Historias cortas y novelas

ดอนแคสเซียส เจ้านายมาเฟียเลือดเย็นของฉัน ฉีกภาพวาดของฉันเป็นชิ้น ๆ ต่อหน้าทุกคน ฉันต้องหาที่ระบาย ฉันส่งรูปขาของตัวเองในถุงน่องตาข่ายไปให้เสี่ยสายเปย์ในเว็บมืดของฉัน [อยากถูกนายหญิงเหยียบไหม? ชักให้ฉันดู เดี๋ยวนี้] ฉันเงยหน้าขึ้น แคสเซียส—ผู้ชายที่ปกติเย็นชาและยากจะเอื้อมถึงราวกับภูเขาน้ำแข็งในชุดสูทสั่งตัด—กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ใบหูของเขาแดงก่ำ ด้วยความอยากรู้ ฉันจึงแอบเหลือบมองโทรศัพท์ของเขา รูปของฉัน คำสั่งลามกของฉัน ทั้งสองอย่างกำลังปรากฏเด่นหราอยู่บนหน้าจอของเขา ฉิบหายแล้ว ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วเส้นเลือดของฉัน และนิ้วโป้งเฮงซวยของฉันดันลื่น... แล้วไปกดโดนปุ่มวิดีโอคอล

ตอนฉันกับพี่สาวเกิด พ่อแม่ได้เชิญซินแสมาตรวจดวงชะตาโดยเฉพาะ ซินแสบอกว่า พี่สาวจะป่วยเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงเพราะความเก่งกาจของฉัน หลังจากประกาศผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอจะกระโดดลงมาจากดาดฟ้าโรงเรียนเพื่อจบชีวิต เพื่อช่วยพี่สาว พวกเขาจึงใช้วิธีการสั่งสอนด้วยการกดขี่ข่มเหงฉันมานานถึงสิบแปดปี แม้กระทั่งในวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก็ยังยึดบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบของฉันไป ฉันคุกเข่าอ้อนวอนพวกเขา หน้าผากโขกลงกับพื้นกระเบื้องอย่างแรง พ่อถีบฉันเข้าห้องแช่แข็งด้วยเท้าเดียว แล้วลงกลอนประตูจากข้างนอกแน่นหนา “ทั้งที่รู้เต็มอกว่าพี่สาวแกจะถูกแกทำร้ายจนตาย แกยังจะไปสอบอีก ตั้งใจจะบีบให้เธอตายให้ได้ใช่ไหม?” อุณหภูมิในห้องแช่แข็งอยู่ที่ติดลบสามสิบองศาเซลเซียส บนตัวฉันสวมเพียงชุดนักเรียนแขนสั้นตัวเดียวเท่านั้น ฉันทุบประตูอย่างสุดชีวิต “แม่คะ ข้างในหนาวเหลือเกิน! ขอร้องพวกท่านปล่อยหนูออกไปที…” “เสแสร้งอะไรกัน?” เสียงของแม่ทั้งแหลมสูงและบาดหู “ข้างในไม่ได้เปิดระบบทำความเย็นเลยสักนิด! พี่สาวแกเหลือแค่อีกก้าวเดียวก็จะหลุดพ้นจากคำทำนายนั้นได้แล้ว แกยังจะเอาแต่คิดถึงตัวเองอีก?” เสียงฝีเท้าไกลห่างออกไป เลือดสดทะลักออกจากหน้าผากไม่ขาดสาย หยดลงบนเสื้อนักเรียน และเย็นชืดลงอย่างรวดเร็ว ฉันขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ร่างกายค่อยๆ แข็งทื่อลงไป...

