จำคนผิด Novels & Stories

ใครผิดเอย รุ่งทิวาอยากเอาสมุดเล่มน้อยนี้ปาหน้าชายหนุ่ม ...ใครกันที่ผิด คิดว่าคงเป็นเธอล่ะสิที่เป็นฝ่ายผิดที่ไม่ได้ดูแลหัวใจให้ดี ปล่อยทิ้งขว้างให้คนอื่นมาคว้าเอาไป

งานหายากมากนะ แล้วเธออยากให้เขาไตร่ตรองถึงความผิดคนงานให้ดีก่อนโดนไล่ออก ทว่าเขาคงไม่คิดแบบนั้น “คนผิดก็ต้องได้รับผิด ผิดครั้งแรกก็อาจมีครั้งที่สองได้ ฉันไม่ชอบให้ใครทำผิด โดยเฉพาะคนที่ไม่รู้หน้าที่ตัวเอง” สิงหราชตอบอย่างไม่ใส่ใจ มือหนาพลิกเอกสารการเงินของไร่ไปเ รื่อยๆ

พรึบ “ คุณ เปิ้ล คุณมิ้น คุณ มะปราง // นัทไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่หรอกนะคะ แต่สิ่งที่พวกคุณทำกับฉันวันนี้คุณสามคนรู้ใช่มั้ยคะว่ามันผิดกฎหมาย ฉันรู้คะว่าพ่อกับแม่พวกคุณใหญ่มากแต่ว่าฉันไม่ใหญ่หรอกคะ แต่พวกคุณเคยได้ยินไหมคะว่าหมาที่มันไม่มีเจ้าของ แล้วไม่มีคนมา

็นเพียงคู่หมั้นแต่ทั้งสองคืออยู่กินด้วยกันแล้ว จะผิดไหมถ้าหากเธออยากได้ผู้ชายคนนี้คืนมา ถึงแม้เธอจะยังรู้สึกรักชีวินอยู่แต่ผู้ชายคนนั้นไม่เคยสนใจใยดีเธอถ้าเทียบระหว่างมังกรกับอีกคนเธอก็ตอบได้ในทันทีว่ามังกรดีกว่าเยอะ เธอผิดเองที่ไม่เคยสนใจอีกฝ่ายมารู้ว่าชายหนุ่มมีค ่าก็ในตอนที่เขาเป็นของผู้หญิงคนอื่นแล้ว

ไม่ก็ลากตัวคนที่ชนฉัน มาให้ฉันลงโทษให้สาแก่ใจ ให้เท่ากับความเจ็บปวดทรมานที่ฉันได้รับสิ " เตชินนิ่งไป เขาเองก็อยากจับตัวคนผิดมาลงโทษ แต่ตอนนี้เขายังไม่รู้จริงๆว่าใครคือคนผิด ที่รู้ๆเขาคือหนึ่งในคนผิดที่พิมไม่สามารถให้อภัยได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาจะพาพิมไปทำแท้งลูก

“พอแล้ว เลิกทำให้เราอับอายได้แล้ว! ชาวฉีตะวันออกของเราเป็นผู้แข็งแกร่แน่วแน่ ทำผิดก็ต้องยอมรับ!” “มนุษย์มิใช่เซียน ใครบ้างมิเคยกระทำความผิดพลาด? ยอมรับความผิดหาใช่เรื่องน่าอับอายไม่! สิ่งที่น่าอับอายคือการทำผิดแล้วมิยอมรับต่างหาก!”

บอดี้การ์ดหน้านิ่งที่ไม่สนใจผู้หญิงคนไหนอยู่ๆก็ถูกสั่งให้มาทำหน้าที่เป็นผู้ปกครอง ยัยเด็กแก่น พูดมาก ปากดีกินจุตื่นสาย ได้เข้ามาทำให้ชีวิตบอดี้การ์ดอันแสนสงบสุขของเขาต้องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน

"คนเรามันก็เคยทำผิดศีลด้วยกันทั้งนั้นแหละ แต่มึงน่าจะผิดข้อห้าหนักสุด นอกนั้นกูไม่คิดว่ามึงจะผิดอะไร" ใยไหมทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น มองเสี้ยวหน้าสวยของเพื่อนที่ยังคงมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ "ข้อสามล่ะ มึงจะเกลียดกูไหม"

“เอ่อ!! คนอย่างเราทำอะไรมันก็ผิดไปหมด เรามันผิดเองพี เราผิดตั้งแต่ต้นเลย” ผิดที่แอบรักนาย ผิดที่ไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว เราผิดเองพี ผิดตั้งแต่คิดแล้ว

ฉันส่ายหน้า “มีคนกี่คนที่เสียเงินในคาสิโน?แล้วมีสักกี่คนที่คิดจะเอาแฟนตัวเองไปแลกเพื่อใช้หนี้?” “นายไม่ใช่ลูกผู้ชายหรอก ไมลส์” ฉันเบือนหน้าหนี “ถ้านายอยากโทษใครสักคน ก็อย่ามาโทษฉันว่าใจร้าย โทษตัวเองเถอะ—ที่โง่เกินไป” ปากของเขาอ้าออก แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา