กรรม Novels & Stories

ฉันคือบล็อกเกอร์สาวชื่อดังที่ไลฟ์สดเฉพาะบุคคลพิเศษบางคน…

สามปีที่แล้ว ข้าเป็นน้องสาวที่รักที่สุดของซูเฉิงหมิง เสนาบดีกระทรวงยุติธรรม สามปีต่อมา ข้ากลายเป็นหญิงผู้ทรยศที่ต้องหลบหนีจากความผิด และยังเป็นคนที่เขาเกลียดที่สุด ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อข้าต่อหน้าเขา แต่ไม่มีใครรู้ ว่าก่อนหน้านี้สามปี ข้าได้ตายไปแล้ว ร่างของข้าถูกยิงด้วยลูกธนูหลายร้อยดอก เลือดถูกดูดออกจนแห้งเหือด แม้กระทั่งศพยังถูกสุนัขป่ากัดและทิ้งลงจากหน้าผาสูง จนกระทั่งเดือนก่อนพิธีบรรลุนิติภาวะของน้องสาวต่างสายเลือดที่พี่ชายได้เลี้ยงดู ข้าจึงถูกค้นพบว่าเหลือแต่กระดูก ……

น้องสาวของฉันเป็นออทิสติก หมอเรียกอาการนี้ว่า “ภาวะที่สมองได้รับข้อมูลจากประสาทสัมผัสมากเกินไปอย่างรุนแรง” กฎนั้นง่ายมาก ห้ามมีเสียงดังกะทันหัน ห้ามอย่างเด็ดขาด ดังนั้นทั้งชีวิตของฉันจึงถูกตั้งค่าให้เงียบสนิท ฉันไม่เคยใส่รองเท้าส้นสูง ไม่เคยขึ้นเสียง แม้แต่หัวเราะก็ยังไม่ได้รับอนุญาต ทั้งหมดก็เพื่อไม่ให้เธอเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ พ่อของฉัน วิคเตอร์ ดอนแห่งตระกูลคาสเตลลาโน่ มักจะจับไหล่ฉันไว้ ใบหน้าของเขาฉาบไว้ด้วยคำขอโทษ “เซร่า ลูกเป็นเด็กดีของพ่อ การปกป้องน้องสาวของลูกคือหน้าที่ของพวกเรา ลูกแข็งแรงและสุขภาพดี ลูกเสียสละให้น้องสักหน่อยได้ใช่ไหม” วันนั้น ฉันอยู่บนระเบียงชั้นสอง และเผลอปัดกระถางกุหลาบขาวล้มลงโดยไม่ตั้งใจ เสียงกระถางแตกทำให้น้องสาวของฉันที่กำลังอาบแดดอยู่ในสวนด้านล่างเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่พ่อจ้องฉันราวกับฉันคือศัตรู เขาตวาดลั่น “แกอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้หรือไง อยากทำให้น้องเป็นบ้าใช่ไหม” น้องสาวของฉันถอยหลังด้วยความหวาดกลัวจนชนเข้ากับโต๊ะกระจก แล้วกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู พ่อพุ่งผ่านฉันไป ร่างของเขาแทบกลายเป็นเงาพร่าเลือนจากความโกรธและตื่นตระหนก เขาชนฉันบนบันได ขณะที่ฉันกำลังวิ่งลงไปช่วย ฉันเสียหลัก หน้าอกกระแทกเข้ากับมุมแหลมของเสาราวบันไดเหล็กดัดอย่างจัง ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นในอก ฉันอ้าปากจะกรีดร้อง แต่กลับมีเพียงความเงียบที่หลุดออกมา ครอบครัวของฉันกรูกันเข้าไปล้อมน้องสาวที่กำลังกรีดร้อง ไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองฉัน ปอดของฉันเต็มไปด้วยเลือด ฉันกำลังจมอยู่บนพื้น พวกเขาทุกคนคิดว่าน้องสาวของฉัน คนที่เป็นออทิสติก ต้องการการปลอบโยนจากครอบครัว พวกเขาคิดว่าฉันแค่หกล้ม คิดว่าฉันรอได้ แต่พวกเขาคิดผิด