อยู่คนละเมืองมาสามปี หลังทำงานล่วงเวลาอยู่เป็นเดือนจนสะสมเวลาไปหาแฟนหนุ่มได้ เขากลับติดต่อไม่ได้เสียแล้ว ฉันต้องนั่งรออยู่คนเดียวในต่างเมืองที่ไม่คุ้นเคยนานถึงสิบชั่วโมงเต็ม กว่าเขาจะส่งข้อความตอบกลับมาอย่างเอื่อยเฉื่อย ปลายสายนั้น เพื่อนสนิทที่สุดของฉันพูดกลั้วหัวเราะอย่างร่าเริงว่า “เฉียวเหนียน เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ! ฉันเที่ยวเมืองเซียงซื่อแทนเธอไปรอบหนึ่งแล้ว สนุกสุดๆ ไปเลย โจวเฉวียนหลินเป็นไกด์นำเที่ยวที่ทำหน้าที่ได้สมบูรณ์แบบจริงๆ!” เธอส่งเสียงเจื้อยแจ้วแบ่งปันเรื่องสนุกสนาน ราวกับมองไม่เห็นสายที่ไม่ได้รับถึงสามสิบสายบนโทรศัพท์ของโจวเฉวียนหลินแม้แต่น้อย ฉันรับฟังอยู่เงียบๆ จนกระทั่งเธอเอ่ยปากออกมาคำหนึ่งว่าหนาวจังเลย โจวเฉวียนหลินถึงค่อยรับโทรศัพท์ไป แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั้นกระชับว่า “ผมพาเธอไปส่งที่โรงแรมก่อน คุณรออีกสักพักนะ” สิ้นเสียงของเขา ฉันก็เอ่ยถามขึ้นมาฉับพลันว่า “คุณรู้ไหมว่าฉันรอมานานแค่ไหนแล้ว?” โจวเฉวียนหลินชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงมีแววห่างเหินเย็นชา “เธอเป็นเพื่อนสนิทของคุณนะ แม้แต่เรื่องนี้คุณยังจะต้องชิงดีชิงเด่นอีกเหรอ?” ภายใต้การตำหนิอย่างเห็นได้ชัด ความอยากที่จะพูดอธิบายของฉันพลันมลายหายไปโดยสิ้นเชิง หลังจากกดวางสาย รถร่วมเดินทางกลับเมืองจิงซื่อก็มาถึงพอดี คนขับรถเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง ก่อนอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “แม่หนู นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะ แถบนี้เปลี่ยวและอันตรายจะตาย คนในครอบครัวทำใจทิ้งหนูให้อยู่คนเดียวที่นี่ได้ยังไงกัน” ฉันก้มลงมองรองเท้าที่เปียกปอนไปด้วยหิมะและละอองน้ำแข็ง ก่อนจะเอ่ยพึมพำรับคำเบาๆ ว่านั่นสินะ จากนั้นก็คลี่ยิ้มตอบกลับไปว่า “ไม่แล้วล่ะค่ะ หลังจากนี้จะไม่มีวันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว”

"อื้อ... เดี๋ยวสิ อย่าให้ลูกสาวฉันเห็นเข้าเชียวนะ..." ระหว่างทริปท่องเที่ยว แม่ของเพื่อนนักเรียนจำต้องลงมานั่งบนตักของผมด้วยข้อจำกัดของพื้นที่ภายในรถ เรือนร่างนุ่มนิ่มของหญิงสาวขยับโยกเยกไปตามแรงสั่นสะเทือนของรถยนต์ ส่วนอวบอิ่มนุ่มนิ่มบดขยี้ถูไถลงบนส่วนล่างของผมครั้งแล้วครั้งเล่า ผ่านไปไม่ทันไร ท่อนเนื้อของผมก็ตื่นตัวผงาดขึงขังขึ้นมาเพราะการถูไถนั้น จังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ผมเริ่มยักเอวส่งท่อนเนื้อดันกระทุ้งเข้าใส่หญิงสาวในอ้อมอกผ่านเนื้อผ้าเบื้องล่าง ฝ่ามือเองก็เริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ซุกซนไปทั่ว เธอหน้าแดงซ่าน ทนรับสัมผัสเสียวซ่านจากฝ่ามือของผม ทว่าจุดซ่อนเร้นเบื้องล่างกลับเปียกชุ่มฉ่ำแฉะไปหมดแล้ว ความยับยั้งชั่งใจพังพินาศหมดสิ้นต่อหน้าต่อตาลูกสาวตัวเอง…

