Romans & histoires ความทรงจำ

ตังคิดว่ามันต้องมีเศษเสี้ยวความ‍ทรง‍จำบ้างแหละ อะไรจะลืมหมดขนาดนั้น ลม‍หนาวพยายามนึกอยู่ครู่หนึ่ง “ที่จริงก็มีนะ” “ภาพอะไร จำได้‍ไหม” ตังพูดอย่าง‍ตื่น‍เต้น และลุ้นรอคำตอบจากเพื่อน “ภาพไม่ปะติดปะต่อ มันสับไปสับมา จนเราปวดหัว”

หลายครั้งเพียงแค่นั่งมองบรรยากาศรอบตัวผ่านวันเวลาที่เคยหวานก็ยังคงวนเวียนให้นึกถึงแต่ไม่ใช่คิดถึง ไม่ได้ทรมานเท่าวันแรกๆ แต่ก็ไม่เคยหลายไป ไม่ได้ร้องไห้แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึก "พลอย กำลังลังเลแล้วใช่ไหม ลึกๆ พลอยก็ยังมีบอลอยู่เต็มหัวใจบอลรู้" "..." "กลับมาเถอะนะ กลับมาเป็นผู้หญิงของฉัน"

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

ฝ่ามืออุ่นนั้นกอบกุมมือฉันที่กำลังกำเข้าหากันอยู่บนโต๊ะ “ความทรงจำเป็นสิ่งที่สวยงามแต่อย่าทำให้มันเป็นตัวที่ฉุดรั้งคุณไม่ให้มีความสุขคนเราไม่จากเป็นก็จากตายการเดินหน้าไม่จำเป็นที่เราจะต้องลืมอดีตและความทรงจำที่ผ่านมาเสียหน่อยตอนนี้คุณไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ”​ ฉันพยักหน้าใ ห้

อันที่จริงกล่องไม้ใบนั้นหาใช่กล่องเปล่าอย่างเช่นทุกคนเข้าใจ แต่กล่องใบนั้นมันใส่สมบัติล้ำค่าเอาไว้ต่างหาก ถึงคนอื่นมองไม่เห็นแต่ฉางกังมองเห็น และสมบัติที่แสนล้ำค่าชิ้นนั้นก็มีชื่อว่า …ความทรงจำ… (จบบริบูรณ์) ขอบคุณท้ายเล่ม ขอขอบอ่านที่อ่านมาจนถึงหน้านี้ค่ะ ไรต์ได้เขียนน

เขาเงียบไปครู่ใหญ่ ไม่ยอมตอบรับหรือปฏิเสธออกมา อารดาเหมือนจะเข้าใจคำว่าพายุกระหน่ำอย่างชัดแจ้ง เธอกำลังแต่งงานกับผู้ชายที่ลืมความรักครั้งเก่าไม่ได้ “มันไม่ใช่ความรัก มันแค่...ความรู้สึกแปลกๆ ที่ยังติดค้างอยู่ในใจ ไม่ได้มีมากมายด้วย มันเป็นแค่ความทรงจำที่ฝังใจจนสลัดออก ไปไม่ได้ ขอโทษที่ผมเป็นแบบนี้ แต่สาบานว่าผมไม่มีวันกลับไปหาเธอ”

ย้อนนึกกลับไปก็จำได้เพียงว่าเธอไปซื้อของในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งตามปกติ และเอาของมาเก็บไว้กระโปรงหลังรถ จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบลง ราวกับว่าความทรงจำถูกตัดตอนไปอย่างน่าพิศวง

เลิกคิดก่อนเบบี๋ ดวงหน้าสวยสะบัดไล่ความทรงจำอันน่าหวาดเสียว ทว่าสมองกลับจำรายละเอียดได้ดีกับจังหวะการเคลื่อนไหวอันตราย จนพวงแก้มเห่อร้อนอย่างห้ามไม่อยู่ บ้าที่สุด

แววตาครุ่นคิด ผมรู้ว่าการถูกหักหลังความรู้สึกเป็นเช่นไร มันผิดหวัง เสียใจ เจ็บและทรมาน ในทุกการจากลามันจะมีหนึ่งคนที่จะเจ็บปวดมากกว่าเสมอ ผมเข้าใจเธอ...และหวังว่าเธอจะเข้มแข็งในเร็ววัน

ฝน: "พี่เคยไปพบหมอไหมคะ" เอก: "เคยครับ หมอบอกว่าเป็น 'ภาวะความจำเสื่อมจากความเครียด'" ฝนขมวดคิ้วด้วยความตั้งใจ ฝน: "แล้วความทรงจำอื่นๆ ล่ะคะ อย่างเรื่องชอบหรือไม่ชอบอะไร"