Novel & Cerita ครอบครัวเดิม

แต่ฉันรู้ดีว่า ฉันที่พูดไม่เก่งเทียบกับเด็กฉลาดอย่างหลินเสวี่ยแล้ว ฉันไม่มีทางได้รับความห่วงจากพ่อกับแม่แน่นอน ตราชั่งสำหรับครอบครัวมักจะเอนเอียงไปทางคนที่พวกเขารักมากกว่า น่าเสียดายที่คนคนนั้น ไม่มีทางเป็นฉัน ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่ ตอนที่พ่อกับแม่ทำงานหนักไม่อาจกลับบ้านได้ ฉ ันก็จะทำซุปที่ดีต่อสุขภาพส่งไปให้พวกเขาที่สถานีตำรวจ

"เคเดน ตอนนี้แกมีครอบครัวแล้วนะ นิสัยเดิม ๆ ทิ้งไปให้หมด แล้วดูแลครอบครัวให้ดีเข้าใจไหม" "เข้าใจครับยาย แต่ด้ายไม่ยอมไปอยู่กับผมน่ะสิ "เขาตอบรับยายแล้วหันมาที่ฉัน

“คงใช่ แต่แปลกที่ฉันกลับไม่เคยเห็นสองคนนั้นเลย ทั้งยังไม่เคยได้ยินคนเก่าแก่ในบ้านตระกูลลี พูดถึงพี่น้องของคุณเลยนะเชน เหมือนว่าพวกเขาไม่เคยมาอยู่ที่นี่ไม่เคยเกิดที่นี่มาก่อนอย่างไรอย่างนั้น” “ผมไม่คิดเลยว่า ครอบครัวผมจะมีความเป็นมาที่แปลกๆแบบนี้ด้วย เป็นไปได้ไหมครับว่าพ่อกับแม ่ผมอาจจะมีพี่ชินกับพี่ชาร์มก่อนหน้าที่จะย้ายไปอยู่ที่เมืองไทย และฝากตากับยายเลี้ยง พอพอแต่งงานแล้ว ก็เลยย้ายไปอยู่เมืองไทยแล้วมีผมเป็นลูกคนเล็ก”

ดี ๆ ในแบบที่ควรจะเป็น เดิมทีแล้วตระกูลฝั่งปู่ย่าของเขาถูกจัดว่าเป็น ตระกูลผู้ดีเก่า ที่มีมรดกมากพอจะใช้ไปอีกสิบรุ่นก็ยังไม่มีท่าทีจะหมดลงง่าย ๆ แต่เท่าที่รู้กันดีเบื้องหลังความหรูหราและมรดกมาที่มหาศาลนั้น อิสระทางการเงินและการใช้ชีวิตมันกลับแลกมากับความอบอุ่น และการเลี ้ยงดูที่ห่างเหินจนแทบไม่สามารถใช้คำว่าครอบครัวเดียวกันได้เต็มปาก สองวันต่อมา

แม่ทัพที่ครอบครัวของสามีเกรงใจที่สุด เรื่องราวของครอบครัวตระกูลหนานที่แสนจะวุ่นวาย แต่กลับอบอวลไปด้วยความรัก ความเข้าใจซึ่งกันและกัน แม้จะมีอุปสรรคเข้ามา พวกเขาที่เป็นสายเลือดเดียวกันก็พร้อมจะฟันฝ่าไปด้วยกัน เพื่อสร้างความสุขและรอยยิ้มให้กับคนในครอบครัว มีตอนพิเศษอีก น้าาาา จะมารัวๆเลยจ้า

ครอบครัววิสุทธิสาสน์ จะครองรักและสร้างตำนานบทใหม่ที่อบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งรักแท้ ตราบนานเท่านาน. จบบริบูรณ์

นนิยาย ป่านนี้ในบ้านหลังนี้ก็จะต้องมีครอบครัววัฒนาอาศัยอยู่กันอย่างมีความสุขทั้งห้าชีวิต นั่นก็คือ คุณปู่ คุณยาย คุณพ่อ คุณแม่ และหนู แบบนั้นเรียกว่าจบอย่างแฮปปี้เอ็นดิ่ง พ่อกับแม่ที่ทะเลาะเบาะแว้งก็จะต้องกลับมารักกันพรอตเรื่องนิยายที่หนูเคยอ่านมันเป็นแบบนี้ แต่เผอิ� �เรื่องมันไม่ได้เป็นแบบนั้นนะสิค่ะ สิบเก้าปีของหนูในบ้านวัฒนา กลับมีเพียงคุณปู่ คุณยายและหนูแค่นั้นค่ะ...เรื่องราวต่อจากนี้ต่างหากค่ะที่เป็นสาระ มันเป็นเรื่องของหนูค่ะ

สุดท้ายก็ยังติดพ่อกับแม่ไม่เปลี่ยน และพวกเขาเองก็หวังให้เป็นเช่นนั้นตลอดไป บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขในตอนนี้ ทำให้ข้าราชบริพารลืมไปชั่วครู่... ว่านี่คือวังหลวงแสนโหดร้าย เหลือเพียงภาพของบ้านแสนสุข บ้านของครอบครัวเล็ก ๆ ครอบครัวหนึ่งเท่านั้น

“ยกโทษให้พี่ได้ไหมออม แล้วเราก็มาเริ่มต้นกันใหม่ เราสามคนพ่อแม่ลูกจะอยู่เป็นครอบครัวเดียวกัน” “ครอบครัวของออมมีแค่สองคนค่ะ นั่นก็คือออมกับเนเน่” “…” เขาถึงกับแน่นที่อกด้านซ้ายเมื่อได้ยินประโยคนั้น “พี่ขยับไปเถอะค่ะ ออมจะนอนแล้ว”

เธอตอบด้วยน้ำเสียงเศร้า ยิ่งนึกถึงคืนวันเก่า ๆ หล่อนก็ยิ่งเสียใจที่อีกฝ่ายไม่เคยเห็นเธอเป็นคนในครอบครัวเลย ทั้งที่ตอนบิดามารดายังมีชีวิตอยู่ ทั้งคู่ดูเป็นลุงกับป้าที่ใจดีและรักหลานมาก กระทั่งทรัพย์สมบัติเงินทองเปลี่ยนสองคนนั้นให้กลายเป็นมารร้ายในคราบมนุษย์...