แต่งงานกันมาห้าปี กู้จือเหนียนใช้เวลาครึ่งหนึ่งพักอาศัยอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ เขาบอกว่าพี่ชายคนโตของเขาจากไปตั้งแต่ยังหนุ่ม ทิ้งให้ลู่ซาต้องอยู่ตัวคนเดียวอย่างไร้ที่พึ่ง ในฐานะน้องชาย เขาต้องทำหน้าที่ดูแลทั้งสองครอบครัวให้ดี ตอนนั้น ฉันกลับซื่อบื้อเชื่อว่านั่นคือความจริง เพื่อเติมเต็มความกตัญญูของเขา ฉันยอมทนกับการที่เขาไม่เคยอยู่ด้วยในวันเทศกาล ต้องแบ่งมื้อค่ำวันสิ้นปีออกเป็นสองส่วน และถึงขั้นยอมทนให้คนนอกแอบหัวเราะเยาะลับหลังว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ใช้สามีร่วมกับคนอื่น แต่น้ำเสียงที่เขาใช้พูดกับฉัน กลับแฝงไว้ด้วยความห่างเหินอยู่เสมอ จนกระทั่งวันนั้นที่อุบัติเหตุรถชนท้ายกันเป็นทอด ๆ รถถูกชนจนพังยับเยินผิดรูป ฉันโอบปกป้องท้องที่กำลังตั้งครรภ์ พยายามทุบกระจกรถอย่างเอาเป็นเอาตาย "จือเหนียน ช่วยลูกด้วย..." เขาคลานออกมาจากเบาะคนขับ สายตามองผ่านช่วงล่างของฉันที่มีเลือดไหล แต่กลับหันไปงัดประตูเบาะหลังให้เปิดออก เขาโอบกอดลู่ซาที่มีเพียงรอยถลอกตรงหน้าผากเอาไว้ในอกอย่างแนบแน่น "ไม่ต้องมองนะ ไม่เป็นไร มีผมอยู่ตรงนี้ทั้งคน" ปลอบโยนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนประตูรถของฉัน กลับติดแน่นเพราะโครงรถที่บิดเบี้ยว ที่แท้เขาไม่ได้ยึดมั่นในบุญคุณหรือคุณธรรมอะไรหรอก เขาแค่ทนเห็นเธอลำบากหรือน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้สักนิดเลยต่างหาก

คบกันมาเจ็ดปี แต่ก่อนวันแต่งงานแค่หนึ่งวัน ฉันยกเลิกงานแต่งงานระหว่างฉันกับแฟนหนุ่มที่ชื่อจี้สวิน พนักงานประหลาดใจมาก "เหลืออีกแค่วันเดียวก็จะจัดงานแต่งแล้ว คุณจะไม่รอให้เจ้าบ่าวกลับมาก่อนค่อยว่ากันเหรอคะ" ฉันยิ้มเล็กน้อย หันไปมองสถานที่จัดงานแต่งงานที่ฉันจัดแจงด้วยตัวเองตลอดสามเดือนเป็นครั้งสุดท้าย แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ไม่รอแล้วค่ะ เขาไม่มีเวลา ตอนนี้เขากำลังอยู่กับรักแรกในงานแต่งที่สวิตเซอร์แลนด์อยู่เลย"

แม่ม่ายสาวเจ้าของบ้านเช่าของผมนั้นช่างสวยสะพรั่งสะกดตา ส่วนลูกสาววัยแรกรุ่นของเธอก็เด็ดดวงไม่แพ้กัน พวกเราต่างอาศัยอยู่ร่วมกันในชายคาบ้านเช่าหลังเดียวกัน ทว่าในค่ำคืนนี้กลับเกิดพายุฝนฟ้าคะนอง ในขณะที่ผมกำลังทิ้งตัวลงนอนอุดอู้อยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา มือหนาก็กำลังกุมกางเกงในตัวจิ๋วสีชมพูหวานแหววของลูกสาวเจ้าของบ้านที่เธอเพิ่งจะผลัดเปลี่ยนทิ้งไว้ขึ้นมาสูดดมกลิ่นกาย แต่จู่ๆ ยัยเด็กแสบกลับผลักบานประตูห้องนอนของผมให้เปิดออกดื้อๆ โดยที่เธอสวมใส่เพียงชุดนอนบางเบาตัวจิ๋วยืนส่งสายตาหวานเชื่อมจ้องมองตรงมาที่ผม ผมสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ นึกว่าเรื่องแอบขโมยกางเกงในของเธอมาดมแก้เสี้ยนจะโดนจับได้เสียแล้ว แต่จู่ๆ เธอก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า "คุณอาคะ... คืนนี้ฟ้าร้องเสียงดังน่ากลัวจังเลยค่ะ แถมคุณแม่ก็ไม่อยู่บ้านด้วย หนูขอนอนที่ห้องของคุณอาคืนหนึ่งได้ไหมคะ?" เมื่อกวาดสายตามองต่ำลงไปสบเข้ากับร่องแยกกึ่งกลางลำตัวที่ดันนูนเด่นผ่านกางเกงนอนของเธอ ใครมันจะต้องการกางเกงในผืนนั้นอีกล่ะ! ผมไม่รอช้ารีบสะบัดมือโยนกางเกงในทิ้งไปพลางตลบเลิกผ้าห่มออกกว้างเปิดทางทันควัน "มาสิ... มานอนในผ้าห่มอุ่นๆ กับอานี่มา" ...

