ข้ามภพมาเป็นขวัญตาของท่านอ๋องจอมบ๊อง Novels & Stories

แววตาของเขาเย็นเยียบ ทั้งยังแห้งแล้งไร้น้ำใจ "หน็อย...ข้าอุตส่าห์กรอกเหล้าพิษชิงตายไปก่อนก็ยังกลับมาพบหน้าท่านอีกหนงั้นหรือ ท่านอ๋อง! ตกลงแล้วท่านคือจอมปีศาจหรือไร" ดวงตากระจ่างใสของนางเต็มไปด้วยเปลวโทสะ

เนียม สายตาของฉินอ๋องจึงได้ทอดมองนางอย่างเต็มตาเป็นครั้งแรก มันไม่ใช่สายตาของบุรุษที่มองภรรยา แต่เป็นสายตาของผู้บังคับบัญชาที่กำลังประเมินทรัพย์สินชิ้นใหม่ เขากวาดตามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เห็นเพียงใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มจนหนาเตอะและท่าทีที่เหม่อลอยว่างเปล่าอันเป็ นที่เลื่องลือ เขามองเห็น "คุณหนูโง่เขลา" ตามที่ข่าวลือว่าไว้ทุกประการ ประกายตาของเขาวาบขึ้นด้วยความดูแคลนและเบื่อหน่ายชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเฉยเมยดังเดิม แล้วเขาก็เบือนสายตาหนีไป ราวกับว่านางไม่มีค่าพอให้เขามองนานกว่านั้น

"นี่หรือพระชายาท่านอ๋องน้อยคนนั้น ใบหน้างดงามเสียจริงๆ เสียดายตั้งครรภ์อยู่" "จะกลัวอะไร เราก็รีดไอ้มารหัวขนนั่นออกค่อยเอานางเล่นสนุกให้หายเบื่อค่อยจัดการ ฮ่าๆๆๆ"

นางก้มหน้านิ่งไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมาสบสายตาของเขา “ท่านอ๋องเพคะ พระองค์กำลังทำให้คุณหนูมู่หวาดกลัวอยู่เพคะ” จางมามา นางกำนัลข้างกายของไทเฮาเอ่ยบอกเว่ยอ๋องที่กำลังจ้องมองเจียอีอยู่

นางกล่าวด้วยรอยยิ้มจนใจ “บ่าวกลับดีใจยิ่งนักเจ้าค่ะ ที่ท่านอ๋องทรงโปรดปรานคุณหนูของบ่าวมากถึงเพียงนี้”

น้ำเสียงของนางแข็งกระด้าง จวิ้นอ๋องอมยิ้มในความมืด “ข้ามีฮูหยินเก่งกาจห้าวหาญเพียงนี้ นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”

เจอลูกอ้อนพิฆาตจอมมารเข้าไปมีหรือดวงใจของเผยหว่านอีจะแข็งอยู่ได้ เป็นต้องโอบอุ้มเจ้า ‘ตัวกลม’ ยกขึ้นมาแล้วฟัดหอมพวงแก้มแดงระเรื่อ นี่แหละคือกำลังใจให้ตนเอง คำว่า ‘ท่านแม่จ๋า’ ช่างมีฤทธิ์ร้ายแรงยิ่งนัก ต่อให้ดวงใจแข็งแกร่งกว่าหินภูผานางก็คาดว่าคงอ่อนระทวยโดยไม่ยาก เย็นเลย “ประเดี๋ยวแม่จะออกไปดูคนงานลงเมล็ดข้าวสักหน่อย เจ้าอยู่บ้านดูแลท่านยายให้แม่หน่อยจะได้หรือไม่” “ย่อมได้อยู่แล้วเจ้าค่ะ”

ชายชุดดำขบฟันกรอด ลำพังฝีมือเพลงกระบี่ของคนตรงหน้าเขาเองก็คิดว่าลำบากแล้ว ตอนนี้เมื่อรู้ว่าคนผู้นี้พิษสงรอบตัวยิ่งหวาดหวั่น เห็นทีงานนี้จะมิง่ายเสียแล้ว “ท่านอ๋อง ข้ามิได้มาเพื่อมีเรื่องกับท่าน ส่งเด็กน้อยนั่นมาแล้วเราต่างคนต่างไป” “หากข้ามิยอมเล่า” “เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม ่เตือน”

จื่ออันเบิกตากวาง “ของขวัญที่ท่านอยากจะให้ข้า ก็คือให้เขาแสดงกระบวนท่าให้ข้าดูงั้นหรือ?” “ไม่ใช่” อ๋องเหลียงอารมณ์ไม่ดีนัก จึงเรียกตาวเหล่าต้าออกมา “ซาลาเปาทั้งหมดนี้มอบให้แก่เจ้า เข้ามาคารวะเจ้านายคนใหม่ของเจ้า เรียกคุณหนูใหญ่ซะสิ”

“บัดนี้เจ้าเป็นเพียงสุนัขไร้บ้านจากตระกูลกวน ท่านอ๋องของข้าเห็นเจ้าก็กลัวตาสกปรกแล้ว! จักทำเรื่องเช่นนี้กับเจ้าได้เยี่ยงไร!” “ยิ่งไปกว่านั้น ท่านอ๋องของข้ามิรู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าอยู่ที่นี่ ท่านอ๋องได้รับ...” “ลู่หนาน!”