จำคนผิด Novels & Stories

ทว่าคนทำผิดกฎบ้านเมืองถึงเคยทำความดีมามากมายอย่างไรก็ต้องได้รับผิดของตนเองไม่มีข้อยกเว้น เจิ้งคุนเซียวไม่ใช่คนเห็นผิดเป็นถูกแม้ว่าคนทำความผิดคือคนรู้จักก็ตาม

ภูรีบปฏิเสธ "การที่เราเชื่อใจใครสักคน มันไม่ใช่ความผิดของเรานะครับ แต่มันเป็นความผิดของคนที่ไม่รักษามันไว้ต่างหาก พี่อย่าโทษตัวเองเลยนะ"

ฉันกอดแม่แน่น "คนเราก็ทำผิดพลาดกันได้นะ...ผิดแล้วหากรู้จักแก้ไข ปรับปรุง ก็สมควรได้รับการให้อภัย"

“ใจเย็นสิยัยควีน คนเรามีผิดพลาดกันได้” “ใช่ หนูรู้ว่าคนเราผิดพลาดกันได้ แต่ถ้ามีหนที่สองหนูไม่เอามันไว้แน่”

“แล้วไม่รู้สึกแปลก ๆ บ้างหรือคะที่ว่าความให้คนผิดน่ะ” “แต่คนผิดบางคนก็มีเหตุจำเป็นต้องทำนี่ครับ อย่างเช่นกรณีพ่อตบตีแม่แล้วลูกชายทนไม่ไหว วิ่งเข้าไปผลักพ่อเพราะอยากช่วยแม่ แต่ดันพลั้งมือทำให้พ่อตาย แบบนี้คือไม่มีเจตนาฆ่า แต่มีความผิดแน่นอนคือฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาแถมยั งเป็นพ่อบังเกิดเกล้าอีก กรณีแบบนี้ศาลเขาก็จะพิจารณาตามความเหมาะสมของสถานการณ์ที่เกิดเรื่องน่ะครับ”

เด็กชายอึ้งไป เขาไม่คิดเลยว่าจะมีคนแบบนี้ จิงเซียวยิ้มและพูดต่อว่า “มนุษย์เกิดมาแตกต่างกัน ถูกอบรมมาเลี้ยงดูแตกต่างกัน บางคนต้องดิ้นรนปากกัดตีนถีบ ทำได้ทุกอย่าง คำว่าถูกผิดของเขาจึงไม่มีความชัดเจน และอาจจะไม่มีด้วยซ้ำ ขอแค่ให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ ก็อาจจะเปลี่ยนให้ ถูกเป็นผิดก็ยังได้”

หมายเลขสามค่อย ๆ หันมามองเธอ ดวงตานิ่งสนิท ไร้อารมณ์อย่างแท้จริง “มนุษย์ภายนอก” เขาพูดช้า ๆ “ต้นเหตุของความผิดพลาด” จันทร์สิตาขมวดคิ้ว ยังไม่ทันตอบอีกฝ่ายก็พุ่งเข้ามาทันที

แล้วผมผิดอะไรวะเนี่ยยยยย ก็นั้นมันความฝันมั้ยเมีย โอ๊ยยยยอยากจะบ้าตาย ไอ้มังกรผิดอะไร เกิดเป็นไอ้มังกรต้องอดทน แม้ตัวเองจะไม่ได้ผิดอะไร แต่เมื่อเมียว่าผิดก็ต้องเป็นคนผิดตามคำที่เมียว่าT T

ฉันแย้ง "ถ้าไม่มีใครรู้ก็ไม่ผิดกฎใช่มั้ยล่ะครับ" อีเด็กนี่มันเลวลึกจริง ๆ

" นั่นสิ โอกาสมีให้สำหรับคนที่รู้ว่าทำผิดแล้วพร้อมที่จะแก้ไข แต่สำหรับองค์ชายสี่ผู้นี้แล้ว.....ข้าว่า..เกินเยียวยา " " อย่างไรเสีย มันก็เป็นเรื่องของพวกเขา แต่ถ้าหากข้ามแดนไปทำผิดที่แคว้นเหลียง ก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน "