จำคนผิด Novels & Stories

เด็กน้อยวัยสิบสามปี นั่งร้องไห้รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าเคยทำอะไรผิดไป สายตากวาดมองไปบนหลุมศพซึ่งมีชื่อตัวเองเขียนเอาไว้ด้วยความสลดใจ “ทอง คนเราทุกคนมันเคยผิด เคยพลาดกันมาทั้งนั้นแหละลูก” “ถ้าอย่างนั้น...ความผิดที่ทองทำลงไป มันคงใหญ่หลวงมากใช่หรือเปล่า ครับหลวงตา เขาถึงไม่ยอมให้อภัยทองสักที หลวงตาครับ...ทองสงสารเขาเหลือเกิน” เนื้อทองนั่งยองลงไปยังปากหลุมศพของคนชื่อเนื้อทองคนสุดท้าย ปลายนิ้วเกลี่ยลงไปยังป้ายชื่อพร้อมวันเดือนปีที่ใครคนนั้นสิ้นบุญ มันเป็นวันเดียวกันกับวันที่เนื้อทองเกิดพอดิบพอดี

คนที่ทรงเกลียด กลับพูดถูกทุกคำ เด็ก ๆ ทุกคนที่กำลังวิ่งเล่นโดยไม่ทุกข์ร้อนใด ...พวกเขามิได้ผิดอันเลยแม้แต่น้อย คนที่ผิดคือผู้ใหญ่ทั้งสิ้น

“พอ ๆ สันดานก็คือสันดาน อย่ามาโยนความผิดให้โรคซึมเศร้าหรือไบโพล่าเลย กรณียัยกุลนี่เป็นที่นิสัยล้วน ๆ” “คนเราทำผิดพลาดกันได้น่า ถ้าคนมันรู้จักกลับตัวและสำนึกได้ เราก็ควรให้โอกาสเขาสิ”

วิยกยิ้มอย่างดีใจ “ก็ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ ป่านนี้พี่เมนิลจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” “คนเรามีความผิดมันก็ต้องร้อนรุ่มอยู่แล้วปะที่แกยังอยู่ได้เพราะว่าแกไม่ผิดไง” มนว่า

มั่นคงมากพอที่จะปกป้องนางได้ สัญญาจะบอกความจริง ความผิดอย่างไรไม่อาจละเว้น คนทำผิดโทษตายก็คือต้องตาย แต่คนไม่เกี่ยวข้องต้องไม่ได้รับผิดร่วมกัน ใช้วิธีเฉไฉไปเรื่องอื่นแทน คำถามยังไม่ถูกตอบ โม่เทียนอวี่เปลี่ยนเรื่อง เขาโง่เง่าไร้เกียรติมากทีเดียววันนี้ “แผลข้ายังไม่หายดี ”

“ท่านแม่” “อย่าได้คิดถึงมันเพียงเพราะว่าต้องการกลับไปแก้ไข ในเมื่อเจ้าไม่ใช่คนผิด คนผู้นั้นต่างหากที่ผิด”

ภารันกดเสียงต่ำสั่งพะพาย "ลงโทษฉัน ฉันผิดเอง" "แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่ามันไม่ผิด ลูกน้องที่ละเลยหน้าที่มันสมควรถูกลงโทษไหมที่ปล่อยให้คนอื่นเข้ามาในห้องทำงานฉัน!" "คนอื่นเหรอ..ใช่! ฉันคงเป็นคนอื่นสำหรับนาย"

โหทั้งที่มุมปากเชิดขึ้นเหมือนอมยิ้มนิด ๆ คนเราก็แบบนี้ ชอบให้คนมานิยมชมชอบมากกว่าเกลียดอยู่แล้ว “เราค้นพบว่ารูปแบบความผิดปกติมีหลากหลาย นอกจากควบคุมและขยายข้อจำกัดในการใช้ความผิดปกตินี้ได้แล้ว กลุ่มคนเหล่านี้ยังสามารถค้นพบความผิดปกติแฝงอื่นได้อีกนอกจากที่ครอบค รองอยู่”

ใช่สิ ในโลกนี้มันไร้ประโยชน์ที่จะพึ่งพากองกําลัง ที่สําคัญยังเป็นอํานาจ คุกเข่าลงณชายหงหน่อยและยอมรับความผิดพลาดไม่น่าอายเลย อย่างน้อยก็สามารถรักษาชีวิตไว้ได้ ฝูงชนทั้งหมดเริ่มชักชวน ถึงแม้ว่าพวกเขาทั้งหมดรู้อยู่ว่าคนทำผิดคือหงเสี้ยวแต่ในด้านหน้าของอํานา จที่แน่นอน ถูกหรือผิดไม่สําคัญเลย โอ้ . . . . . เด็ก ได้ยินมั้ย ผมไม่ใช่คนที่คุณรุกรานได้

เธอคิดว่าคนเราต่างก็เคยทำผิดมาแล้วทั้งนั้น จะผิดมากหรือผิดน้อยแล้วแต่คน แต่เธอเชื่อแน่ว่าทุกคนเคยทำผิดพลาด แต่ถ้าใครที่รู้ว่าตัวเองทำผิดแล้วพร้อมจะกลับตัวและแก้ไข นั่นสิคือสิ่งสำคัญ แต่ถ้ารู้แล้วว่าตัวเองผิดแต่ไม่เปลี่ยนแปลงตัวเอง คนแบบนั้นสิไม่ควรให้อภัย ห้องนั่งเล ่น คาลอสที่นั่งอยู่ข้างคนตัวเล็กรวบรวมความกล้าแล้วหันหน้าไปหายังร่างบางที่เหมือนกับคิดอะไรบางอย่างอยู่ก็เอ่ยออกไปด้วยท่าทีที่ยังเกรงใจเธออยู่