“คุณกู้ครับ ผลตรวจแสดงว่าคุณเป็นมะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้าย สถานการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าคุณปฏิเสธการรักษาอาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน คุณแน่ใจนะครับว่าจะไม่รับการรักษา? สามีของคุณเห็นด้วยแล้วใช่ไหมครับ?” “ฉันแน่ใจค่ะ... เขาจะเห็นด้วย” หลังจากวางสายจากหมอ ฉันมองไปรอบ ๆ บ้านที่ว่างเปล่า ความรู้สึกขมขื่นก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจ ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่โรคกระเพาะเก่าที่กำเริบ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นมะเร็ง ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่รูปถ่ายบนโต๊ะ ในรูป เสิ่นเจิงในวัยสิบแปดปีกำลังมองมาที่ฉันอย่างตั้งใจ เวลาผ่านไปหลายปี ฉันยังคงจำวันนั้นได้ดี วันที่เกล็ดหิมะโปรยปรายลงบนเส้นผม เสิ่นเจิงยิ้มแล้วถามฉันว่า แบบนี้จะเรียกว่าเราได้อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าได้ไหม

เมื่อเกิดหิมะถล่มที่ลานสกี ฉันถูกหลินยางยาง ลูกพี่ลูกน้องผลักตกลงไป ฟู่เหวินอวี่ แฟนหนุ่มของฉันอุ้มลูกพี่ลูกน้องแล้วหันหลังเดินจากไปทันที ลืมไปเสียสนิทว่ายังมีฉันอีกคนที่ถูกฝังอยู่ใต้กองหิมะ ทิ้งให้ฉันต้องติดอยู่ในก้นหุบเขาเพียงลำพังถึงเจ็ดวัน เมื่อเขาพบฉันอีกครั้ง เขากลับโกรธจัด “คุณควรดีใจที่แขนของหลินยางยางไม่เป็นอะไร ไม่งั้นต่อให้คุณตายอยู่บนภูเขาหิมะนี่ก็ยังชดใช้ไม่พอ!” “งานแต่งงานในสัปดาห์หน้ายกเลิกไปก่อน เมื่อไหร่ที่สำนึกผิดได้ ถึงค่อยจัด” เขาคิดว่าฉันจะร้องไห้ฟูมฟายและอาละวาดไม่ยอมรับการตัดสินใจนี้ แต่ฉันกลับแค่พยักหน้าเงียบๆ แล้วตอบว่า "ตกลง" เขาไม่รู้เลยว่า ฉันได้ทำข้อตกลงกับเทพีจันทราในขุนเขาแห่งนี้ไว้แล้ว อีกหกวันข้างหน้า ฉันจะมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดไป นั่นคือ ความรักและความทรงจำที่มีต่อฟู่เหวินอวี่ หลังจากนี้ ฉันจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา และไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่แห่งใหม่ เรื่องจะแต่งงานหรือไม่นั้น มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะสวีเหยาคนที่เคยรักเขาสุดหัวใจ ได้ตายจากไปในภูเขาหิมะแห่งนั้นตั้งนานแล้ว

ตอนตั้งท้องมาเก้าเดือนจนใกล้จะคลอด ซางสือซวี่สามีของฉันดันส่งคนมาจับฉันขังไว้ในโกดังใต้ดิน สั่งให้ฉันอย่าเพิ่งคลอดลูก เพราะเหอชิงเยว่ภรรยาของพี่ชายเขาซึ่งได้จากโลกนี้ไปแล้วก็กำหนดคลอดวันนี้เหมือนกัน ซางสือซวี่เคยให้สัญญากับพี่ชายเขาไว้ว่า ลูกคนแรกของตระกูลซางจะได้รับการเลี้ยงดูเป็นทายาทสืบสกุล ได้รับมรดกของตระกูล “เหอชิงเยว่ต้องคลอดลูกก่อน” ซางสือซวี่พูดด้วยท่าทีผ่อนคลาย “เหอชิงเยว่สูญเสียสามีไปแล้ว ไม่มีอะไรสักอย่าง ส่วนเธอมีความรักทั้งหมดของฉันแล้ว สมควรยกทรัพย์สินให้ลูกของเหอชิงเยว่” มดลูกบีบตัวจนทำให้ฉันเจ็บจนดิ้นทุรนทุราย ฉันร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาพาไปโรงพยาบาล ซางสือซวี่เช็ดน้ำตาฉันเบาๆ น้ำเสียงทุ้มจนน่ากลัว “เลิกเสแสร้งได้แล้ว! ฉันรู้นานแล้วว่าเธอไม่ได้รักฉันเลย สิ่งเดียวที่เธอสนใจคือเงินทองและฐานะ” “เธอจงใจคลอดก่อนกำหนด เพราะต้องการแย่งชิงสิ่งที่เป็นของหลานชาย.....ทำไมเธอถึงร้ายกาจขนาดนี้?” ฉันสีหน้าซีดเผือด สั่นไปทั้งตัว พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ฉันกำหนดไม่ได้หรอกว่าลูกจะเกิดตอนไหน คลอดก่อนกำหนดเป็นแค่ความบังเอิญ! ฉันสาบานเลยว่าฉันไม่ได้สนใจเงินทอง ฉันแค่รักนายเท่านั้นเอง!” เขาแสยะยิ้ม “ถ้าเธอรักฉัน เธอคงไม่บังคับให้เหอชิงเยว่เซ็นเอกสารสละสิทธิสืบทอดมรดกของลูก เอาล่ะ รอเหอชิงเยว่คลอดลูกเสร็จเรียบร้อย ฉันจะกลับมาหาเธอ ไม่ว่ายังไงในท้องเธอก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน” ซางสือซวี่เฝ้าอยู่ข้างนอกห้องคลอดของเหอชิงเยว่ พอเห็นเด็กที่เพิ่งคลอดออกมา เขาจึงนึกถึงฉันขึ้นมาได้ เขาให้เลขาไปรับฉันมาโรงพยาบาล แต่เลขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “คุณนาย...รวมถึงเด็ก...เสียชีวิตแล้วครับ...” ในช่วงเวลานั้น ซางสือซวี่เสียสติไปแล้ว

