Novel & Cerita ครอบครัวเดิม

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… เราสามคนพ่อแม่ลูกก็จะไม่มีวันปล่อยมือออกจากกันเด็ดขาด เพราะนี่คือ… ครอบครัวที่แสนอบอุ่นของเรา… ตลอดไป จบบริบูรณ์

วันต่อมา ณ คฤหาสน์ ดูเหมือนจะมีการสูญเสียเกิดขึ้นในครอบครัวของเรา คุณปู่ได้จากเราไปแล้ว " คุณปู่รักลูกมาก" "ิค่ะ" หนึ่งเดือนต่อมา

ครอบครัวของเรา รู้สึกมีความสุขตื้นตันกับมันยิ่งนัก ครอบครัวใหญ่มากสำหรับทุกคน ‘ฮั่นแน่ เรารู้ทันนายนะ หลบสาวๆ ล่ะสิ เบอร์เก่าคงเอาไว้เมมชื่อสาวๆ จริงไหม ฝากดูแลทุกคนด้วยนะ’

“หากพ่อลาออกในตอนนี้ คนที่ตกที่นั่งลำบาก ก็เห็นจะเป็นเจ้าเหยาเหยา ทนมิได้เมื่อใดให้ส่งข่าวมาเข้าใจหรือไม่” ทุกถ้อยคำจากปากของคนในครอบครัว ทำให้อวี้เหยายิ้มกว้าง สำหรับนางแล้ว ครอบครัวคือสิ่งล้ำค่าเป็นที่สุด นับตั้งแต่มารดาจากไปเมื่อครั้งเกิดสงคราม บิดาก็ไม่เคยคิดแต่งใคร เข้ามาอีกเลย แม้แต่อนุบิดาก็ไม่คิดรับเข้าบ้าน เช่นเดียวกับท่านปู่ของนาง เป็นคนร่ำรวยที่มีทายาทเพียงคนเดียว หากเป็นสหายบ้านอื่นนั้น มีภรรยาหลายคนลูกนั้นยิ่งมากตาม มีเพียงสกุลอวี้สายนี้ ที่ยึดมั่นคำว่าเพียงหนึ่งครอบครัว มิมีเพิ่มเติม

ไม่ว่าจะความสัมพันธ์ในรูปแบบใด เธอเชื่อว่าครอบครัวเป็นกำลังใจชั้นดี และความสัมพันธ์ในรูปแบบคนรักก็ไม่ใช่เรื่องของคนสองคน หากครอบครัวของทั้งสองฝ่ายดี เป็นมิตร และเป็นโซนปลอดภัยให้อีกฝ่ายได้ด้วย ความสัมพันธ์มันถึงจะยืนยาวไปได้ เคยได้ยินไหมที่เขาพูดกันว่า มีแม่ผ ัวดียิ่งกว่าถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง เพราะอย่างนั้นครอบครัวของอาทิตย์จึงเป็นฝ่ายเข้าหาพัชชา ด้วยรู้ดีว่าพ่อและพี่ชายของพัชชายังไม่เปิดใจให้อาทิตย์ จนกลายเป็นว่าตอนนี้ก็สนิทกันไปโดยปริยาย

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว” สองพี่น้องเดินจับมือกันไปด้วยความสุข ถึงแม้ว่าครอบครัวจะยากจนข้นแค้นไปบ้างแต่ยังมีความสุขที่เรียบง่าย ความรักความผูกพันและความเข้าใจ ความเห็นอกเห็นใจของคนภายในครอบครัว นับเป็นพื้นฐานสำคัญของสถาบันครอบครัว หยางเสี้ยวค่อนข้างพอใจครอบครัวเล็ก ๆ ที่ได้รับมาใหม่นี้มาก ถึงแม้ว่าจะยังไม่เคยเจอบิดาผู้ให้กำเนิดของร่างเดิมก็ตามที แต่ในความทรงจำของร่างเดิมนั้น หยางเทียนเป็นคนดี ขยัน ซื่อสัตย์ และรักครอบครัวมาก

นิรินพยักหน้าช้า ๆ “ค่ะ… ครอบครัวของเรา” หนูน้ำเดินมาจับมือทั้งพ่อและแม่ “เราคือครอบครัวค่ะ ครอบครัวที่รักกันที่สุดค่ะ”

ชื่อหลังสุดทำเอาคนเป็นแม่หุบยิ้ม แต่คนเป็นพ่อกับแฟนใหม่มีรอยยิ้มแต้มมุมปาก ที่อย่างน้อยคนตัวเล็กก็ยังอยากมีส่วนเกินของครอบครัวอยู่ในชีวิต “มิเกล พี่น้ำตาลจะมาอยู่ในครอบครัวเราไม่ได้นะคะ บ้านนี้จะมีแค่พ่อ แม่ และมิเกล พี่น้ำตาลเป็นคนอื่นค่ะ ต้องกลับไปอยู่บ้านของตั วเอง”

สงแดดที่อุ่นผิวของเธอ แม้จะเป็นเมืองเล็กๆ แต่เธอก็รักที่นี่ มันเป็นบ้านเกิดของพวกเขา อยู่ไม่ไกลจากตัวเมือง ถนนเดียวที่พวกเขาไม่เคยขับผ่านคือถนนเก่าที่บ้านครอบครัวของพวกเขาอยู่ มันน่าเศร้าจริงๆ ที่พ่อแม่ของพวกเขาชอบที่นี่เสมอ แต่ลุงปีเตอร์กลับรอไม่ไหวที่จะย้ายออกไปแต่ที่นี่พ วกเขากลับอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองและดำเนินธุรกิจของพ่อแม่ หากเพียงแต่เธอและพี่น้องของเธอรู้ว่าจะมีปัญหาเรื่องเงิน แต่พวกเขายังเด็กเกินไป เธอรู้ว่าพวกเขาคงไม่สนใจหากพวกเขาจะหมดตัว หากเพียงแต่พวกเขามีพ่อแม่กลับมา

“ แม่พูดเรื่องจริงครับเพราะฉะนั้นตอนนี้แยกย้ายครับ” ซัมเมอร์สเห็นครอบครัวที่แสนจะน่ารักของทางบ้านปีกซ้สยและบ้านปีกขวาก็อดทำให้เธอรู้สึกโชคดีไม่ได้ว่าเธอคือคนที่ได้เป็นอีกหนึ่งสมาชิกของครอบครัวนี้ แม้จะเป็นครอบครัวทรงอิทธิพล และใครๆต่างก็หวาดกลัว แต่ใครจะ รู้ว่าภายในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้มีแต่ความอบอุ่นอบอวลเต็มไปหมด