กรรม Mga Nobela at Kwento

เมื่อการแต่งงานกับฟู่เซินล่วงเลยเข้าสู่ปีที่ห้า สวี่ลู่ได้รับข้อความเสียงยั่วยุและภาพบนเตียงที่รักแรกของฟู่เซินใช้โทรศัพท์ของเขาส่งมา “ฉันกลับประเทศมาได้หกเดือน แค่ฉันกระดิกนิ้วเรียก เขาก็มาติดเบ็ดแล้ว” “คืนนี้เขาเตรียมดอกไม้ไฟสีฟ้าไว้ให้ฉัน แต่ฉันไม่ชอบสีฟ้า เพราะงั้นเพื่อไม่ให้เป็นการสิ้นเปลือง ฉันเลยยกให้เธอเอาไว้จุดฉลองในวันครบรอบแต่งงาน” วันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของพวกเขามาถึงในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง สวี่ลู่มองดูดอกไม้ไฟสีฟ้าที่กำลังเบ่งบานอยู่ด้านนอกหน้าต่าง ก่อนหันกลับมามองที่นั่งอันว่างเปล่าตรงข้ามตัวเอง รักแรกของฟู่เซินส่งข้อความมายั่วยุอีกครั้ง โดยเธอส่งภาพถ่ายตอนที่พวกเขาดินเนอร์ใต้แสงเทียนด้วยกันมาให้ สวี่ลู่ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายใด ๆ แค่เซ็นหนังสือหย่าแบบเงียบ ๆ แล้วเธอสั่งให้เลขาไปเตรียมจัดงานแต่งงาน “คุณนายคะ ชื่อของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะให้ระบุเป็นชื่อของใครคะ” “ฟู่เซินกับเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์” เจ็ดวันต่อมา เธอก็บินไปที่ประเทศนอร์เวย์ ทำให้พวกเขาได้สมหวัง และส่งพวกเขาเข้าพิธีแต่งงานด้วยมือของเธอเอง

ตอนที่ฉันถูกคนใช้มีดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่านั้น ก็ได้พยายามโทรหาพี่ชาย จนกระทั่งสติของฉันใกล้จะดับลง เขาถึงจะรับสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “มีอะไรอีกแล้ว?” “พี่ ช่วย......” คำพูดของฉันยังไม่ทันจบ เขาก็ขัดขึ้นทันที “ทำไมวันๆก็มีแต่เรื่องอยู่ได้? สิ้นเดือนนี้เป็นงานฉลองบรรลุนิติภาวะของเสี่ยวเยว่ ถ้าเธอไม่มา ฉันจะฆ่าเธอ!” พูดจบ เขาก็วางสายอย่างไม่ลังเล ฉันทนความเจ็บปวดไม่ไหว หลับตาลงอย่างตลอดกาล ตรงหางตายังคงมีน้ำตาไหลลงมาอยู่ พี่ไม่ต้องฆ่าฉันตายหรอก ฉันได้ตายไปแล้ว

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ หลังจากเกือบจะเสียเลือดจนตาย ฉันก็ได้ให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูลรอสซี่ แต่คาร์เตอร์ สามีของฉัน ผู้เป็นถึงรองหัวหน้าแก๊งตระกูลรอสซี่ กลับยอมให้โซเฟีย คนสนิทของเขา ถ่ายวิดีโอตอนฉันกำลังคลอดลูก เพียงเพราะเธอบอกว่าเธอกำลังเบื่อ เธอเก็บภาพไว้ทุกอย่าง ทั้งตอนที่ฉันสูญเสียการควบคุมร่างกาย เสียงกรีดร้อง และใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน หลังจากนั้น เธอก็แคปภาพหน้าจอแล้วเอาไปทำเป็นมีมตลกขบขัน แล้วส่งต่อกันในกลุ่มแชตส่วนตัวของกลุ่มวงในของตระกูล ฉันได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของโซเฟีย ผ่านบานประตูห้องพักในโรงพยาบาล "คาร์เตอร์ นี่คือความบันเทิงที่ดีที่สุดในรอบปีเลย คุณมักจะรู้ใจกันเสมอว่าฉันต้องการอะไร" "แต่สโลนต้องอาละวาดแน่ถ้าเธอตื่นมาเห็นมันเข้า" ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมดไป เปลือกตาของฉันยังคงหนักอึ้ง และท่ามกลางความพร่ามัวนั้น ฉันก็ได้ยินน้ำเสียงเมินเฉยอันเป็นปกติของคาร์เตอร์ "เธอไม่โกรธจริงจังหรอก คุณก็รู้จักสโลนดี เธอเชื่อฟังคำสั่งผมเสมอแหละ" "ผมก็แค่ต้องพูดจาหวาน ๆ ล่อลวงเธอสักหน่อย อีกอย่าง ในเมื่อมีทายาทอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่มีทางทิ้งผมไปไหนหรอก" นิ้วมือของฉันที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำเข้าหากันแน่น ในหัวพรั่งพรูไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันยอมสละเพื่อเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คาร์เตอร์คงจะลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนส่งเสริมให้เขากลายเป็นชายผู้มีอำนาจปกครองย่านแถวนี้ ในเมื่อคุณชอบเล่นเกมนัก ฉันก็จะเล่นเกมของจริงกับคุณดูบ้าง วันที่ฉันเดินจากไป พวกคุณทุกคนจะต้องเสียใจ

“ฟินไหม... ได้เล่นกับหญิงสาววัยกำลังสวยแบบฉันครั้งแรก... คงจะฟินน่าดูเลยใช่ไหม?” ในห้องที่มืดสลัว ฉันซ่อนใบหน้าไว้ใต้ผ้าห่ม เปลือยเปล่าทั้งตัว คุกเข่าคว่ำหน้าอยู่บนเตียง พยายามแอ่นบั้นท้ายเพื่อรองรับผู้ชายที่อยู่ด้านหลัง แม้จะไม่ต้องจงใจเปรียบเทียบ ฉันก็สามารถสัมผัสได้ถึงความแตกต่าง ร่างกายของพ่อสามีแข็งแกร่งกว่าลูกชายของเขามากนัก...

ในโลกใต้ดินของ คอร์โวนามีกฎเหล็กที่รู้กันดีอยู่ข้อหนึ่ง เมื่อใดก็ตามที่ดอน ให้ผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ข้างกายติดต่อกันนานถึงสามเดือน ดอนน่าจะต้องเป็นผู้ถอดแหวนตราประจำตำแหน่งซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเธอออกด้วยตัวเอง เพื่อสวมลงบนนิ้วของผู้หญิงคนใหม่ต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูล ตอนที่ลูก้าสามีของฉันซึ่งเป็นดอนของตระกูลเบลลินีประกาศว่าเขาจะพามีอาไปออกทริปธุรกิจด้วยกันตามลำพังเป็นเวลาสามเดือน คนทั้งโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างเฝ้ารอที่จะเห็นฉันสติแตก ฉันอยู่กับลูก้า เบลลินีมานานถึงเจ็ดปี ฉันตามเขาไปทุกที่ ไม่ยอมห่างกาย แม้แต่ตอนกลางคืนฉันยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพื่อสัมผัสตัวเขา เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนั้นและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉันน่ะ "ติดสามี" แค่ไหน และพากันพนันว่าฉันไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปแน่ๆ แต่เมื่อมีอายื่นมือมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่แฝงไปด้วยพิษสง ฉันกลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ฉันถอดแหวนตราที่สลักรูปสัญลักษณ์ของตระกูลออกอย่างใจเย็น แล้วสวมมันลงบนนิ้วนางของเธอ ลูก้าที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตรงหัวโต๊ะ หมุนแก้ววิสกี้ในมือด้วยท่าทางผ่อนคลาย แววตาที่เย็นชาสีน้ำเงินคู่นั้นฉายแววพึงพอใจ "เอลารา ในที่สุด เธอก็รู้จักที่ของตัวเองเสียที" ฉันก้มลงมองนิ้วมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป สิ่งที่ลูก้าไม่รู้ก็คือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความจำฉันกลับมาแล้ว... ความทรงจำทั้งเจ็ดปีที่หายไป ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้าข้างถนนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่ฉันคือ เจ้าหญิงของตระกูลรอสซี่ ที่หายสาบสูญไปนาน... ซึ่งเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในบรรดาตระกูลเก่าแก่ทั้งหมด ในอีกสามวันข้างหน้า ขบวนรถติดอาวุธของพี่ชายฉันจะเคลื่อนเข้าสู่คอร์โวนาเพื่อรับตัวฉันกลับบ้าน

