จำคนผิด นิยาย & เรื่องราว

เด็กชายอึ้งไป เขาไม่คิดเลยว่าจะมีคนแบบนี้ จิงเซียวยิ้มและพูดต่อว่า “มนุษย์เกิดมาแตกต่างกัน ถูกอบรมมาเลี้ยงดูแตกต่างกัน บางคนต้องดิ้นรนปากกัดตีนถีบ ทำได้ทุกอย่าง คำว่าถูกผิดของเขาจึงไม่มีความชัดเจน และอาจจะไม่มีด้วยซ้ำ ขอแค่ให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ ก็อาจจะเปลี่ยนให้ ถูกเป็นผิดก็ยังได้”

"แต่ความผิดนี้อันหมิงไม่ได้ตั้งใจ เขาไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ใครบาดเจ็บ เรื่องนี้ไม่นับเป็นความผิดโดยตั้งใจ แต่เป็นเพราะความสะเพร่า คนเราทำผิดควรกล้ายอมรับ มิควรหลบหลังผู้อื่น มีโกหกครั้งแรกก็จะมีการโกหกครั้งต่อไป" คำพูดของนางก้องกังวาน ทุกคนที่นั่งอยู่พลันนิ่งเงียบ หันไ ปมองนางด้วยแววตาเปลี่ยนไป "..."

ป็นเรื่องตลก ส่วนคนร้ายก็รอดตัวไปเช่นนั้นน่ะหรือ กลายเป็นว่าเหยื่อยต้องก้มหน้ารับผิดเสียเอง เพียงเพราะคนนอกมองว่าผู้ใหญ่รังแกผู้น้อยขอให้ปล่อยผ่าน นี่หรือกฎบ้านกฎเมืองที่เจ้าว่า ถ้ามันเอื้อต่อคนทำผิดนักก็อย่ามีมันเลยดีกว่าไหมกฎหมาย หรือเจ้าทำผิดเป็นปกติอยู่แล้ว ถึงแยกแยะถู กผิดไม่ได้”

“พอ ๆ สันดานก็คือสันดาน อย่ามาโยนความผิดให้โรคซึมเศร้าหรือไบโพล่าเลย กรณียัยกุลนี่เป็นที่นิสัยล้วน ๆ” “คนเราทำผิดพลาดกันได้น่า ถ้าคนมันรู้จักกลับตัวและสำนึกได้ เราก็ควรให้โอกาสเขาสิ”

คนที่ทรงเกลียด กลับพูดถูกทุกคำ เด็ก ๆ ทุกคนที่กำลังวิ่งเล่นโดยไม่ทุกข์ร้อนใด ...พวกเขามิได้ผิดอันเลยแม้แต่น้อย คนที่ผิดคือผู้ใหญ่ทั้งสิ้น

“ไม่ใช่! ไม่จริง ริสาไม่ใช่คนเริ่ม! ริสาไม่ใช่คนผิด มันต่างหากที่ผิด มันต่างหากที่อยากเกิดมารวย เกิดมาสุขสบาย เกิดมามีพร้อมทุกอย่าง เพราะงั้นมันคือคนเริ่ม มันคือคนผิด!!” “เธอจะเอาเรื่องนั้นมาตัดสินว่าเป็นความผิดได้ยังไง ในเมื่อคนเราเลือกเกิดไม่ได้ ที่สำคัญ การเกิดมารวยหรือจน ไม่ใช่ส ิ่งที่จะเอามาตัดสินว่าคนนั้นผิดหรือไม่ผิด มันไม่เกี่ยวกัน แต่มันตัดสินกันที่การกระทำต่างหาก เพราะงั้นอย่ามาหาข้ออ้างให้ตัวเองดูดีหน่อยเลย มันฟังไม่ขึ้น!” “กรี๊ดด!! ไม่! ยังไงริสาก็ไม่ผิด ที่โซ่พูดมามันไม่จริง!”

ไม่ใช่การค้นหาเหตุผลจนความผิดหายไป คนคนหนึ่งสามารถมีเหตุผล เคยช่วยคน เคยทำสิ่งถูก แล้วภายหลังเลือกทำสิ่งผิด สิ่งเหล่านั้นอยู่ในคนเดียวกันได้ โดยไม่ต้องลบอย่างหนึ่งเพื่อให้อีกอย่างง่ายต่อการตัดสิน หลิงกวงถาม “ยอมรับการพิจารณา?” “ยอมรับ”

“สิ่งที่คุณทำกับหนู หนูจะถือว่ามันเป็นแค่ความผิดพลาดที่เกิดในครั้งหนึ่งของชีวิต” “อะไรนะ!! เธอคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องของความผิดพลาดอย่างงั้นเหรอ??” เขาพูดเค้นเสียงอย่างไม่พอใจ “ค่ะ มนุษย์ทุกคนสามารถผิดพลาดกันได้ไม่ใช่เหรอคะ”

หากมือปราบพวกนั้นเชื่อ ก็ไร้สมองแล้วล่ะ มิสมควรที่จะทำงานดูแลปกป้องชาวบ้าน “ข้าว่าเราอย่าสนใจคนพวกนี้ดีกว่าขอรับ คนไม่ดี ทำตัวเป็นอันธพาล...ถึงทำผิดเพียงใดก็หาทางทำให้ตนเองกลายเป็นฝ่ายถูกได้เสมอ” ที่ซึ่งเขาเคยอยู่ก็มีคนแบบนี้อยู่มาก ตัวเองทำผิด แต่บอกว่าไม่และยังจ ะโยนความผิดนั้นไปให้ผู้อื่นหน้าตาเฉยอีกด้วย ยิ่งมีอำนาจมีเงินอยู่ในมือแล้ว มักคิดว่าตนเองทำสิ่งใดก็ได้ กระทั่งทำให้คนอื่นสูญเสีย...ตายไป ก็ยังจะหลุดรอดจากการถูกลงโทษได้เลย

เวลาเปลี่ยน ใจคนก็ย่อมเปลี่ยน ยามมั่งมี มองไปทางไหน ใครก็พร้อมอ้าแขนต้อนรับ ทว่าในยามที่ล้ม มองไปทางไหนก็มักจะเจอแต่ผู้คนที่พากันเบือนหน้าหนี ซึ่งเขาไม่โทษใครในเรื่องนี้ เพราะเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเขาเป็นคนผิด ผิดที่ไว้ใจคนง่าย ผิดที่คิดว่ากำไรจากหุ้นที่นำไปลงทุนกับเ พื่อนสนิทนั้นจะงอกเงยขึ้นเป็นเท่าตัว ทว่าสุดท้ายเขากลับคิดผิด