จำคนผิด Novels & Stories

“พี่ชาย ท่านพ่อเดินไม่ได้ขอรับ ที่ขาเป็นแผลใหญ่มาก” “พี่ชายรู้แล้ว เช่นนั้นพี่ชายค่อยไปคุยกับท่านพ่อของเจ้าเอง” “เจ้าน่ะ นายหน้าจางใช่หรือไม่ เท่าที่ข้ารู้มา การซื้อขายคนต้องขึ้นอยู่กับทางการเท่านั้นไม่อนุญาตให้พวกเจ้าซื้อขายคนได้ตามอำเภอใจ เจ้าได้รับอนุญาตหรือมีใบอนุญาตให้ซื ้อขายคนหรือไม่ หากไม่มี เจ้าถือว่ามีความผิด ลักลอบค้ามนุษย์ ทำผิดกฎหมายบ้านเมือง ต้องถูกโบย 100 ทีและถูกส่งไปใช้แรงงานที่เหมือง นี่คือบทลงโทษของผู้ที่ทำความผิด ข้าพูดถูกต้องหรือไม่”

มันผิดกฎ อีธานจะไม่มานั่งนึกว่าตัวเองผิดกฎที่ทำอะไรรุ่มร่ามในบริษัทตัวเอง จะว่ายังไงก็ช่าง เรื่องของเขาเป็นเรื่องยกเว้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์ได้รับอภิสิทธิ์เทียบเท่ากับผู้บริหารอย่างเขาเด็ดขาด อีกอย่าง...ดูยังไงคนที่โดนกระทำก็ไม่ได้เต็มใจ!

ได้ยินมาว่าคนบ้าฆ่าคนไม่ผิดกฎหมาย ถ้าผู้ชายคนนี้เผลอฆ่าฉันขึ้นมา ก็เท่ากับว่าฉันต้องตายฟรี? เมื่อหม่าเหล่าซานคิดได้ดังนี้ ก็รีบตะโกนว่า: "ไอ้โง่ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย!" “ไว้ชีวิตฉันด้วย...”

แล้วเขาก็รีบเงยหน้าขึ้นมอง "ไม่มีอะไรที่กูไม่รู้" "แล้วแบบนี้จะเรียกว่าผิดพลาดได้ไหม" "ไม่ผิดถ้ามึงไม่ใช่คนเริ่ม" "..."

ใบหน้าของธีโอซีดเผือดราวกับคนเห็นผี ฉันคงดูสภาพเละเทะมาก สเนค ไอ้โง่นั่น กลับตีความสถานการณ์ผิดไปหมด “หัวหน้าครับ นี่แหละผู้หญิงที่ผมพูดถึง ไม่ใช่ว่าเธอเด็ดเหรอ? ผมไม่รู้เลยว่าพวกคุณสองคนรู้จักกันมาก่อน…”

[คนประเทศนี้แปลกชะมัด บูชาคนไม่ดี ไอ้พวกสนับสนุนนี่สงสัยจะแย่ไม่แพ้กัน] [คนบางคนรู้เรื่องคนอื่นดีจังเลยนะ พี่แคลไม่ได้ฆ่าใครตาย ทำไมต้องพิมพ์ด่าขนาดนี้ด้วย ตั้งแต่เรื่องสูบบุหรี่แล้ว แค่เพราะเป็นผู้หญิงเหรอถึงได้ถูกตัดสินว่าผิด แม่ง!ตรรกะโคตรป่วย]

“เฮ้อ.... ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมนุษย์บางคนถึงชอบ ทำผิด ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันผิด แล้วมารู้สึกผิดที่หลัง จากนั้นก็ขอโทษและขอโอกาส ทำไมกัน!! ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำไง…. ทำไมไม่หยุดตั้งแต่แรก จะมาเสียใจในวันที่สายไปทำไม” “เอาล่ะ..... เรื่องของคุณฉันไม่อยากคิดให้รกสมอ

“คนมีอิทธิพลนี่คิดจะทำอะไรกับคนอื่นก็ได้แบบนี้ มันแย่มาก ๆ เลย” “ใช่ คนบางคนไม่ได้สนใจหรอกนะ ว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันถูกหรือผิด ต่อให้ทำผิดถ้ามีเงินก็เอาเงินยัดเงินฟาด แล้วลอยตัวเหนือความผิด สังคมสมัยนี้มันแย่มาก ๆ” “จริงค่ะ”

อะไรกัน คนที่ถูกทำร้ายคือคนที่ต้องถูกลงโทษ "เพราะนางทำผิดกฎ เข้าไปยุ่งเกี่ยวและมีความสัมพันธ์กับมนุษย์ และมนุษย์คนนั้นคือเทพที่ลงไปเพื่อผ่านด่านเคราะห์ สิ่งที่เจ้าเห็นคือหลังจากที่นางถูกตัดสินอีกครั้ง... คนที่ตัดสินก็คือคนที่นางรักฝังใจนั่นเอง นางถึงได้เอ่ยวาจาตัดวาสนา ด้วยตัวเอง"

"คนเรามันก็เคยทำผิดศีลด้วยกันทั้งนั้นแหละ แต่มึงน่าจะผิดข้อห้าหนักสุด นอกนั้นกูไม่คิดว่ามึงจะผิดอะไร" ใยไหมทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น มองเสี้ยวหน้าสวยของเพื่อนที่ยังคงมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ "ข้อสามล่ะ มึงจะเกลียดกูไหม"