ชาตินี้ข้าไม่ขอเป็นสตรีตาบอด Novels & Stories

เซี่ยเฟยหลงรู้สึกชื่นชมองค์หญิงจากแคว้นจิ้นผู้นี้อยู่ไม่น้อย เพราะถึงอย่างไร นางก็ยังรู้จักรักชีวิตตนเอง ไม่กระทำในสิ่งที่โง่เขลา “แต่ก็ไม่ควรมองข้ามนะขอรับ เพราะสตรี เป็นเพศที่เสแสร้ง แสดงสีหน้าเก่งที่สุด"

"เจ้าจะให้ข้าทำอะไร จงพูดมาให้กระจ่างข้าเป็นคนที่ไม่รับทำงานมืด งานไม่ดีข้าไม่รับทำเด็ดขาด" สตรีผู้นั้นกล่าวขึ้น แต่ก็นึกอยากได้เสื้อผ้าที่ตนไม่มีปัญญาซื้อ

หยางเฟยปลายตามอง "แต่..ข้ามีคำถาม ข้าไม่ใช่คนอ้อมค้อมดังนั้นจึงขอพูดกับเจ้าอย่างตรงไปตรงมาเลยล่ะกัน ข้ามีคนในใจที่หวังให้มาเป็นชายาของลูกชายเพียงคนเดียวของข้าอยู่แล้ว นางเป็นสตรีที่เพียบพร้อม ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาเป็นชายาของลูกชายข้า"

บทที่ 25 ทำอย่างไร "ท่านอา ข้าไม่ได้เมาเสียหน่อย อีกอย่างสุราของคุณชายอร่อยยิ่งนัก ข้าขออีกจอกได้หรือไม่เจ้าคะ เอิ้ก"

บรรยากาศทำให้จางซูอินเคลือบเคลิ้ม นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “อี้หยาง...ชาตินี้ข้าไม่งดงาม..และข้าจะไม่เป็นสตรีลือเลื่อง..จะเป็นเพียงสตรีธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้น”

จูอี้หลางส่ายหน้า "ข้าไม่คิดหลอกสตรีใด จิตใจของข้าจะมอบให้กับสตรีที่ข้ารักเพียงผู้เดียวเช่นท่านพ่อของข้า ท่านน้าวางใจข้าจะเป็นบุรุษที่ดีที่สุดในใต้หล้า ไม่ทำให้ท่านผิดหวังขอรับ"

ข้าพยักหน้าตอบเพราะหากเปล่งเสียงออกมาในตอนนี้ได้หลุดเสียงครางออกมาแน่ สตรีคนอื่นเป็นเช่นข้าหรือไม่ข้าไม่ทราบ แต่ข้าเพียงแค่ด่านยอดถันก็จะไม่ไหวแล้ว จุ๊บ!

หรงป๋อไฉ่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ เขาไม่เชื่อหรอกว่าตำแหน่งที่สตรีทุกคนล้วนอยากครอบครองนั้น นางจะไม่อยากได้ "ไม่เห็นมีความจำเป็นที่เจ้าจะต้องแสร้งทำตัวโง่เขลาเลย" ประโยคเดียวเจ็บสะท้านไปถึงทรวงอก "หรือว่าเสด็จอาชอบนางกัน" เขาคิดเป็นอื่นไม่ได้จริง ๆ

“ข้าไม่ใช่สตรีจิตใจงดงามดังดอกบัวขาวนะเจ้าค่ะ ข้าเป็นเพียงสตรีสีเทา ใครร้ายมาร้ายคืนกลับ ใครดีมาจึงอ่อนโยนตอบสนอง” “เจ้าเป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว ข้าชอบมาก คนเราไม่มีใครไร้มลทินหรือสะอาดบริสุทธิ์ไปทั้งหมดหรอก ข้าเองยิ่งเป็นบุรุษสีเทาค่อนไปทางเข้มจัดเกือบดำทีเดียว ข้าไม่ใช ่คนดี เพียงแต่ข้ารู้ว่าตนเองสมควรทำดีกับใครก็เท่านั้น”

“ขอเพียงข้าว อย่างอื่นไม่เอา ข้าอยู่เป็นคนงานของที่นี้ได้” “เอ่อ...เดี๋ยวข้าขอไปแจ้งกับคุณหนูก่อน ไม่รู้ว่าคุณหนูจะตกลงไหม” สวีห้าวไม่กล้าปฏิเสธเอง จึงคิดที่จะให้คุณหนูมาพูดเอง