Paranormalromance นิยาย & เรื่องราว

Sa aking mga maruming girls… hindi ito love story. Confession ito. Ang bawat kwento sa librong ito ay tungkol sa mga kababaihang 'good girls' hanggang sa makilala nila ang isang lalaking ayaw ng 'good'. Gusto niya ay 'wrecked'.

Parang siya nga talaga ang anak ng demonyo na tinutukso ng demonyo para gumawa na naman ng kasalanan. Hindi naman siya dating ganito. Epekto marahil ng kakabasa niya ng mga dark romance, eh. Itigil na niya siguro talaga. Eh kasi naman ang galing magsulat ng isa niyang pinsan na si Sharon. Writer kasi ito kaya sinuportahan nila ni Vanessa, at heto tuloy siya ngayon, nabahiran na ng itim na budhi ng pinsan niya.

They're all the same who want money and everything, and I know their game. If she thinks I am her perfect romance? No way, because I am her Imperfect one! . C.M. LOUDEN

Sa sasakyan naman pauwi ay nilulunod si Marcellus ng kanyang iniisip. Hindi niya maintindihan bakit sobrang lapit ng loob niya sa babae gayong iyon lamang ang unang pagkakataon na nakita niya ito. Nagulat pa siya nang makitang sobrang halaga sa babaeng ito ang kwintas na nakuha niya sa kama matapos ang pag me-make love sa bababeng estranghera na ngayon ay si Morissa pala. Pero hindi niya talaga maintindihan dahil sa pagkakataong 'yun lamang naging wirdo ang pakiramdam niya. Hanggang ngayon ay mabilis pa rin ang tibok nito gayong lagi naman siyang physically fit at alam niyang wala naman siyang sakit sa puso. Sobrang weird lahat ng nangyari sa Ferrer's residence nang makita niya ang katulong

reklamo ni Shanti. Nag-iwas ako ng tingin. The room was alive with chatter, laughter, and the clinking of glasses. It was a surreal combination of nostalgia and apprehension. Iminuwestra ni Shan ang isang sulok kung saan nakatayo ang lalaki, abala sa pakikipag-usap sa mga kaklase ko. "Speaking of ghost, there’s yours." Napabuntong-hininga ako habang nakatingin sa kaniya. Dapat nakinig ako sa intuitions ko! This was a bad idea.

Si Tita Faith ay may pakana curly ang buhok habang si Tita Hope ay straight ang buhok nito. “Shhh… huwag kang umiyak. Gagaling ang anak ko. Matapang siya, tulad ng pagpapalaki mo sa kanya. Hindi tayo papayag na may masamang mangyari sa pamangkin mo!” sagot ni Tita Hope. “Hanapin mo si Ramon Paris. Papuntahin mo siya rito kahit gumamit ka ng dahas," wika nito saka tumingin sa akin at bumaling muli kay Tita Faith. "Sabihin mo kay Althea na kunin si Ramon Paris ngayon na." Tumango si Tita Faith, ngunit kami ay nagkatinginan at nagtataka. Parang may tinatago sila na hindi namin alam. Pero ano ang koneksyon nina Althea at Ramon Paris?

Umiyak siya ngunit walang luha na lumalabas sa kang mga mata. ''Yon na ba ang kanyang katapusan?'' Tanong nya sa kanyang isipan na unti-unti na rin na nawawala ang kanyang ulirat. Sa hindi mniya maipaliwanag na mga sandaling iyon, merong biglang lumiwanag na hindi nya alam kung saan nanggagaling, subalit unti-unti rin nagkaroon ng klarong liwanag sa kanyang mga mata na dahan-dahan niyang nakikita ang paligid. Nagtaka siya ngunit naroon ang kaligayahan sa kanyang puso, nang makita niya ang isang batang lalaki na lumalangoy patungo sa kanyang kinaroroonan. Ang buong katawan nito, mula ulo hanggang paa ay binabalot ng liwanag. Nang malapit na ito sa kanya ay saka nito binuksan ang isang palad a

Because of the Italian furniture that was chosen, including that tufted bench, everything simply appeared to be magnificent. Napaka moderno ng dating ng condo na ito. Big time naman pala si masamang hangin. Puro kulay puti, itim at kape lang ang makikita mong kulay dito. Ang gara ding tignan ang chandelier sa living room. Pakiramdam ko tuloy ay isa akong prinsesa dahil sa gara ng titirhan ko. At siyempre pakiramdam ko lang iyon. Tumigil siya sa pagtulak na wheelchair ko sa tapat ng kulay kape a L-shaped na sofa at inalalayan akong makaupo doon.

Parang may dumaloy na kuryente sa buong katawan ko sa paraan ng pagbigkas niya nito, hindi malakas, hindi pilit, kundi puno ng pananabik at tiwala. Ramdam ko kung paano siya napapangiti at napapapikit sa bawat dampi, at bawat tama ng aking maiinit na dila sa pinakasensitibong parte ng kanyang katawan. sa bawat sandaling mas lalo kaming naglalapit. Hindi ko mapigilang mapangiti. Mahal niya ito. Mahal ako. At sa sandaling iyon, sapat na iyon para malunod ako sa pakiramdam.

bigla niyang pag-iiba, ngayon ay nakapangalumbaba na. Inarkohan ko lang siya ng kilay. Hindi ko inaasahan na may romantiko pala siya. Akala ko puro kalibúgan lang. “We’ll cross the bridge when we get—” Hindi na naman niya ako pinatapos. He had a nasty habit of cutting people off. “Do you imagine yourself fúcking me?” Nalukot tuloy ang mukha ko sa pangungulit niya. “I can do all that, basta kasal tayo.”