Romans & histoires ความทรงจำ

ซ่งเจิ้นอี้ยืนแน่นิ่งอยู่นานครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจชักมือดึงกลับมาอย่างไร้เยื่อใย เขาเองก็เจ็บปวดไม่น้อย ทว่ายามนี้ภายในใจสับสนและว้าวุ่นเหลือเกินไม่รู้ว่าควรจะจัดการอย่างไร ทั้งความทรงจำของชาติที่แล้วทีายังคงติดอยู่ในหัววนเวียนและชีวิตในชาตินี้ที่ต้องจัดการ ยิ่งคิดก็ยิ ่งปวดหัวจริงๆ

แคว้นต้าเป่ย หมู่บ้านชาวประมง ซูเว่ยหรานที่ตอนนี้พยายามลืมเปลือกตาที่หนักอึ้ง กำลังจะลุกก็รู้สึกแปลกไป ลุกไม่ไหวราวกับมีอะไรมาฉุดเอาไว้ ก่อนเอามือกุมขมับสองข้าง ความทรงจำบางอย่างไหลเข้ามาราวกับเธอกำลังดาวโหลดข้อมูลใส่เมมโมรี่การ์ด ในความทรงจำภาพสตรีโบราณอ้ว

เมิ่งซินนิ่งคิด ลมหายใจช้าลง เมิ่งซิน (คิดในใจ) "ถ้าฉันย้อนเวลา…ทำไมที่นี่ถึงมีร่องรอยของนาง? โลกคู่ขนานหรือความทรงจำที่ถูกเก็บไว้… แต่ทุกสิ่งกลับรอฉันกลับมา..."

มันใช้เล็บแหลมคมดุจมีดกรีดลงบนอกตรงกับตำแหน่งหัวใจ กันต์ธีร์สะดุ้งเฮือก รู้สึกได้ถึงเลือดอุ่น ๆ ไหลรินออกจากรอยแผล ความเจ็บที่แล่นปราดมันจริงเกินกว่าจะเป็นความฝัน ร่างกายสั่นสะท้านจนเขาแทบยืนไม่อยู่ “มึงจงจำไว้ คำสาปของมึงเริ่มทำงานแล้ว และกูก็กลับมาแล้วเช่นก ัน!—”

พลังชีวิต: 50/100 พลังยุทธ์: 1/10 เงิน: 1,000 [ภารกิจปัจจุบัน] [ภารกิจ: ฟื้นความทรงจำ] รางวัลเมื่อสำเร็จ: เงินรางวัล 10,000 หยวน / คะแนนสะสม 100 แต้ม บทลงโทษหากล้มเหลว: - สถานะ: - “อะไรคือการฟื้นความทรงจำ ข้าไม่ได้ความจำเสื่อมเสียหน่อย”

คำปฏิเสธสั้น ๆ ราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจ โลกทั้งใบของรดาพังทลายลงตรงหน้า น้ำตาไหลอาบแก้มสลับกับเสียงสะอื้นที่กักเก็บไว้ไม่อยู่ ภากรจำทุกอย่างได้… ยกเว้นเธอ และลูกของพวกเขา “จากอาการเบื้องต้น…” คุณหมอถอนหายใจเบา ๆ “คนไข้อาจมีภาวะสูญเสียความทรงจำบางส่วน (Retro grade Amnesia) จากแรงกระแทกที่ศีรษะครับ”

ภาพความทรงจำปรากฏขึ้นในหัวของไค ห้องทดลองสีขาว เด็กคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง มีสายเชื่อมต่อเต็มร่าง นักวิจัยกำลังบันทึกข้อมูล "Subject One" "การตอบสนองกับ Void สูงกว่าที่คาด" "แต่จิตใจยังไม่เสถียร" เด็กคนนั้นคือหมายเลขหนึ่ง

ทันใดนั้น ระบบก็แสดงคำถามสุดท้าย --- FINAL AUTHORIZATION TO STOP THE BOMB ENTER PRIMARY MEMORY --- “Primary Memory?” คิรากรถาม “ความทรงจำหลัก?” พิมพ์พลอยจ้องหน้าจอ ก่อนชะงัก เพราะใต้ข้อความนั้น มีภาพหนึ่งปรากฏขึ้น

ไป๋เยว่เทียนยิ้มขำ “เบื่อก้ต้องกินพระสนมดื้อรั้นเพียงนี้จะไม่หายป่วยไข้หลายวันมานี่อาการดีขึ้นมากทีเดียว….” เกือบจะเผลอพลั้งปากพูดว่า ความทรงจำต่างๆ หายไปกลับมาเป็นหนิงอันก่อนที่จะเกิดเรื่องทั้งหมด “ฮ่องเต้เสด็จจจจจจจจ”

คปัจจุบัน จากเหตุการณ์ที่เซี่ยเหวินหรงเล่าให้ฟังนั้น ความทรงจำที่หายไปน่าจะเกิดมาจากการที่เขาได้รับเรื่องที่กระทบกระเทือนจิตใจมากๆ ด้วยกลไกป้องกันทางจิตใจมันจะผลักให้ความทรงจำนั้นลงไปในจิตใต้สำนึก เรื่องที่อาจจะสร้างบาดแผลจนระดับจิตสำนึกและจิตใต้สำนึกไม่สามารถรับได้ เรื่องรา วนั้นก็จะหายไปจากความทรงจำ เมื่อเขาเติบโตขึ้นมาแล้วก็ยังสามารถรับรู้เรื่องราวต่างๆ ได้ แต่เหตุการณ์ในครั้งนั้นมันจะหายไป