ตอนที่ฉันถูกคนใช้มีดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่านั้น ก็ได้พยายามโทรหาพี่ชาย จนกระทั่งสติของฉันใกล้จะดับลง เขาถึงจะรับสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “มีอะไรอีกแล้ว?” “พี่ ช่วย......” คำพูดของฉันยังไม่ทันจบ เขาก็ขัดขึ้นทันที “ทำไมวันๆก็มีแต่เรื่องอยู่ได้? สิ้นเดือนนี้เป็นงานฉลองบรรลุนิติภาวะของเสี่ยวเยว่ ถ้าเธอไม่มา ฉันจะฆ่าเธอ!” พูดจบ เขาก็วางสายอย่างไม่ลังเล ฉันทนความเจ็บปวดไม่ไหว หลับตาลงอย่างตลอดกาล ตรงหางตายังคงมีน้ำตาไหลลงมาอยู่ พี่ไม่ต้องฆ่าฉันตายหรอก ฉันได้ตายไปแล้ว

เมื่อการแต่งงานกับฟู่เซินล่วงเลยเข้าสู่ปีที่ห้า สวี่ลู่ได้รับข้อความเสียงยั่วยุและภาพบนเตียงที่รักแรกของฟู่เซินใช้โทรศัพท์ของเขาส่งมา “ฉันกลับประเทศมาได้หกเดือน แค่ฉันกระดิกนิ้วเรียก เขาก็มาติดเบ็ดแล้ว” “คืนนี้เขาเตรียมดอกไม้ไฟสีฟ้าไว้ให้ฉัน แต่ฉันไม่ชอบสีฟ้า เพราะงั้นเพื่อไม่ให้เป็นการสิ้นเปลือง ฉันเลยยกให้เธอเอาไว้จุดฉลองในวันครบรอบแต่งงาน” วันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของพวกเขามาถึงในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง สวี่ลู่มองดูดอกไม้ไฟสีฟ้าที่กำลังเบ่งบานอยู่ด้านนอกหน้าต่าง ก่อนหันกลับมามองที่นั่งอันว่างเปล่าตรงข้ามตัวเอง รักแรกของฟู่เซินส่งข้อความมายั่วยุอีกครั้ง โดยเธอส่งภาพถ่ายตอนที่พวกเขาดินเนอร์ใต้แสงเทียนด้วยกันมาให้ สวี่ลู่ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายใด ๆ แค่เซ็นหนังสือหย่าแบบเงียบ ๆ แล้วเธอสั่งให้เลขาไปเตรียมจัดงานแต่งงาน “คุณนายคะ ชื่อของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะให้ระบุเป็นชื่อของใครคะ” “ฟู่เซินกับเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์” เจ็ดวันต่อมา เธอก็บินไปที่ประเทศนอร์เวย์ ทำให้พวกเขาได้สมหวัง และส่งพวกเขาเข้าพิธีแต่งงานด้วยมือของเธอเอง