หลังจากที่รับกระบี่แทนสามี ข้าได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในสิบปีให้หลัง จากปากของนางกำนัล ข้าได้รู้มาว่าสามีของข้าได้กลายเป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไปแล้ว ข้าดีใจจนเนื้อเต้น รีบถามถึงเฉาหวงแก้วตาดวงใจของข้าในทันที แต่นางกำนัลกลับมองข้าด้วยสายตาแปลกๆ แล้วพูดว่า: "องค์หญิงเฉาหวง? ทั่วทั้งใต้หล้าต่างรู้กันว่านางไม่ใช่ลูกของอดีตฮองเฮา!" "สงสารก็แต่องค์หญิงรุ่ยเฟิ่งที่ไปตกระกำลำบากอยู่ข้างนอก หงส์แท้ถูกหงส์ปลอมแทนที่ตั้งหลายปี!" ข้าแค่นหัวเราะในใจ ลูกที่ข้าอุ้มท้องคลอดมาเอง มีหรือที่ข้าจะจำผิด? ข้าแอบไปดูเฉาหวง พบว่านางถูกรังแกจนแทบจะไม่ใช่คนแล้ว ได้ยินมาว่า พระสนมกุ้ยเฟยที่เพราะมีหน้าตาคล้ายข้าอยู่เล็กน้อยจึงได้เป็นที่โปรดปราน ให้ลูกสาวของข้ากินแค่น้ำซาวข้าวทุกวัน คืนนั้น ข้าลอบเข้าไปในตำหนักพิธี ตรงเข้าไปบิดหูฮ่องเต้ที่กำลังเซ่นไหว้ดวงวิญญาณภรรยาผู้ล่วงลับ พร้อมเอ่ยปากด่าออกไปว่า: "หลี่โก่วเซิ่ง! พอได้เป็นฮ่องเต้แล้ว แม้แต่ลูกตัวเองก็จำไม่ได้แล้วใช่ไหมหะ?"

“อืมม... ฟินจัง... อืมม... อร่อยจัง...” ในห้องที่มืดสลัว ร่างของฉันเปลือยเปล่า คุกเข่าอยู่บนเตียง เชิดบั้นท้ายขึ้นสูง ถูกหนีบอยู่ตรงกลางระหว่างชายหนุ่มร่างกำยำสองคน ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง กำลังที่มหาศาล และพละกำลังที่น่าทึ่งของพวกเขา ทำให้ฉันลุ่มหลงจนแทบบ้า...

ฉันกำลังจะออกจากร้านอาหารที่น้องชายฉันเปิด แต่กลับถูกผู้จัดการเรียกไว้ “คุณผู้หญิงคะ สวัสดีค่ะ คุณยังไม่ได้ชำระเงินนะคะ” ฉันมองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นตานั้น คิดในใจว่าน่าจะเป็นพนักงานใหม่ที่ไม่รู้จักฉัน เลยอธิบายกับเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ให้ลงบิลไว้ที่บัญชีของเจ้าของร้านก็ได้ค่ะ เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” ผู้จัดการหญิงปรายตามองฉันอย่างดูแคลนก่อนจะพูดว่า “คุณผู้หญิงคะ ร้านของเราเป็นร้านมิชลินสามดาว ไม่เคยมีธรรมเนียมให้ลงบิลมาก่อนค่ะ” พูดจบ เธอก็ยื่นใบแจ้งยอดค่าใช้จ่ายที่พิมพ์ออกมาแล้วมาให้ฉัน ฉันก้มตาลงเหลือบมองแวบหนึ่ง มื้อเดียวราคา สองล้านห้าแสน ค่าดูแลบำรุงรักษาอุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร หนึ่งแสนห้าหมื่น ค่าเครื่องฟอกอากาศเฉพาะบุคคล สองแสนห้าหมื่น ค่าบริการปลอบประโลมสภาพจิตใจสำหรับลูกค้าวีไอพี ห้าแสน ยังมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่น ๆ อีกเพียบ ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าน้องชายจะมาเปิดร้านโก่งราคาแบบนี้ พอเห็นเข้าเลยโกรธจนหัวเราะออกมา “ฉันเป็นพี่สาวของคุณไป๋นะ ถ้ามีปัญหาอะไร ให้เขากลับไปคุยกับฉันที่บ้านเอง” แต่เธอกลับไม่ยอมเลิกรา พูดแขวะไม่หยุดว่า “ไม่มีปัญญาจ่ายก็อย่ามาทำเป็นอวดดีสิคะ ยังจะกล้าอ้างว่ารู้จักคุณไป๋อีกเหรอ?” ฉันส่งข้อความสั้นถึงเลขาว่า : บอกน้องชายฉัน เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง จะไล่ผู้หญิงคนนี้ออก หรือฉันจะถอนเงินลงทุน

