กล้าหาญ นิยาย & เรื่องราว

“กอดฉัน ซัลมาน กอดฉัน ทำให้ฉันสุขสม ลืมทุกอย่าง” คำขอของเธอคงทำให้บางอย่างในร่างกายของซัลมานขาดผึง เขาสูดลมหายใจเข้ายาว ครางกระหึ่ม กอบแก้มก้นเธอจับเขย่ากดลงมา “อ่า ซัลมาน” เธอได้ยินเขาพึมพำบางอย่าง ภาษาเก่าแก่ที่เธอไม่เข้าใจ ทว่ามันไพเราะงดงามในความรู้สึก ชีพจรเธอโลดแรงจนกระแทกชายโครง เจ็บแปลบและหอบถี่ ภายในชะง่อนถ้ำมืดสลัว ม่านน้ำตกยังกระแทกรดลงโขดหิน ดั่งเรือนร่างเธอในเวลานี้ที่โยกคลอนสั่นไหว สอดร่องรักรับท่อนลำใหญ่ ช่องสวาทหดตัวบีบรัดกระตุกจนสั่นสะท้าน ร่างทั้งร่างเธอหดเกร็ง “ซัลมาน” เธอซบหน้าหาเขา ทิ้งตัวเองให้เป็นฝ่ายถูกจับขย่ม “ขอบฟ้า” เขาสูดปากรัดร่างเธอแน่น จมตัวเองในถ้ำสวาทรัดรึง ดึงเส้นผมเธอเปิดลำคอ ปาดเรียวลิ้นเลียดุนเนื้อนิ่ม กล้ามเนื้อทุกส่วนหดเกร็งก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักจนทะลักทลายภายในช่องสวาท เปล่งเสียงคำรามติดผิวเนื้อ ให้น้ำอุ่นสุขซ่านพวยพุ่งในร่องรักหยาดรินไหลทุกหยด ให้ความรู้สึกสุขสมจนซ่านกระจายไปทั่วร่างไร้การควบคุม “อืม ขอบฟ้า” เขาพ่นลมหายใจข้างซอกคอยามที่ระเบิดจุดสุดยอด หวามไหวขีดสุด ท้วมท้นทุกประสาทสัมผัส ขอบฟ้า...

ไป๋ซูเหยาต้องแต่งงานการเมืองกับแม่ทัพเซี่ยหลิงเฉิน ทั้งที่นางมีความรักกับโม่อวิ๋นเจ้าเมืองอวิ๋นหนาน แต่ถูกบิดากีดกัน นางจำต้องถูกส่งไปแต่งงานยังเมืองชายแดน แม่ทัพเซี่ยไม่อาจวางใจในตัวนางได้ จวบจนเมื่อโม่อวิ๋นต้องร่วมมือกับเขาไขคดีระหว่างแคว้นเพื่อหาตัวคนบงการให้เกิดสงคราม หวังคิดยึดห้าดินแดน ทำให้แม่ทัพเซี่ยหลิงเฉินกับโม่อวิ๋นศัตรูหัวใจต้องหันมาจับมือกันต่อต้านศัตรู ระหว่างความรักหนึ่งที่นางมีสัญญารัก กับ อีกผู้หนึ่งที่นางจำต้องร่วมชีวิต นางจึงเลือกศักดิ์ศรีมากกว่าความสุขส่วนตัว สุดท้ายสงครามยังต้องเกิด พวกเขาต้องละทิ้งความรู้สึกเพื่อปวงประชา จุดจบจะเป็นเช่นไรร่วมฝ่าฟันไปกับพวกเขาได้ ใน บุปผาพิทักษ์แผ่นดิน

เมื่อพิริษานักเคมีสุดฉลาดต้องตายแล้วทะลุมิติมาอยู่ในร่างคุณหนูใหญ่มู่ผู้อาภัพที่เพิ่งโดนวางยาตาย และน้องชายกำลังจะถูกขายด้วยฝีมือมารดาเลี้ยงภรรยาคนใหม่ของบิดา เมื่อข้ากับน้องอยู่ ดี ๆ ไม่ได้ก็อย่าสุขสบายกันเลย

อักษร '雨(อวี่)' เพียงตัวเดียว กลับเชื่อมดวงชะตาของคนสองคนไว้ด้วยกัน ชะตาของนางแคล้วคลาดเพราะเขา ชะตาของเขาไม่อาจไม่มีนาง เซี่ยเฉิงอวี่ มหาเสนาบดีของแคว้นผู้หล่อเหลาล้ำเลิศ กุนซือผู้มีชื่อเสียงลือลั่นหลังจากนำพาองค์ชายห้าขึ้นครองบัลลังก์อย่างราบรื่น หลินหรงอวี่ บุตรสาวคนโตของขุนนางขั้นสี่ ภายนอกดูอ่อนโยน แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นคนอ่อนนอกแข็งใน เฉลียวฉลาดรู้จักใช้สติใคร่ครวญเหตุการณ์ตรงหน้า