ราชครูพยากรณ์ว่าจวนอัครเสนาบดีจะต้องมีบุตรสาวคนหนึ่งถือกำเนิดออกมา สามารถล่วงรู้อนาคตได้ ข้าปกปิดดอกบัวกลีบซ้อนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดตรงกลางหน้าผาก แต่น้องสาวกลับวาดขนนกหงส์แดงเพลิงกลางหน้าผากทุกวัน พระราชโองการฉบับหนึ่งแต่งตั้งนางเป็นชายาองค์รัชทายาท ข้าสมดั่งปรารถนาได้อภิเษกกับอ๋องรุ่ย ห้าปีหลังจากนั้น ข้าใช้ความสามารถในการล่วงรู้อนาคตของตนเองช่วยเหลือเจียงจิ่งเหิงก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ ในคืนนั้นที่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ข้าเช็ดแป้งผัดหน้าอันหนาเตอะออก บอกความลับกับเจียงจิ่งเหิง แต่เขากลับโกรธเกรี้ยวสุดขีด ควักเลือดเนื้อตรงกลางหน้าผากข้า ลงโทษด้วยการใช้ม้าฉีกร่างข้า "เซี่ยฉางหนิง นี่เจ้ากล้าเลียนแบบฮวาเตี้ยนตรงกลางหน้าผากเหมือนจื่ออวิ๋นหรือ?" "หากมิใช่เพราะเจ้าเลือกข้าก่อน นางจะถูกพระราชทานให้อภิเษกกับเจียงหลินยวนได้อย่างไร! นางต่างหากควรเป็นฮองเฮาที่แท้จริงของข้า!" "ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ต้องใกล้ชิดเจ้า ข้ารู้สึกขยะแขยงเจ้ายิ่งนัก เจ้าไปชดใช้ชีวิตให้นางซะ!" เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เจียงจิ่งเหิงก็บุกเข้ามาขัดคำพูดของราชครู "ฮวาเตี้ยนเพียงอันเดียว จะบอกได้อย่างไรว่าจื่ออวิ๋นคือสตรีที่สวรรค์ลิขิต?" ''ลูกยอมใช้พระราชโองการเปล่าที่เสด็จพ่อทรงประทานให้ในปีนั้น ขออภิเษกกับบุตรสาวอนุของอัครเสนาบดี เซี่ยจื่ออวิ๋นพ่ะย่ะค่ะ!"

ฉันไปร่วมงานปาร์ตี้เพียงแค่ครั้งเดียวในย่านคนรวยแห่งใหม่ที่ฉันเพิ่งย้ายเข้าไปอยู่ หลังจากนั้นไม่นาน เบรนด้า เพื่อนบ้านของฉันก็ฟ้องฉัน ในศาล เธอโอบทิฟฟานี่ ลูกสาวของเธอที่มีสภาพบอบช้ำและเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ และกล่าวหาว่าลูกชายของฉันเป็นคนข่มขืนลูกสาวของเธอ กลางห้องพิจารณาคดี ทิฟฟานี่ดึงคอเสื้อของเธอลง เผยให้เห็นรอยแดงปื้นใหญ่รอบลำคอ "เขาพยายามจะกระชากกางเกงหนูออก" เธอสะอึกสะอื้น "เขาพยายามจะขืนใจหนู หนูขัดขืน เขาเลยทุบตีหนู เขาทำลายใบหน้าของหนูจนพังยับเยิน!" ที่หน้าศาล กลุ่มผู้ประท้วงต่างพากันชูป้ายด่าทอลูกชายของฉันว่าเป็นเศษสวะ เป็นลูกคนรวยที่ถูกตามใจจนเสียคน ในโลกออนไลน์ ภาพตัดต่อพิธีศพของฉันกลายเป็นไวรัล พร้อมคำบรรยายใต้ภาพว่า นังแม่ที่ไร้สมรรถภาพควรจะไปตายพร้อมกับลูกชายของมันซะ หุ้นบริษัทของฉันร่วงฮวบ แต่ฉันกลับนั่งอยู่อย่างสงบนิ่งด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ฉันขอให้เจ้าหน้าที่คุมตัวคูเปอร์ ลูกชายของฉันเข้ามาในห้องพิจารณาคดี ประตูห้องพิจารณาคดีเปิดออก คูเปอร์เดินเข้ามาทำให้ทุกคนก็ต่างนิ่งเงียบไปพร้อมๆ กัน