Tanka Tungkol Sa Pagbabago Novels & Stories

Parang palaging may dalang mabigat na problema sa buhay. I suddenly miss my hometown. A sad smile formed in my lips as I traveled back to the past where my life was still so happy and carefree. Where my only problem was if people would like to buy sampaguitas or what. They say change is inevitable and it happens unconsciously. Mabilis lamang magbago ang mga bagay-bagay lalo na kapag hindi gaanong pinagtutuunan ng pansin.

Ibinahagi ko ang lahat ng ating natuklasan — ang mga mabubuting bagay na maaari nating tularan, at ang mga panganib na dapat nating iwasan. “Ang tunay na pagbabago ay hindi ang pagpapalit ng ating anyo upang maging katulad ng iba,” sabi ko sa kanila. “Ito ay ang pagpapabuti sa ating sarili habang nananatiling tapat sa kung sino tayo. Maaari nating gamitin ang kanilang kaalaman upang mapadali ang ating gawain, mapalakas ang ating pananggalang, at mapabuti ang ating pamumuhay — ngunit hindi natin gagawin iyon kapalit ng pagkawala ng ating balanse, pagkawala ng ating pagkakakilanlan, o pagpapahamak sa kinabukasan.” Inilatag ko ang mga hakbang na ating gagawin — mga hakbang na tumatanggap ng pag

paliwanag ko, pero hindi na tumingin sa kanya. Rinig ko naman ang mahina niyang tawa, pero napabuntong-hininga naman kalaunan. "Naintindihan ko. Matagal ka na ngang ganyan. Nasanay ka na laging nakayuko lang, kaya alam kong mahirap na agad-agad ka ring magbago. Let's trust the process na lang muna, alam kong darating din ang araw na matutoto ka ring maglakad na taas-noo, kayayanin mo ring ipagtanggol ang sarili kahit mag-isa ka lang."

sabi niya, puno ng tapang. Pero kahit anong sabihin niya, alam ko na simula pa lang ito. Ang pagbabago niya, ang pagtalikod niya sa dati niyang buhay... hindi ito magiging madali, at hindi ito magiging walang kapalit. At ngayon, naiwan akong nakatitig sa sugat niya, puno ng pangamba at tanong sa isip ko, Hanggang saan kami dadalhin ng pangakong ito? At hanggang kailan kami magiging ligtas? ___________________

dagdag pa ni Alexa na sinabayan ng malakas na tawa, “Akalain mong mukha pala akong timang nuon na habol ng habol saiyo. . .” “Alexa. . .” “Pero sabi nga, the only permanent thing in this world is change. Kaya nagbago na ako. Nagbago na rin ang nararamdaman ko.” Parang may matalas na punyal na tumarak sa kanyang dibdib habang napapakinggan ang sinasabi ni Alexa.

Nakapag hubad na ako pero grabe pa rin yung init na nararamdaman ko. Patuloy pa rin ang pag himas niya dito dahilan para mas lalong mag init ang katawan ko. Nararamdaman ko din na nababasa na ang aking pagkababae at nag sisimula na akong maging w*ld. “Touch me....” pag mamakaawa ko sa kaniya bago ko hinawakan ang braso niya. “What did you say baby? I didn't hear it.” aniya niya.

ang aking mariing pangako habang tinititigan ko ang lumang larawan niya na puno ng ngiti, ang ngiting matagal ko nang hindi nakikita sa aking sariling tahanan. Ang bawat segundo ay parang isang oras, at ang bawat araw ay parang isang habambuhay na paghihintay. Alam kong ang gala na ito ang magiging mitsa ng lahat ng pagbabago, at wala nang balikan pa ang bawat desisyong aking gagawin sa gabing iyon. Ang aking kapalaran ay nakasalalay sa bawat hakbang na aking gagawin patungo sa entablado na magpapabago sa lahat.

Isang bagay ang matulog sa isang estranghero, ngunit isang bagay ang matulog sa isang taong may malaking epekto sa kanya at nagtatrabaho malapit sa kanya, Tumikhim siya at nagsalita. ."I am sorry for the impolite welcome Faye, as Anthony has said earlier we welcome diversity and encourage everyone to be yourself and evolve in their field, I don't tolerate laziness and lateness and most especially my expectations since you're paid to work with ako..muli, maligayang pagdating sa pamilya." "Thank you Mr sage, I hope to meet your expectations and as well the company requirements" ang malambing na boses ay nagdulot ng pagkagulo sa kanyang pantalon.

Pumasok na ako sa huling linggo ng aking pananatili sa lugar na iyon — ang pitong araw na magiging tulay sa aking dating buhay at sa bagong buhay na aking sasalubungin. Sa loob ng halos tatlong linggo, natutunan ko ang higit pa sa pagpapayat lamang. Natutunan ko na ang tunay na pagbabago ay hindi lamang nakikita sa panlabas na anyo, kundi nabubuo rin sa lakas ng loob at tiwala sa sarili. Ang bawat pagod na aking tiniis, bawat gutom na aking pinagtiisan, at bawat patak ng pawis na tumulo sa lupa — lahat ng iyon ay naghubog hindi lamang sa aking katawan kundi pati na rin sa aking kalooban.

“Pero… paano ang sasabihin ng ibang tao? Paano kung sa huli ay magbago ang tingin mo? Takot ako, Alejandro. Takot akong balang araw ay isipin mong mali ang desisyon mo, at sisisihin mo ako sa lahat ng pagbabago sa iyong buhay.” “Ang sasabihin ng ibang tao ay mananatili lang salita,” sagot ko nang may katiyakan. “Ang tingin nila ay nakabase sa kanilang sariling limitadong pananaw. Hindi nila alam ang nararamdaman ko, hindi nila alam ang kahalagahan mo sa akin. At tungkol sa pagbabago ng isip ko—hayaan mong ang panahon ang magpatunay. Hihintayin ko ang bawat araw, bawat buwan, at bawat taon kung kinakailangan. Ipakikita ko sa iyo sa pamamagitan ng gawa, hindi lang sa salita, na ang pagmamah al