บทนำ เขาได้รู้ได้เห็นจากภาพเหล่านั้นตรงหน้าก็อดที่จะคิดถึงพวกโคแมนเช่ พวกเวอร์ฮาร์-เรห์นูห์หรือพวกแอนตีโลปซึ่งเป็นเผ่าอินเดียนแดงที่ป่าเถื่อนดุร้ายที่สุดแล้ว แตาภาพที่เขาเห็นตอนนี้มันกลับย้ำความรู้สึกและทำให้เขาขนหัวลุกได้ว่า....มันน่ากลัวและโหดร้ายยิ่งกว่าคนเผ่าที่เอ่ยมามากนัก ร่างกายท่าทางของพวกมันนั้นน่าเกรงขาม แต่เมื่อซันซีได้มาเห็นชาวภูเขาเผ่าป่าลึก’ที่เขาเรียกไม่ถูกว่าเผ่าอะไรกันแน่ ที่ทำการขนทองเหล่านั้น ซ้ำยังโหดร้ายพอ ๆ กับอินเดียนแดงที่เคยเห็นมา หรืออาจจะโหดมากกว่านั้นด้วยซ้ำ เพราะภาพการถลกหนังหัวเพื่อนชายของเขายังติดตาตรึงใจให้เขาหนาวสะท้านจนถึงยามนี้...

ทำดีแทบตายมงไม่ลง ทั้งโดนเอาเปรียบ หักหลัง บ้านไม่มี เงินไม่เหลือ เพื่อเป็นคน ดี ดี้ ดี แล้วไง...ใครอยากรู้ ขอกลับมาอีกครั้ง จะทวงคืนความเป็นธรรมให้ตัวเอง งานนี้มงนางงามไม่ลงก็ช่าง อาคิราไม่แคร์ ส่วนเขา ชายคนรักที่เธอปักใจจนถึงวินาทีสุดท้าย... เธอจะรักษารักไว้ให้มั่นไปทุกชาติภพ

​"เมื่อบ้านไม่ใช่เขตปลอดภัย และน้ำตาที่รินไหลไร้คนมองเห็น... มีเพียงอ้อมกอดเดียวที่เธอจำไม่ได้ คือที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต"

ฉางเล่อ...ลืมตาขึ้นมาหลังความตายที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว นางพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของ หร่วนฉางเล่อ ประมุขตระกูลหร่วนผู้มากรักหลายใจ ทั้งยังได้รับขนานนามว่าเป็นสตรีแพศยาอันดับหนึ่งของเมืองฉางอัน ...จากหญิงสาวยุคปัจจุบัน ...เข้าไปอยู่ร่างประมุขคนงามที่ทั้งเด็ดขาดและโหดเหี้ยม นอกจากจะต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้ง นางยังต้องเล่นละครเป็นหร่วนฉางเล่อที่ตนไม่เคยรู้จัก ความลับมากมายของตระกูลหร่วน อำนาจเบื้องหลังที่ทำให้ผู้คนชวนอกสั่นขวัญแขวน ยังมีสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาอยางจับผิดนั่นอีก!!! ยังดีที่นางมีช่วงพักกาย ...พักใจ ...พักสายตา สวรรค์...ผู้งานดีทั้งนั้นเลย!! คุณชายตระกูลนั้นก็น่ามอง ประมุขผู้นั้นก็หล่อเหลา ยิ่งเป็นบุรุษตระกูลเว่ยก็ยิ่งน่าดึงดูด โดยเฉพาะ...เว่ยหรงเหยียน คุณชายสามตระกูลเว่ย บุรุษที่ไม่เคยอยู่ในสายตาผู้ใดคนนั้น!!!

เพราะชาติก่อนนางแย่งชิงคนรักของน้องสาวทำให้รู้ว่าที่จริงนางก็แค่ติดกับดักความรักโง่งม วันที่นางปวดใจจนตายจึงได้ย้อนกลับมาก่อนเลือกเจ้าบ่าวอีกครา หนนี้นางจะขอเป็นเพียงฮูหยินท่านโหวน้อยขาพิการผู้นั้นเอง

พระเอกเป็นทหารเขียว(กองทัพบก)นางเอกเป็นทหารชุดดำ(ทหารพราน) ทั้งคู่รู้จักกันแต่ไม่ได้สนิท มีเหตุให้ทุั้งคู่ต้องมาแต่งงานกัน ซึ่งต่างฝ่ายต่างไม่ได้รักกันแต่ต้องแต่งตามขนบธรรมเนียมเพราะได้ทำผิดต่อกัน แรก ๆ ไม่หวาน ไม่รัก อึดอัด แต่พอเริ่มจะรู้สึกดี ดันมีมือที่สามมาในคราบแฟนเก่า หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องขึ้นมากมายทำให้มีอุปสรรคต่าง ๆ เข้ามา ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเหลือเพียงความรักที่เจ็บปวด