Maikling Sanaysay Novels & Stories

Sana nga hang over lang kase kung ganyan talaga siya minsan eh mas mabuti pang wala na lang tatay yung pamangkin ko. "Shett pede na ako maging author. Ang lawak ng imagination ko. Normal bang maging ganito kapag sumasakit yung puson?" Natawa na lang din ako sa sarili ko. Dumiretso na ako sa CR para maglinis dahil anlayo na nang narating ng imahinasyon ko.

Buti na lang Bahagya akong Ngumiti nang marealize ang isang bagay, Wala yung maarteng bata na may surname na Mackenzie. Ganon parin ang ginagawa ko hanggang sa makalampas ako sa mismong hallway ng is nag building .Patakbo akong pumunta sa kabilang hallway ,kagat Labi para hindi makagawa ulit ng ingay .Mukha na ata akong tanga kung titingnan ng mga nakakakilala sakin. Artista ako tapos need ko pang makipag taguan sa isang bata na mukhang spoiled at walang modo.

Isama pa na nanginginig na ako sa lamig. Napalayo ako ng tingin ng hindi man lang ito makapagsalita. Bubuka at sasara lang ang labi nito, at yun lang ginawa niya sa loob ng isang minuto. Oo. Bilang na bilang ko. Bakit ba, maganda ako at alam ko kung paano bilangin ang minuto. Para nga akong nabunutan ng tinik dahil sa ginawa ko. Nilabas ko ang lahat ng sakit dito sa dibdib ko. Pwera lang sa may kalakihan kong dibdib, okay. Kaya ang tawag diyan ay small things, bes'.

Sabi nmn ni nanay Hindi nmn ako makatingin sakanya ng maayos "K-kasi nanay yung anak niya kasi e kung anong sinumbong sa nanay tinulak daw siya nila Angel at Mike e nadapa nmn yung bata eto nmn ang magaling na ina inutusan yung anak niya na itulak yung mga bata kaya sumugod ako kasi hindi nmn tama Yun e. Sorry po nanay" I explained napatingin nmn ako kay Abby na nakangiti lang inikutan ko nmn siya ng mata

Nagsimula ring umusbong ang damdamin ni Mikaela kay Troy, kahit na hindi niya pa ito ganap na natutukoy. Isang umaga, nagpasya si Mikaela na magluto ng espesyal na agahan. Habang nag-aasikaso sa kusina, naisip niya kung paano naging madali ang mga bagay sa kabila ng mga kasinungalingan. Na-realize niyang ang pagmamahal ay nagmumula sa pagsisikap, at hindi lang sa mga salita.

Mahina kong sabi. "Kala ko naman ano! Bwisit ka talaga Anna, kinabahan ako dun!" Naiinis nitong sabi na tinawanan ko lang. Alam kong parang OA masyado pero para sakin hindi, napakalaking bagay na ito sakin ito yong pangarap ko. High School lang tinapos ko at hindi na ako nangarap pa ng mas malaki tinatak ko na sa isip na walang mangyayari kong hihigitan ko pa ang pangarap ko. Kaya ng umalis sila Mar papuntang Maynila at sinabi nitong babalikan ako, ay duon ko na inilaan ang lahat at isinaisip na ito na ang pangarap ko dahil alam kong balang araw matutupad ito. Katulad ng nangyayari ngayon.

Natagalan ako sa pagsagot, hindi ko kasi alam paano ko sisimulan at kung ano yung sasabihin ko. "Mahirap, sobrang hirap ng buhay ko roon sakanila. Lumaki ako na naiinggit sa mga pinsan ko, lumaki ako na may hinanakit sa mga magulang ko, lumaki ako na puro sakit," panimula ko. "Bata palang ako ay ako na yung gumagawa ng paraan sa lahat. Oo, pinapaaral nila ako pero madaming kapalit iyon. Unang-una na yung halos lahat ng iuutos nila dapat gawin mo, magtrabaho sa gawaing bahay at magtrabaho para rin sa sarili ko," "What do you mean by that?"

winika ni Macario sa kanila Hanggang sa may dumaan na matandang babae na nakapansin sa kanila at sila ay nilapitan "mga iho at ineng ! Baket narito pa kayo sa daan? at may dala pa kayong munting sanggol Gabee na at mukhang nag susungit ang langit" sabay tingen sa kalangitan . Agad na tumingin si Macario at Malakas sa kalangitan at sumagot si macario "tama sya mukhang nag susungit ang kalangitan kelangan na naten makahanap ng masisilungan wika ni macario sabay baling ang tingen sa matandang babae inang salamat po sa inyong babala ! Maiwan po muna namen kayo kame ay mag hahanap ng masisilungan bago pa dumating ang pag susungit ng langit dagdag pa nya rito

Yuhei’s POV Habang naglalakad ako— May isang thought na paulit-ulit sa isip ko: “Hindi ko na alam kung paano maging simple.” Hindi ko na alam kung paano tumawa nang walang dahilan. Hindi ko na alam kung paano matakot sa maliit na bagay. May parte sa’kin na nananatili sa kulungan. At hindi ko alam kung gusto ko ba siyang palayain. Yuhei’s POV

Sabi niya "Ako" nang lang ang salitang paulit-ulit niyang nasabi ng matagal, ngunit hindi mailabas ang natitirang mga salita. Nakita ni Mikey ang kanyang mukha, lumapit si Mikey sa kanya at nagsalita, "Classmate, alam kong mabuting bata ka, pero dapat mong tandaan na hindi pwedeng manakit ng iba, masamang asal 'yan! Hindi pwedeng mag-away ang mga bata! Kaya, dapat humingi ka ng tawad sa ating classmate!"