Sa Pagsapit Ng Dilim Novels & Stories

Napapikit ako at namalayan ko na lang na unti-unti na akong nilalamon ng kadiliman kasama ang lalaking walang habas na bumangga sa akin. ~*~ Nagising ako na masakit ang aking puwitan, napadaing ako dahil sa sakit. Inlibot ko ang aking paningin at nakita ko ang isang lumang lugar. Parang nalipasan na ito ng panahon at nasa parang eskinita ako. Napakasikip at napakagabok ng paligid dahil sa mga nagtatakbuhan sa may lupang kalsada. Napansin ko na pantulog pa rin pala ang suot ko at napakadumi na rin dahil sa mga lupang dumikit. Tumayo ako para tingnan ang nangyayari, naglakad ako pero bago pa ako maka limang hakbang ay may narinig akong pagsitsit.

Dali-dali siyang bumaba ng sasakiyan, halos manginig ang buo niyang katawan habang mabilis itong lumapit sa lalaki. Panay na ang tulo ng luha ng dalaga, dahil lang naman sa kalunos-lunos na sinapit ni Carl...

At ang dilim ay lumalalim. At sa malayong bahagi ng kalsada, hindi nila alam na may isang itim na SUV ang humahataw paakyat ng bundok at papalapit nang papalapit sa kanila...

gigil na sabi niya rito. "Wala nga ako ibabayad sayo." gigil ring sagot niya rito. "Hindi naman kita sisingilin eh alam mo bang kung maghahanap ka sa dilim na ito ay maaaring bukas kapa makauwi at lalo kang malilint*kan sa inyo pag wala kang naiuwing pang ulam. Ano sasama kaba sa akin sa tindahan o hindi?" "S----sasama na sasama na!"

"Punong dilim?" "Pangalawa, ang mga punong dilim. Sila ang mga pinakaunang bampira sa kasaysayan ng mundo. Sila ang apat na unang bampira hanggang sa kumalat ito sa iba pa. Wala silang kaluluwa dahil kinuha ito ng sumpa. Ang sumpa na mga Aztek. Ang sumpa ng araw." ani ko sa kanya. "Bakit mu ito sinasabi sa akin?"

Muli siyang napabuga ng hangin, "Hayst! Saan na kaya ako pupunta ngayon? Malapit ng magdilim." Ilang oras pa ang inilagi niya sa parke, hanggang sa nagsimula nang lumatag ang dilim. Nabuhay ang mga street light, kaya kahit papaano ay hindi siya nabahala. Nagsimula nang mamasa ang gilid ng kaniyang mata nang balikan kung saan nagsimula ang lahat ng paghihirap niya. Kung bakit siya napunta sa ganoong sitwasyon.

SA TUWING sasapit ang dilim, nagbabadya ang panganib sa paligid. Hindi mo sila makita at hindi mo alam kung kailan sila aatake. Mula sa malayo sila ay nakamasid, ninanamnamn ang iyong halimuyak at kapag hindi nakapagpigil sa tawag ng kanilang kumakalam na sikmura ikaw ay kanilang lalapain hanggang ikaw ay mawalan ng buhay.

Madalas niyang mapanaginipan ang isang magdilim at mausok na lugar, isang halimaw at isang lalaki ang laman ng kanyang panaginip na kung tutuusin ay parang isang bangungungot Paulit ulit na ito lamang ang panaginip niya Pare pareho sa loob ng 3 buwan minsan nga ayaw ng umidlip ng dalaga dahil sa iniisip niya mapapanaginipan an naman niya ang halimaw sa dilim. Sa tuwing tulala naman siya o nagpapaantok bumabalik naman sa ala ala niya and eksena sa bar. Hindi nawawaglit sa imahinasyun niya ang malaking lalaking kanyang tagapagligtas at ang lalaki sa nakita niyang papalayo sa bar na kasing katawan ng lalaking medyo na hagip mng kanyang paningin sa gitna ng kadiliman.

Papalapit. “Akala ko ba tapos na?” bulong ko. “Hindi pa,” sagot niya, malamig. “Hindi pa tayo nagsisimula.” Lumabas sila mula sa dilim. Mas marami. Mas armado. Mas organisado. At sa gitna nila— isang babae. Matangkad. Elegant. Pero ang aura— mas mapanganib kaysa kahit sinong nakita ko.

--- ### Ang Plano sa Dilim Habang nalulunod sa lungkot si Liam, sa kabilang panig naman ng lungsod, sa isang mas tago at madilim na bar, nagwawala si Samantha. Halos itapon na niya ang baso sa harap ni Mark, na pilit siyang pinapakalma.