเพียงการเดิมพันในวันเมษาหน้าโง่ เพราะฉะนั้น ฉันจึงเลิกเป็นตัวตลก และกลับบ้าน

วันที่สามที่ไม่คุยกัน คู่หมั้นของฉันจงใจตอบรับข้อเสนอขับรถเที่ยวรอบโลกของผู้ช่วยคนสนิท เขาคิดว่าฉันจะหึงหวงและเอาแต่ใจเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ใครจะไปรู้ว่า หลังจากหนึ่งเดือนกลับมา เขากลับพบว่าฉันเปลี่ยนไปแล้ว เขาช่วยผู้ช่วยคนสนิทแย่งโปรเจกต์ของฉัน ฉันไม่ได้ลาออกเพื่อประชดอีกต่อไป กลับคอยช่วยเธอเขียนแผนงานอย่างขยันขันแข็ง เขาทำลายแบบดีไซน์ที่ฉันตั้งใจทำออกมา เพื่อให้ผู้ช่วยคนสนิทของเขาได้โบนัสปลายปี ฉันก็ไม่คิดหาวิธีพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองอีก กลับยอมรับคำกล่าวหาและยอมถูกลงโทษแต่โดยดี แม้แต่ตอนที่เขาจะเลื่อนตำแหน่งให้ผู้ช่วยคนสนิทเป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัทอย่างสิทธิพิเศษที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ ฉันก็ไม่โกรธ แถมยังยอมโอนหุ้นทั้งหมดในมือให้คู่หมั้นจัดการอย่างตามใจชอบ ผู้ช่วยคนสนิทยิ้มอย่างได้ใจ 「เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าคนอย่างพี่ลู่เหยา ห้ามไปแข็งใส่เธอ ต้องเมินเฉยต่อเธอถึงจะได้ผล ต้องเป็นเพราะว่าการจากไปของช่วงนี้ได้ผล เธอกลัวจะเสียคุณไป ถึงได้เชื่อฟังขนาดนี้」 คู่หมั้นของฉันเชื่อสนิท เอาแต่ชมว่าผู้ช่วยคนสนิทฉลาด ก่อนจะมาหาฉันเป็นการส่วนตัว บอกว่าจะขึ้นเงินเดือน และเลื่อนตำแหน่งให้ฉัน และยังสัญญาว่าจะจัดงานแต่งที่ไม่มีวันลืมให้อีกด้วย แต่ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่า ระหว่างการท่องเที่ยวนั้น เขาได้เซ็นใบลาออกของฉันไปแล้ว และฉันเอง ก็เลิกกับเขาเรียบร้อยแล้ว จากนี้ไป ตัดความสัมพันธ์กันอย่างเด็ดขาด และไม่มีความเกี่ยวข้องใดอีกต่อไป

ในวิลล่าที่เงียบเหงาว่างเปล่า ฉินจื่ออี้นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาไม่ขยับเขยื้อน จนกระทั่งเวลาผ่านไปนาน ประตูวิลล่าก็ถูกเปิดออก เส้าสวินฉือเดินเข้ามาจากด้านนอก สายตาของเขาหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อมองไปที่เธอ ก่อนที่สีหน้าจะเย็นชาลงทันที “วันนี้เยียนซู่มีไข้ เธอโทรหาฉันตั้งหลายสายทำไม?”

เมื่ออาดรีอาโน โมเรลลี ตระหนักได้ว่าฉันไม่ได้ส่งคำร้องขอใช้จ่ายในบ้านเลยตลอดสามวัน เขาก็โทรหาฉันด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน “เซราฟิน่า” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลและอดทน “เรื่องที่คลินิกเรียบร้อยแล้วนะ แฟ้มของคุณกลับมาอยู่ในลำดับความสำคัญอีกครั้ง เห็นไหม? เมื่อคุณหยุดทำให้ทุกอย่างยุ่งยากและเรียนรู้ว่าครอบครัวนี้ทำงานอย่างไร ผมก็จะดูแลคุณให้ดี" เขามักจะฟังดูอ่อนโยนที่สุดยามที่เขากำลังย้ำเตือนว่าใครคือผู้ถือครองอำนาจ สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ในวินาทีที่ชื่อของเขาปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ เอกสารการหย่าของฉันก็ถูกร่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว หากมองจากภายนอก ฉันมีทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะปรารถนา: เพนต์เฮาส์ที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา คนขับรถที่เรียกใช้ได้ตลอดเวลา เสื้อผ้าแบรนด์เนม และนามสกุลของชายที่น่าเกรงขามที่สุดคนหนึ่งในเมือง แต่เกือบจะไม่มีอะไรเลยที่เป็นของฉัน บัตรเครดิตถูกตรวจสอบ เงินสดต้องได้รับอนุมัติ เหล่าพนักงานรับคำสั่งจากวิเวียน่า คอสต้า ก่อนจะฟังฉันเสียอีก แม้แต่งบประมาณตู้เสื้อผ้า ตารางเวลาของฉัน และการเข้าถึงห้องทำงานของครอบครัว ทั้งหมดล้วนต้องผ่านมือของเธอทั้งสิ้น อาดรีอาโนเรียกสิ่งนี้ว่าความสะดวกสบาย เมื่อสามวันก่อน ฉันถูกนำตัวส่งคลินิกเอกชนอย่างเร่งด่วน เลือดซึมทะลุชุดเดรสของฉัน ในขณะที่หมอบอกว่ายังมีโอกาสช่วยเด็กได้ หากจ่ายเงินมัดจำฉุกเฉินทันที ฉันโทรหาอาดรีอาโนจนมือสั่น แต่วิเวียน่าประวิงเวลาการโอนเงิน ตอนแรกเธอบอกว่าไม่มีการอนุมัติโดยตรง ต่อมาเธอบอกว่าจำนวนเงินมากเกินไป จากนั้นเธอก็อ้างว่า อาดรีอาโนกำลังประชุมและไม่ควรถูกรบกวนด้วยเรื่องที่อาจจะไม่ใช่เรื่องร้ายแรง กว่าเงินจะโอนมาถึง มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ลูกจากไปแล้ว ฉันยอมอยู่กับอาดรีอาโนด้วยเหตุผลสองประการ: ฉันรักเขา และฉันเชื่อว่าเมื่อถึงเวลาที่สำคัญจริงๆ เขาจะเลือกฉัน ฉันคิดผิดทั้งสองอย่าง ลูกของเราตายก่อน และความสัมพันธ์ของเราก็ตายตามไปพร้อมกัน

ในวันเกิดครบรอบสิบหกปีที่แสนหวานของฉัน พี่ชายทั้งสามคนกลับมาบ้านพร้อมกับเด็กสาวคนหนึ่งที่ชื่อซิลวี่ พวกเขาบอกว่าฉันต้องปฏิบัติกับเธอให้เหมือนคนในครอบครัว ฉันไม่ได้คิดเลยว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากมายนัก ทว่าหลายปีต่อมา ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เจซ พี่ชายคนเล็กสุดของฉัน ผลักฉันตกบันไดเพื่อเธอ ส่วนแอชเชอร์ พี่คนโตที่ครั้งหนึ่งเคยสัญญาว่าจะปกป้องฉันตลอดไป กลับไล่ให้ฉันไสหัวไป ฉันจึงจากมา อย่างเงียบเชียบที่สุด พวกเขาคิดว่าฉันก็แค่เรียกร้องความสนใจ เลยพาซิลวี่ไปฝรั่งเศส โดยไม่แม้แต่จะเสียเวลามาห่วงใยหรือเช็กดูว่าฉันเป็นยังไงบ้าง สิ่งที่พวกเขาไม่รู้เลยก็คือ ฉันได้เซ็นชื่อลงในสัญญาฉบับหนึ่ง สัญญาที่ผูกมัดฉันไว้กับศัตรูตัวฉกาจของตระกูล ในฐานะนักเคมีที่อายุน้อยที่สุดของพวกเขา ด้วยพันธะสัญญาลายลักษณ์อักษรที่ระบุไว้ชัดเจน ฉันคงไม่มีวันกลับบ้านได้อีก ในคืนที่พวกเขารู้ความจริงว่าฉันจากไปตลอดกาลจริงๆ น่ะเหรอ? พวกเขาพังทลาย แหลกสลายกันไปหมดทุกคนนั่นแหละ

หลังจากทำสงครามประสาทใส่กันด้วยความเงียบงันมาสามวัน คู่หมั้นของฉัน ผู้ดำรงตำแหน่งคาโปแห่งตระกูลมอเรตติ ก็พาเบลล่าที่เป็นผู้ช่วยของเขาไปพักร้อนบนเกาะ เขาคาดหวังจะเห็นฉันคลุ้มคลั่งด้วยความหึงหวงเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด แต่เมื่อเขากลับมาที่วาลมองต์ในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง เขากลับได้พบกับผู้หญิงที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาบังคับให้ฉันสละห้องทำงานหัวมุมของฉันไป ฉันไม่ได้ขัดขืนเขาเลย ฉันแค่เก็บข้าวของแล้วส่งมอบมันให้แต่โดยดี เพื่อที่จะดันหลังเบลล่าขึ้นมา เขาทำลายความน่าเชื่อถือของฉันต่อหน้าหุ้นส่วนคนสำคัญในงานประชุมประจำปีของตระกูล เพียงเพื่อให้เธอได้โดดเด่น ฉันไม่ได้พยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ฉันแค่ยอมรับคำตำหนิจากคนในตระกูลและรับบทลงโทษไป เมื่อลูคัสต้องการให้เบลล่าเข้ามาดูแลธุรกิจที่ทำกำไรได้มากที่สุดของตระกูล ฉันไม่ได้รู้สึกโกรธเลยด้วยซ้ำ ฉันส่งมอบเอกสารที่จำเป็นทั้งหมดให้โดยไม่มีการโต้แย้ง ปล่อยให้เขาจัดสรรอำนาจใหม่ตามที่เขาเห็นชอบ เบลล่าแสดงท่าทางเหิมเกริม "เห็นไหมคะ? ฉันบอกคุณว่ายังไง?" "ผู้หญิงแบบเธอน่ะต้องเจอไม้แข็ง แค่ไปเที่ยวเกาะทริปเดียวก็กลัวจนตัวสั่นว่าจะเสียคุณไป ดูสิคะว่าตอนนี้เธอว่านอนสอนง่ายขนาดไหน" ลูคัสเชื่อสนิทใจ เขาพูดชมเบลล่าในความช่างสังเกตของเธอ ในการตัดสินใจที่เขาไม่เคยทำมาก่อน เขาให้สัญญาว่าจะมอบงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่เสียจนกลายเป็นตำนานในโลกใต้ดินของวาลมองต์ให้กับฉัน แต่เขาคงจะลืมสัญญาการยกเลิกข้อตกลงที่เขาเซ็นไปแล้ว ใบที่ฉันสอดใส่มือเขาไปทันทีที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถเพื่อไปพักร้อนด้วยกัน ฉันได้ตัดขาดความสัมพันธ์ทุกอย่างกับเขาไปเรียบร้อยแล้ว ฉันกำลังจะจากไป โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

ตอนที่ฉันตั้งท้องได้สามเดือน รูบี้...ผู้หญิงคนที่สามีระดับหัวหน้ามาเฟียของฉันเรียกว่า 'น้องสาวบุญธรรม' ก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตูบ้าน หน้าท้องที่นูนเด่นของเธอเป็นสิ่งที่ไม่อาจมองข้ามไปได้ "นายหญิง ในเมื่อฉันใกล้จะคลอดแล้ว ฉันเลยคิดว่าคุณควรจะรู้เอาไว้... ว่าทายาทของหัวหน้ามาเฟียอยู่ในท้องของฉันนี่" เธอกางหลักฐานทุกอย่างลงตรงหน้าฉัน ทั้งภาพถ่ายแสดงความใกล้ชิดระหว่างเธอกับเคเลบ บันทึกการโอนเงินรายสัปดาห์ที่เขาส่งให้เธอ หรือแม้กระทั่งโฉนดคฤหาสน์หรู วันที่ที่เก่าแก่ที่สุดในหลักฐานพวกนั้นย้อนกลับไปถึงตอนที่ฉันสูญเสียลูกคนแรกไป ตอนที่หมอบอกกับฉันว่ามันคงเป็นเรื่องยากที่ฉันจะตั้งท้องได้อีกครั้ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันต้องอดทนต่อสู้กับการทำเด็กหลอดแก้ว พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะอุ้มท้องลูกของเราอีกสักครั้ง ในขณะที่เขากลับไปสำมะเลเทเมาอยู่กับยัยน้องสาวบุญธรรมคนนี้ เอาเถอะ ถ้าเคเลบอยากได้ผู้หญิงคนอื่นมากนัก เขาก็เอาเธอไปเลยแล้วกัน ยังไงฉันก็ไม่มีความตั้งใจที่จะอยู่ต่ออยู่แล้ว เพราะฉันน่ะ วางแผนที่จะจากไปตั้งนานแล้ว

ใคร ๆ ในอิตาลีตอนใต้ต่างก็รู้ดีว่า ลอเรนโซ โมเรตติ รักฉันแทบบ้า ทว่าเขากลับแอบเลี้ยงดูผู้หญิงที่เด็กกว่ามากไว้ในเนเปิลส์ พวกเขาบอกว่าเธอคนนั้นดูเหมือนฉันเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิด เขาบอกกับใครต่อใครว่าเธอเป็นเพียงตัวแทนที่เตือนความจำถึงผู้หญิงที่เขาเคยรักมากที่สุดเท่านั้น แถมเขายังออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามใครให้ฉันรู้เรื่องเธอเป็นอันขาด จนกระทั่งวันที่ฉันพบว่าตัวเองตั้งท้อง ฉันตั้งใจจะไปหาเขาที่ออฟฟิศเพื่อบอกข่าวดีด้วยตัวเอง แต่แล้วก็ต้องชะงักอยู่หน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งมาจากข้างใน “ลอเรนโซ... ฉันอยู่ที่นี่เพียงเพราะฉันดูเหมือนเธอคนนั้นเหรอคะ?” ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ฉันมองลอดช่องว่างนั้นเข้าไปและเห็นหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายฉันเหลือเกิน เธอกำลังสวมเสื้อแจ็กเก็ตของเขาและถือแก้วเหล้าของเขาเอาไว้ ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แทบจะหยุดหายใจ แล้วฉันก็ได้ยินเขาตอบกลับมา “อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเธอเลย” “เธอไม่มีวันเป็นได้อย่างที่เธอเป็นหรอก” ฉันหันหลังเดินจากไปโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว คืนนั้นฉันโทรหาแม่ “แม่คะ หนูตัดสินใจแล้วค่ะ” แม่เงียบไปครู่หนึ่ง “หนูต้องการให้เกิดไฟไหม้” ฉันพูด “ไหม้แบบที่ไม่เหลือใครรอดชีวิต เมื่อทุกอย่างจบลง โซเฟีย โมเรตติ จะต้องตายไปจากโลกนี้”

เป็นองครักษ์เงาของอ๋องผู้สำเร็จราชการเข้าสู่ปีที่เก้า เจียงเยี่ยถังตัดสินใจจะไปจากเขา นางเดินเข้าไปในร้านขายยาที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของเมือง ใช้เงินสิบตำลึงซื้อยาแสร้งตายหนึ่งเม็ด เถ้าแก่ร้านบอกกับนางว่าหลังจากกินยาเข้าไปแล้ว ชีพจรจะอ่อนแอลงเรื่อย ๆ และหยุดหายใจอย่างสิ้นเชิงในวันที่เจ็ด สามวันหลังจากนั้นถึงจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เจียงเยี่ยถังกินยาเม็ดนั้นเข้าไป แล้วเดินกลับไปที่จวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ หิมะที่ร่วงลงบนบ่าของนาง มันเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูก นางพลันนึกถึงฤดูหนาวเมื่อเก้าปีก่อนขึ้นมาอย่างฉับพลัน ผู้คนอดอยากล้มตายทั่วแผ่นดิน นางที่อายุเพียงเจ็ดขวบ จำเป็นต้องขายตัวเองให้พ่อค้าทาสในราคาห้าตำลึง เพื่อเลี้ยงดูน้องสาวไม่ให้อดตาย

