ข้ามภพมาเป็นขวัญตาของท่านอ๋องจอมบ๊อง Novels & Stories

จ้าวหลิงเซียวดัดเสียงกระซิบข้างหู “คืนนี้เปิ่นหวังไม่ต้องพึ่งกัญชาแมวของเจ้า ข้าก็มัวเมาหลงใหลในตัวเจ้าจนแทบจะคลุ้มคลั่งอยู่แล้ว หว่านชิง...” ​สิ้นคำหยอกเย้า แววตาขี้เล่นของท่านอ๋องก็แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและปรารถนาอันเปี่ยมล้น ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบลงบนกลีบปา กอิ่มอย่างดูดดื่มและเอาแต่ใจ สัมผัสที่เคยแข็งกระด้างและเย็นชาในสนามรบ บัดนี้กลับอ่อนโยนและทะนุถนอมสตรีใต้ร่างราวกับสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต

ดวงตาเป็นประกายฉายแววขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะลุกพรวดออกไป โจวหานลุกขึ้นโค้งคารวะให้แก่หลินเหย่พร้อมพูดตามหลัง “กระหม่อมคิดว่าสิ่งที่พระชายามีอยู่และสมบัติท่านอ๋องก็มากพอแล้ว ดูสิพ่ะย่ะค่ะว่าพระชายาเป็นห่วงท่านเพียงใดตั้งอกตั้งใจทำงานเก็บเงินรักษาอาการของ พระองค์ อึก!!..” เอ่ยไม่ทันจบความเจ็บปวดที่ท้องก็กระอักขึ้นมาเพราะถูกท่านอ๋องใช้มือทุบเข้าที่หน้าท้องอย่างแรง

“เจ้า….ไม่ใช่นะ!! ข้าไม่ได้…ไม่ได้หวงมันเสียหน่อย!! มีผู้ใดเขาทำเช่นนี้กัน มันเป็นสัตว์ เจ้าจะไป…ทำเช่นนั้นกับมันหาได้ไม่ เจ้าเป็น…เจ้าเป็นถึงพระชายาท่านอ๋องนะ!!” เฟยเย่หันไปมองพระพักตร์ที่โมโหจนแดงก่ำของท่านอ๋องที่ฉุนเฉียวและกระฟัดกระเฟียดอย่างงุนงงและพยายามสรรหาคำมาตำหน ินางเพื่อเบี่ยงเบนประเด็น

ับตำหนักกันแล้ว ” เขาเอ่ยกับอ๋องหนุ่มและหันไปมองพระชายาคนใหม่และมารดาของนางที่ทำงานกันอย่างแข็งขันอยู่ถัดไปไม่ไกล และหันมามองอ๋องหนุ่มที่ก็นั่งทำงานอยู่เช่นกัน เขาสะท้อนใจนักที่ท่านอ๋องกับพระชายานั่งทำงานและใช้ชีวิตอย่างเช่นชาวบ้านธรรมดาแถมยังอยู่อย่างยากไร้อีกด้วย เขาเพ ิ่งรู้หลังจากออกมาจากคุกว่าท่านอ๋องถูกเนรเทศมาที่จวนร้างนี่ และให้แต่งงานกับบุตรของอนุก็คงจะเป็นพระชายาคนนี้นั่นเอง และเขาตั้งใจว่าจะกลับมาอยู่กับท่านอ๋องเช่นเดิมไม่่ว่าจะยากลำบากเพียงใดก็จะร่วมฝ่าฝันไปกับนายจนกว่าจะได้กลับไปอยู่ตามฐานะเดิมของเขา

ดวงตาสุกประกายดั่งกวางวัยเจริญพันธุ์กะพริบปริบ ๆ พลางยิ้มขึ้นมา "หากเป็นพระประสงค์ของท่านอ๋อง หม่อมฉันต้องรบกวนแล้ว" "เจ้ากล้า" ตงเปียนอ๋องข่มเสียงต่ำขู่อีกคนที่ไม่ได้เกรงกลัวท่าทีเขาเลย "หม่อมฉันล้อเล่น ท่านน่าจะหัดมีอารมณ์ขันบ้างนะเพคะ"

“เจ้าบอกว่าจะไปส่งข้านี่ ตามมาสิ” “เอ่อ…” สายตาของท่านอ๋องที่จ้องกลับมาราวกับบังคับนางทำเอาผู้ที่มองอยู่รู้ได้ในทันทีว่าเรื่องนี้คงไม่ธรรมดาอย่างที่บิดาของเขาบอกเสียแล้ว

“ไม่ต้องเสียเวลาหรอก พวกเจ้าตามข้ามาทางนี้เถอะ” ท่านอ๋อง!!" สายตาที่เย็นชาและรอยยิ้มที่เฉือนคอคนได้นั้นทำให้ซ่งเสวียนรู้สึกว่าท่านอ๋องกลับมาครานี้ราวกับคนละคนกับที่อยู่ที่นี่มาตลอดหลายปี หรือว่านี่ จะเป็นธาตุแท้ของท่านอ๋องผู้นี้กันแน่

น่าหลานเยี่ยจ้องปลายฝันตาเขม็ง เพราะนางที่ทำให้เขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งวันทั้งคืนเอาแต่จ้องมองหน้าต่างอยู่ตลอดเวลา "เอ่อ ท่านเป็นใครกันแน่?" "ข้าสิควรถามเจ้า เหตุใดจึงมาสิงอยู่ที่จวนชินอ๋องของข้าได้!!!" ตำหนักชินอ๋อง? "ท่านเป็นท่านอ๋องหรือเพคะ?"

“หากท่านคือบันไดสู่จุดสูงสุด ข้าก็จะเป็นเงาที่เท่านไม่มีวันละสายตาได้...” เสียงฮือฮายังไม่ทันซาลง แววตาของเหล่าขุนนางและบ่าวไพร่ต่างเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง “ท่านอ๋องบอกให้นางลุกขึ้น มิได้ลงโทษ?!”

ฝูอ๋อง เจาอ๋อง เซียวหวานที่ถือวิสาสะเข้ามา "พวกเจ้าช่างไร้มารยาทยิ่งนัก" ชินอ๋องถึงกับหน้าบึ่งเพราะในตอนนั้นจมูกเขากำลังจะจุมพิตแก้มเสิ่นชี