กู้เวินเหยียนกับเสิ่นเจียรุ่ยไม่กินเส้นกันมาตั้งแต่เด็ก บังเอิญในปีนั้น คนที่เหมาะสมจะจับคู่แต่งงานกันในวงการก็เหลือแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น กู้เวินเหยียนประกาศหนักแน่นว่าต่อให้ตายก็จะไม่มีวันแต่งงานกับเสิ่นเจียรุ่ย เสิ่นเจียรุ่ยเกิดสนใจขึ้นมาทันที “งั้นฉันก็ตัดสินใจแต่งกับนายแล้วล่ะ นายรีบไปตายซะเถอะ” ในวันแต่งงาน กู้เวินเหยียนปล่อยไก่นับสิบตัวออกมาเพื่อทำให้เสิ่นเจียรุ่ยอับอาย เธอทำหน้าไร้อารมณ์ คว้าไก่ตัวหนึ่งขึ้นมาแล้วเรียกมันว่า “สามี” กู้เวินเหยียนหมดอารมณ์ล้อเล่นลงไปทันที มองดูเสิ่นเจียรุ่ยที่ดื้อดึงจะมาแต่งกับเขา เขาก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเสียดแทงเยาะเย้ย “เธอจะต้องเสียใจทีหลังแน่” แต่งงานกันมาได้สามปี เสิ่นเจียรุ่ยจับกู้เวินเหยียนคาหนังคาเขาอยู่บนเตียงเป็นครั้งที่เก้าสิบเก้า จนถึงตอนนี้เอง เธอถึงได้เข้าใจอย่างแท้จริง ที่ว่าความเสียใจตามที่กู้เวินเหยียนพูดไว้มันคืออะไรกันแน่

ตอนที่ฉันกลับคืนสู่ตระกูล 'คอสเตลโล' ในฐานะลูกสาวสายเลือดแท้ๆ ที่หายตัวไปนาน ฉันกลับต้องสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ตกทอดมาจากลูกสาวบุญธรรมของพวกเขา แถมคนขับรถของที่บ้านก็ยังมารับแค่เธอคนเดียวเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังเอาแต่รู้สึกผิดต่อลูกสาวที่พวกเขาฟูมฟักเลี้ยงดูมาตลอดในช่วงที่ฉันไม่อยู่ ดังนั้น ทันทีที่รัฐบาลประกาศเปิดตัว 'ระบบความยุติธรรม' พวกเขาก็รีบจับทุกคนในครอบครัวลงทะเบียนก่อนที่ฉันจะทันกะพริบตาเสียอีก พ่อถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "เมื่อมีระบบนี้คอยควบคุมให้เกิดความเท่าเทียมกันอย่างเด็ดขาด บริทนีย์ก็จะไม่มีวันต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป" แม่กุมมือฉันไว้ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้ฉันโต้แย้งใดๆ "ลูกกลับมาที่บ้านหลังนี้และแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของเธอไป แบบนั้นมันไม่ยุติธรรมกับบริทนีย์เลยนะ" ส่วนพี่ชายก็ไม่คิดแม้แต่จะปิดบังความรังเกียจที่มีต่อฉัน "ฉันยอมรับน้องสาวแค่คนเดียวเท่านั้น เธอน่ะได้อะไรไปมากกว่าที่สมควรจะได้แล้ว อย่ามาทำตัวได้คืบจะเอาศอกให้มันมากนัก" ฉันต้องกินอาหารเหลือทิ้ง... ขณะที่เธอมีเชฟส่วนตัวคอยรังสรรค์เมนูให้ ฉันต้องทนร้อนเหงื่อตกอยู่ในห้องเก็บของแคบๆ... ขณะที่เธอนอนหลับสบายในห้องสวีทสุดหรูที่สั่งทำพิเศษ เห็นแบบนั้น... ฉันก็แทบจะหลุดขำออกมา เพราะทันทีที่ระบบที่ว่านี่เริ่มทำงาน พวกเขานั่นแหละ... ที่จะเป็นฝ่ายพังพินาศเสียเอง