ชาติที่แล้ว ฉันถูกรับเลี้ยงโดยครอบครัวธรรมดา ส่วนน้องสาวถูกรับเลี้ยงโดยพ่อทูนหัว และกลายเป็นเจ้าหญิงมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในอิตาลี ใครจะคิดว่า หลังจากน้องสาวกลายเป็นเจ้าหญิงมาเฟียได้สามปี เธอกลับถูกพ่อทูนหัวไล่ออก ต้องเร่ร่อนอยู่ข้างถนน สุดท้ายก็ตายอย่างน่าอนาถ ส่วนฉันอาศัยผลการเรียนอันยอดเยี่ยมสอบเข้าฮาร์วาร์ดได้ ไปเรียนต่อต่างประเทศกับพี่ชายบุญธรรม และใช้สองมือของตัวเองก้าวขึ้นเป็นดาวรุ่งด้าน AI ที่ใคร ๆ ต่างก็ต้องการตัว ต่อมาพวกเราแต่งงานมีลูกกันภายใต้คำอวยพรของพ่อแม่บุญธรรม ชีวิตนี้ดำเนินไปอย่างมีความสุขและราบรื่น เมื่อได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่อีกชาติ น้องสาวกลับเลือกทางที่แตกต่างจากครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง เธอโผเข้าไปในอ้อมกอดของพี่ชายบุญธรรมและเรียกเขาว่า พี่ชาย ก่อนจะจับมือพ่อแม่บุญธรรมไว้ แล้วมองมาทางฉันด้วยความลำพองใจ "พี่คะ หนูให้พี่ไปรับความทุกข์ทรมานของมาเฟียแทนก็แล้วกัน สถานที่ที่กินคนไม่คายกระดูกแบบนั้น ให้หนูอยู่ต่ออีกแม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่ไหวหรอก" ฉันมองไปยังสามีในชาติที่แล้ว คาดหวังว่าเขาจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เขากลับปกป้องน้องสาวไว้ และมองมาทางฉันด้วยสายตาเย็นชา "อย่าเข้าใกล้น้องสาวฉัน" สุดท้าย ฉันก็เดินไปยังรถโรลส์-รอยซ์คันนั้น ท่ามกลางสายตาลำพองใจของเธอ

แฟนสาวของผมยืนกรานว่าจะพาซุนอี๋ เพื่อนสาวคนสนิทของเธอไปเที่ยวกับเราสองคนให้ได้ ทว่าเธอหารู้ไม่ว่า เพื่อนรักอย่างซุนอี๋แท้จริงแล้วคือผู้หญิงแพศยาที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ภายใต้ใบหน้าใสซื่อ เธอสวมกางเกงในจีสตริงมาอ่อยผมลับหลัง...

ฉันทนความเปลี่ยวเหงาตอนอยู่บ้านคนเดียวไม่ไหว ก็เลยตามสามีออกทะเลไปด้วย วันที่สองของการอยู่บนเรือ กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ฉันถูกบีบให้เข้าไปหลบในห้องหลบภัย มือของกะลาสีคนหนึ่งสอดเข้ามาในเสื้อผ้าของฉันจากทางด้านหลัง มือนั้นค่อยๆ ลูบไล้จากช่วงเอวเลื่อนลงไปข้างล่าง ฉันหลับตาปี๋ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สองขาสั่นระริกไม่ยอมหยุด หวังว่ามือข้างนั้นจะ.....ต่อไปเรื่อยๆ

สามีจงใจพาลูกชายของฉันไปช่วยตบตาเพื่อกินฉันวกับรักแรก ระหว่างทางยังใช้เขาที่อายุแค่หกขวบไปซื้อยาทาร้อนลวก แต่เจอโรคจิต ลูกชายถูกแทงตายทันที หัวใจของฉันเจ็บปวดเหมือนถูกบีบรัด มองดูยาทาร้อนลวกในมือของลูกชาย ฉันร้องไห้ไม่หยุด สามีของฉันโทรมาถามฉันว่า "สวี่เจี๋ย เธอนี่สอนลูกได้ดีเหลือเกินนะ! ทำน้ำร้อนลวกเวยเวยยังไม่ขอโทษอีก ให้เขากลับมาเดี๋ยวนี้”

ในคืนวันที่ผมสารภาพรักกับแฟนสาว เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอบอกว่าเธอเห็นอนาคต และอยากจะทำสัญญากับผม ผมถามเธอว่าทำไม? เธอทำเพียงแค่พูดว่า “ฉันจำไม่ได้แล้ว จำได้แค่ว่าในอนาคตตัวเองเสียใจมาก เสียใจเหลือเกิน อาโน ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณต้องให้โอกาสฉันสามครั้งได้ไหม” ด้วยความที่ผมรักชูเฉียวเอ๋อร์มาก ผมจึงตอบตกลงไปโดยไม่ลังเล แต่ในเวลาต่อมา ดูเหมือนเธอจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ในตอนที่เธอกำลังสวีทหวานชื่นกับผู้ช่วยชายของเธอ ผมถึงได้รู้ว่านี่คือเหตุผลทำไม เพราะในวินาทีที่ผมเซ็นชื่อลงบนใบหย่า ผมก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่ง นั่นคือเสียงของชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปี เธอกำลังร้องไห้แล้วพูดว่า “อาโน คุณเคยสัญญาไว้กับฉันแล้วใช่ไหมล่ะ ว่าจะให้โอกาสฉันสามครั้ง”