ขังรัก Novels & Stories

ห้องน้ำร้อนรัก NC ปุณณภพเคลื่อนตัวเข้าหาร่างกายของภรรยาอย่างช้าๆ เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ “ผมรักคุณ..น้ำหวานจ๋า” เขากระซิบ ก่อนจะอัดกระแทกความเป็นชายใส่ร่างภรรยาอย่างรุนแรง

ๆ มังกรเริ่มกระแทกแก่นกายเข้าออกภายในช่องทางรักของเธออย่างเชื่องช้าและนุ่มนวล เมื่อเห็นว่าช่องทางรักของเด็กสาวเริ่มคุ้นเคยกับตัวตนของเขาแล้ว มังกรก็เริ่มเพิ่มความลึกเข้าไปอีก ในที่สุดแก่นกายของเขาก็จมหายเข้าไปในช่องทางรักของพลอยจนสุดลำ ความยาวของมันทำให้แท่งรัก อัดแน่นกับปากมดลูกของเธอ

คีย์หัวเราะร่วน แท็กมือกับพริมโรสอย่างรู้ใจ "เอาตามนี้เลย! เดี๋ยวผมจัดการฝั่งไอ้ไทม์เอง!" การประชุมลับจบลงด้วยความฮึกเหิม แก๊งชงต่างแยกย้ายกันไปประจำตำแหน่ง เตรียมตัวปฏิบัติการแผน 'ขังรัก' อย่างกระตือรือร้น โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า... แผนการที่พวกเขาคิดว่าสมบูรณ์แบบนั้น มันก ำลังจะกลายเป็นการเปิดกรงปล่อยเสือให้ตะครุบเหยื่ออย่างเป็นทางการ!

ขณะที่เธอนอนซมอยู่บนเตียงเหมือนคนป่วยไข้ ไม่อยากน้ำไม่อยากอาหาร ตรอมใจกับสามีก็มีเมสเสจส่งเข้ามาในแอปพลิเคชันที่เธอเปิดเป็นสาธารณะอยู่ คนส่งก็คนเดิมซึ่งเคยบล็อกไปแล้วแต่มันก็ยังสร้างแอ็กเคานต์ผีมาตามรังควานเธออยู่ดี นางฟ้าสีเทา:คุณรามเขาไม่ได้รักแก เขามีคนรั กอยู่แล้ว อีกไม่นานคนรักของเขาก็จะกลับมา ถึงตอนนั้นแกจะโดนเฉดหัวทิ้ง [สติกเกอร์แมวทำหน้ายิ้มเยาะ]

ับวูบลงอย่างรวดเร็วแทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งใต้สมุทร “ความรัก... เป็นของเล่นของคนที่อยู่อย่างสุขสบายเพคะฝ่าบาท สำหรับคนที่มีเพียงชื่อที่ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกกบฏอย่างหม่อมฉัน ความรักมันตายไปพร้อมกับบิดาในวันที่ท่านส่งเขาไปตายในแดนเนรเทศแล้ว” นางยิ้มเยาะใส่ตัวเอง “สิ่งท ี่เหลืออยู่ระหว่างเราตอนนี้ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือ 'พันธนาการ' ท่านผูกมัดหม่อมฉันไว้ด้วยความแค้นที่แสนสาหัส และหม่อมฉันก็จะผูกมัดท่านไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความรู้สึกผิด เราทั้งคู่จะติดอยู่ในกระดานที่บิดเบี้ยวนี้ไปจนวันตาย... รุกฆาตเพคะ ฝ่าบาท”

เธอว่าพลางเบะปากเล็กน้อยในใจรู้สึกอิจฉาแฟนของขุนณรงค์ที่ได้หนุ่มหล่อไปครองแถมยังได้ครองใจของเขาอีกด้วย เธอคนนั้นช่างโชคดีจริงๆ “ผมนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า….ก็ต้องรักษาความสะอาดหน่อย…” “เกิดพวกคุณเป็นโรคขึ้นมา…” “หึ….คุณคงไม่ติดง่ายๆหรอกคะ…เพราะถุงยางขอ งคุณถูกผลิตมาอย่างดี….”

ศรัณย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาจดจ่อบนริมฝีปากอิ่ม "วันที่น้องดาถูกพรากอิสระไงคะ" ดาริกาเอ่ยหยอกเย้าสามีด้วยใบหน้าเคลือบรอยยิ้มทำคนฟังมันเขี้ยวจนต้องกดริมฝีปากอิ่มลงจูบอีกครั้ง แล้วผละออก "พี่รักน้องดานะครับ รักที่สุด รักมากกว่าชีวิตตัวเอง" "รักเหมือนกันค่ะ"

ดาวลดาลืมตาขึ้นทันทีอย่างไม่โอ้เอ้ คว้าผ้าห่มคลุมกายแล้วเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ มองลำคอที่มีสร้อยทองคำขาวเส้นเล็กแขวนอยู่ ที่ช่วงหนึ่งของสร้อยเป็นรูปดาวประดับด้วยเพชรเม็ดเล็ก ๆ และมีตัวหนังสือภาษาไทยคำว่าลดาอยู่ใกล้กัน เธอปล่อยมือข้างหนึ่งจากผ้าห่มมาสัมผัสที่สร ้อยพร้อมรอยยิ้ม หันไปมองคนรักที่ยังนั่งอยู่บนเตียง “สวยจังเลยค่ะ แต่เนื่องในโอกาสอะไรคะ” “ครบสองร้อยวันที่เราเป็นแฟนกัน”

เอี๊ยด ประตูเหล็กบานเก่าปิดลงช้า ๆ ด้วยความระมัดระวังกลัวว่าเสียงประตูเหล็กจะเสียดสีดังกันจนทำให้เจ้าตัวเล็กที่กำลังหลับอยู่บนฟูกสีครีมตัวเก่านั้นจะตื่นขึ้นมา “หม่าม้า” แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทันแล้ว เหลียนฟางรีบวางข้าวของในมือก่อนถลาตัวล้มลงนอนข้าง ๆ ลูกสาววัยเจ็ดขวบท ี่กำลังสะลึมสะลือคล้ายกับจะตื่น แขนเล็ก ๆ ของลูกสาวกอดเอวคอดบางของผู้เป็นมารดาไว้แน่น เหลียนฟางนอนลูบผมเด็กน้อยอยู่ครู่หนึ่งก่อนเธอจะหลับสนิทลงอีกครั้งอย่างวางใจที่เห็นมารดากลับบ้านอย่างปลอดภัย

ถังเหยาไม่มีทางเลือก จึงต้องอ้าปากให้เขาได้ครอบครอง ในใจของกู้จื่ออวี่อยากจะทิ้งความยับยั้งชั่งใจสุดท้ายไปให้หมด เธอมีเสน่ห์และดึงดูดมากเกินไป การที่ถังเหยานอนอยู่ใต้ร่างของเขา และส่งเสียงร้องเบาๆ ก็เป็นการโจมตีที่รุนแรงที่สุดแล้ว “ที่รัก...เรียกชื่อผม” เขาตั้งใจที่ก้มลงไ ปกระซิบข้างหูเธอ หายใจหอบอย่างหนักหน่วงแล้วพูดคำรัก ร่างกายที่อบอุ่นและชุ่มเหงื่อของกู้จื่ออวี่กอดเธอไว้แน่น และมอบจูบที่ร้อนแรงราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไป