The Silent Concubine นิยาย & เรื่องราว

Lawrence awkwardly move away to Elliesse hinila na rin nito ng tuluyan ang kaniyang mga braso. Until Cindy break her silence. Humarap ito sa amin habang naka pamewang. Her eyes blazing with fire at batid kong malapit na itong sumabog. "Kung pi-picturan kayo ngayon paniguradong maganda ang kuha n'yo, entitled, the wife and the mistress," she said sarcastically. Minuwestra pa nito ang kamay sa ere habang bakas ang nakakalokong ngiti.

habol pa nito sa kaniya Kabadong kabado si Sabrina habang papunta sa kwartong inilaan sa kanila. Sa isang taong pagtatrabaho niya rito ay ngayon lamang siya papasok sa vip room. Kadalasan kase ay tine-table lang siya, kwentuhan at inom lang, bola-bola, tip tapos uwi na. Balot ng kaba niyang pinasok ang madilim na kwarto na walang ideya kung ano ang naghihintay sa kaniya sa loob.

Napatigil tuloy ako sa aking akmang pagtungga sa pangatlong kopita ng wines dahil sa boses ng babaeng narinig ko. Agad kong binaling ang paningin kung saan iyon nagmumula. Nakita ko ang isang babaeng balingkinitan ang katawan, malulusog ang dibdib na halatang pinalagyan ng silicon. Makurba din ito at may malalamang pwet. Nakasuot ng pulang gown at halos luluwa na ang dibdib nito. Napakunot noo ako habang sinundan ng tingin ang babae.

Pero ngayong gabi, isa lang siyang hamak na sibilyan na gustong mag-relax. Hindi niya namalayan ang takbo ng oras. Until it was time for the highlight of the night—Zhu’er. Sandaling napako ang mata niya sa stage. For him, there was nothing extraordinary. Hindi na sa kanya bago ang ganoong palabas na kung anu-ano ang pakulo. The ladies working at Aiqing were known as high-class prostitutes. Pero ang pinakamahal sa lahat ay si Zhu’er dahil sa angkin nitong ganda.

sabi ni Winston. Ngunit sa kanilang paglapit sa pinakamalapit na tore, isang mas malakas na presensya ang kanilang naramdaman. Mula sa tuktok ng tore, isang pigura ang lumitaw. Ito ay mas malaki kaysa sa ibang mga Siren, nakasuot ng balabal na gawa sa hinabing liwanag ng mga namatay na bituin, at sa kanyang kamay ay isang baton na gawa sa itim na kristal. Ang kanyang mukha ay walang emosyon, ngunit ang kanyang mga mata ay naglalaman ng kalungkutan ng isang buong sansinukob. Siya ang "Conductor of Sorrows."

Magaling kasi talagang kumanta si Ethan at napakagwapo pa kaya naman marami talaga ang humahanga sa kaniya, at isa na ako doon. "Alam mo namang wala akong budget, hindi ba?" ang nasabi ko na lamang. "Serenity Aria Silva. Ano pa't naging Silva ka kung wala ka namang pambili ng ticket," naiinis na sabi naman sa akin ni Cindy. Huminga ako ng malalim. "Alam mo rin namang isa lamang akong sampid sa pamilyang iyon. At lahat ng binibigay sa akin ng pamilyang iyon ay pinaghihirapan ko."

Nakasuot lang ako ng contact lenses na nakakatulong upang hindi ako mapag-usapan ng mga tao, bukod sa akin ay walang ibang nakakaalam nito, kahit si ate. — May isang babae, nakasuot ito ng magarang damit para syang isang reyna sa isang palabas. May hawak syang isang sanggol at isang batang babae na nasa tatlong taong gulang na, may kasama rin syang isang lalaki na nakasuot din ng magarang damit at mukang sya ang hari. “Wala na tayong oras, kailangan na natin silang maiwan sa mundong ito.” Sambit ng lalaki sa sa babae at tiningnan ang sanggol.

Bigla akong kinabahan dahil naisip ko na bukas ang ilaw nang ako ay dumating tapos ngayon ay may ingay na nagmumula sa kwarto ni Jared. Lumalakas ang ingay na nagmumula sa loob ng silid ngunit lalo nitong pinabilis ang tibok ng aking puso dahil ang ingay na aking naririnig ay ingay na halinghing ng isang babae. Walang ibang taong nakakapasok sa condo unit ni Jared siya at ako lamang dahil kami lang dalawa ang may susi nito. Hindi ko inaasahan ang pagtawag ng babae sa pangalan ng aking kasintahan habang umuungol.

connected sila sa paraang hindi ko kailanman inasahan. Napaatras ako sa dilim, sinisiguradong hindi mahahagip ng paningin nila. Ang dibdib ko ay parang pinupukpok ng martilyo. I pulled out my phone and switched it to silent, my hands slightly trembling as I watched Mr. Chua lean in to whisper something that made my mother laugh, isang tawa na ngayon ko lang narinig sa buong buhay ko. “This is impossible,” bulong ko sa sarili ko.

mabigat, marumi, at may kasamang kasalanan na hindi ko hiniling. “Again,” utos niya. “Diana.” “Louder.” “Diana!” Ngumiti siya. At sa ngiting iyon, may kakaibang uri ng debosyon...parang banal na galit. Parang ginagamit niya ang pangalan ng patay bilang dasal at sumpa sa iisang hininga. “Good,” sabi niya. “Now you remember who owns your silence.”