ฉันกับคู่หมั้นที่เป็นมาเฟียตั้งใจว่าจะไปดูบอลโลกที่อเมริกาด้วยกัน แต่พอถึงวันบิน ฉันนั่งรอที่สนามบินตั้งสามชั่วโมง จิโอวานนีก็ยังไม่โผล่หัวมา จนกระทั่งดึกดื่นนั่นแหละ โทรศัพท์ฉันถึงสั่นสักที "โทษทีนะเบียนก้า" น้ำเสียงเขาฟังดูชิลๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ลืมบอกไปเลย พอดีคาริน่าตื่นเต้นเรื่องบอลโลกจนนอนไม่หลับเมื่อคืน ฉันก็เลยพาบินมาก่อน ตอนนี้เครื่องเพิ่งลงจอด" เงียบไปสักพัก เขาก็พูดต่อ "เธอเดินทางมาเองแล้วกัน ไว้เจอกันที่สนามพรุ่งนี้" ฉันยืนช็อก... บอลโลกครั้งนี้ฉันเฝ้ารอมาตั้งนาน แถมดูบอลเสร็จเรายังมีแพลนไปถ่ายรูปแต่งงานกันต่อที่ฮาวายอีก แต่แค่เพื่อนสมัยเด็กคนดีอ้อนคำเดียว เขาก็ทิ้งฉันไว้ข้างหลังซะงั้น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันต้องทิ้งงานมาทริปนี้เพื่อเขา ฉันต้องปฏิเสธดีลธุรกิจระดับหลายร้อยล้านไปถึงสองงาน หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ฉันก็หัวเราะออกมาเบาๆ "ฉันไม่อยากไปแล้วล่ะ เที่ยวกันให้สนุกนะ" วันต่อมา ฉันกดไปเจอโพสต์โซเชียลของคาริน่า ในรูป ยัยนั่นยืนควงแขนจิโอวานนีถ่ายคู่กับเมสซี่ ยิ้มร่าหน้าบานทั้งคู่ แคปชันเขียนไว้ว่า: "ขอบคุณจิโอวานนีที่พามาถ่ายรูปกับเมสซี่นะ! นายไม่เคยพลาดช่วงเวลาสำคัญในชีวิตฉันเลยสักครั้งจริง ๆ" ฉันกดไลก์รูปนั้นแบบนิ่งๆ ก่อนที่จะยกหูโทรศัพท์ "ยกเลิกงานแต่งงานอีกสองอาทิตย์ข้างหน้าซะ" พอกันทีกับความสัมพันธ์นี้ ได้เวลากลับไปเป็นเจ้าหญิงองค์เดิมสักที!

ตอนที่เสิ่นชิวอิ่งเข้ารับการรักษาด้วยเอ็มอีซีทีเป็นครั้งแรก ข้างกายของเธอไม่มีใครเลย แม้แต่ปั๋วจิ่นเหยียน คู่หมั้นที่บอกว่ารักเธอสุดหัวใจ ก็ไม่ได้อยู่ที่นั่น หลังจากแพทย์ฉีดยาคลายกล้ามเนื้อให้ เธอก็ค่อย ๆ เลือนรางสะลึมสะลือ ก่อนจะนึกย้อนกลับไปถึงเย็นวันนั้น เธอถือเค้กที่ต่อคิวซื้อนานสามชั่วโมงกลับมาถึงบ้าน ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ปั๋วจิ่นเหยียน แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นภาพที่เขากำลังจูบกับเสิ่นเจี๋ย น้องสาวของเธอ ริมฝีปากของทั้งสองแนบชิด โอบกอดกันแน่น ราวกับไม่อาจแยกจากกัน เค้กในมือของเสิ่นชิวอิ่งร่วงลงพื้น เละจนไม่เหลือสภาพ เธอฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของปั๋วจิ่นเหยียน แต่กลับถูกเสิ่นเจี๋ยผลักตกบันไดทันที