Ganito Pala Sa Maynila Novels & Stories

Wala ring hotel sa Tabuelan dahil malayo-layo na ‘yon sa siyudad. Hindi niya pa rin nalilibot ang buong Maynila. Takot siyang mawala at gumastos. Doble rin talaga ang presyo ng mga paninda sa Maynila kumpara roon sa Cebu. Sa tuwing walang pasok ay nasa bar lang siya. “Ang ganda,” halos bulong na lamang ‘yon na lumabas sa kanyang bibig.

aniya. Mukha ba akong may magagawa? E nakasakay na kami sa kotse niya papuntang Maynila. Ilang oras din kaming nasa byahe. Nang makarating kami sa Maynila, hindi ko maiwasang mamangha. Ang tataas ng mga gusali at ang daming sasakyang magaganda. Para bang mayayaman ang mga nandito. O baka nasa laylayan lang talaga ako at hindi ko ramdam ang yaman ng bansa?

Base na rin sa tono ng pananalita niya ay kaya ko nasasabi 'yon, eh. "Mahirap ang buhay sa Maynila, anak. Kahit na sabihin na may trabaho ka habang nag-aaral ka ay mahirap pa rin lalo na kung mag-isa ka. Hindi naman oras-oras o palagi ay kaya mo. May oras o araw rin na kailangan mo kami. Paano 'yan? Ano'ng gagawin mo? E, malayo kami sa 'yo. Hindi ka naman namin basta-basta na lang mapupuntahan. Malayo ang Maynila at wala kaming pera para mapuntahan ka kaagad doon kapag nandoon ka na nga," sabi naman nga ni papa sa akin.

Gutom na gutom talaga ako kaya nakipag usap ako sa kanya habang kumakain ako. "Magkano ba ang kailangan kong bayaran? Nandito ako sa Quezon city ngayon kaya hindi ako makakapagbayad ng personal. Pwede ba'ng ipadala ko na lang? Magkano ba?" "One hundred forty thousand." Muntik ng lumabas ang noodles na kinakain ko sa ilong ko ng marinig ko ang presyo. "One hundred forty thousand?!" Lord, sana nabibingi lang ako. Piping dasal ko.

AYA'S POV Hindi ko inakalang ang pagbabalik sa Maynila ay magiging ganito kalamig. Walang engrandeng pagsalubong, walang mga paparazzi, at walang mga bodyguard na naka-barong. Sa halip, bumaba kami sa isang madilim na pantalan sa Navotas, kasabay ng mga banyera ng isda at ingay ng mga manggagawang nagsisimula pa lang ng kanilang araw.

Syempre kailangan ko talaga matuto mag-commute para di pahirapan pagpasok sa school. Ilang minuto rin siguro ang nilakad ko makarating lang ako sa paradahan ng jeep. Sumakay agad ako sa sakayan papuntang mall. Buti na lang madami pa akong pera na nawithdraw. Pero alam ko din na hindi na ito tatagal ng isa pang buwan. Mahal din kaya ang gastos dito sa Maynila. Kailangan ko talaga ng mapagkakakitaan ngayon. Pero malabo yun dahil nagtatampo sa akin si Dale, bibigyan pa sana ako nun trabaho eh. Tsk.

Yung main course naman, katumbas na ng upa sa isang disenteng apartment sa Maynila! Ghad, Lucas. Sana pala hindi na lang ako kumain, o kaya sana pinapak ko na lang ang labi mo, mas nabusog pa ako at nakatipid ka pa, sigaw ng kuripot kong utak. Siyempre, kailangan kong panatilihin ang aking sarili. Hindi pwedeng magmukhang hampaslupa ang leading lady ng isang bilyonaryo.

tanong ko muli. “One fifty pesos kada isang tao kapag tricycle ang gamit pero kung jeep naman ay eighty pesos lamang,” sagot niya sa akin. “Ngunit bibihira ang jeep dito. Meron sa bayan ngunit may oras ang larga ng bawat jeep doon.” Grabe ang mahal naman. Sa maynila ay ilang sakayan na iyan. ***

Inilayo ko naman siya sakin by pushing his forehead saka ko isinara yung pinto. “Ang gara ng unit mo, Baby. Magkano bili mo?” He asked with a hint of amusement on his voice. Napatingin ako sa kanya at para siyang bata na first time makapunta sa amusement park. Tch. “Eighty thousand pesos.” Maikli kong sagot dahil inaantok pa ako. Magsasalita pa sana ako ng biglang kumalam ang tiyan ko. Bigla namang tumawa si Cali. Tch. Hindi pa pala ako kumakain ng dinner.

Maynila – Abala, mabagal na trapiko, at higit sa lahat, napakainit. Lahat ng Pilipino ito ang reklamo sa Maynila. Sa pangit na pamamahala ng gobyerno, hindi malabong na isa ang Pilipinas sa “Third World Country” kung tawagin. Ano pa nga bang bago doon? Sa dami na ng presidente na namuno dito, iisang lang naman talaga ang may malasakit. At isa na sa mga patay na pinuno iyon.