ดาบพิทักษ์แผ่นดิน Novels & Stories

"ได้ครับนายห้ว" ยักษ์เป็นลูกน้องมือขวาของนายหัวปฐวี เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี บุคลิกดิบเถื่อนเหมือนโจรใต้ รูปร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำจนเกือบดำ ไว้หนวดไว้เครารุงรังไม่ต่างกับมหาโจร คนงานทุกคนล้วนเกรงอกเกรงใจรองลงมาจากเจ้านายเลยทีเดียว

วางสายจากมารดา ดาวนิลก็ต่อสายถึงเอกสิทธิ์เป็นการเร่งด่วนเพื่อเล่าถึงเหตุการณ์และขอความช่วยเหลือกลาย ๆ เธอรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนเก่งกล้าหรือฉลาดปราดเปรื่องดุจยอดมนุษย์ ฉะนั้นสิ่งที่คนแสนธรรมดาอย่างเธอพอจะทำได้คือการระวังตัว “ดาวกลัวว่าแม่จะถูกเสี่ยกำชัยบังคับให้พาม าหาดาว” เธอบอกสาเหตุที่ต้องรบกวนเขา แต่เอกสิทธิ์กลับคิดไปอีกอย่าง วันนั้นติณขู่กำชัยไปหนักหนาพอสมควร เขาไม่น่าจะกล้า อันธพาลท้องถิ่นกับมาเฟียระดับประเทศมันต่างกันมาก แต่ด้วยความรอบคอบ เอกสิทธิ์จึงปลอบหญิงสาว

ำลังจะสังหารมารภูติ “ดาบทลายฟ้า มิใช่สิ่งที่เจ้าจะต่อต้านได้” เขากล่าวเบา ๆ สิ้นคำ ดาบตวัดลง เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้อง พื้นดินเบื้องล่างถูกกรีดจนเป็นร่องลึก พยัคฆ์หางแมงป่องร้องคำราม ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง เพียงพลังแค่ปลายคมดาบ กลับทำให้มันได้รับบาดแผลสาหัสถึงเพ ียงนี้

หลับตาหายใจหอบถี่ "เถื่อน" "หือ"ปราบลืมตาขึ้นมาผงกหัวดู เห็นคนน้องจ้องมองดุ้นยักษ์ของเขาที่มันยังแข็งชูชันไม่ยอมอ่อนตัว "ขออีกรอบได้ไหม"

'เพี๊ยะ' เสียงฝ่ามือกระทบหนันเนื้อปรางแก้มดั่งลั่นเหล่านางน้อยแลทหารกล้ารีบกุลีกุจอหลีกหนีกันจ้าละหวั่น ใบหน้าหล่อเข้มนิ่งงันยามเปิดดูรายได้จากแอปพลิเคชันต่างๆที่ลงงานเขียนเอาไว้นี่เป็นครั้งแรกที่ผลงานของธัญแมสขึ้นเทรนเอ็กส์ร่วมสัปดาห์ ยอดสั่งซื้อทั้งรูปเล่มและอี บุ๊คถล่มทลาย

เขาบอกไอ้ผาดแล้วดูดบุหรี่ปล่อยควันออกมาแล้วสาวท้าวเดินตรงไปยังตำรวจที่กำลังเข้ามาเคลียร์พื้นที่คลังแสงเดินมาถึงศพของปีแอร์ที่ตอนนี้ตำรวจกำลังดูศพของมันอยู่ “มิสเตอร์คอนแวนต์” หนึ่งนายตำรวจทำความเคารพเขา แม้เขาไม่ได้อยู่ที่สเปนแต่ทุกคนที่นี่รู้จักเขาผู้เป็นราชาแห่ งกาสิโน และราชาแห่งความบาป หากใครคิดจะต่อต้านหรือทรยศมันผู้นั้นต้องจบชีวิตลงและปีแอร์ก็คงเป็นหนึ่งในคนทรยศนั่นเช่นกัน

มอนเตเรียกผู้เป็นนายเสียงหลง “นายเคยได้ยินชื่อประเทศไทยไหม” เมสันถามอย่างจริงจัง “นายครับ” นั่นมันประเทศบ้านเกิดเมืองนอนของแก้วจำปานะครับ เพราะเขาเคยอ่านในใบสมัครงานเมื่อปีที่แล้ว เห็นชื่อประเทศแปลกดีเขาเลยจำได้

เมื่อโดนพี่ฝ่ามืออรหันต์ของพี่สาวเบิ๊ดกะโหลกไปที อนาคตมือขวาก็ถึงกับร้องโหยหวนเสียแล้ว ชายหนุ่มได้แต่กลั้นขำก่อนพูดแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะออกไปแบบไม่จริงจัง "ฮึ... สวัสดีเสี่ยวอัน ฉันชื่อจางหยุนเป็นมือซ้ายคนใหม่ของบอสนาย ที่เพิ่งได้รับมอบหมายให้ทำงานสำค ัญน่ะ ฝากตัวด้วยนะ"

ดินแดนเอาแต่มองเจ้าของใบหน้าสวยหวานที่ตรึงสายตาและเข้ามาอยู่ในห้วงความฝันของเขาถึงเจ็ดวัน เธอยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขาเฝ้ารอว่าจะได้พบตัวจริงอีกสักครั้ง ทว่าพอได้พบแล้ว ดันทำตัวไม่ถูกเสียนี่ “สะ สวัสดีครับ ผมชื่อดินแดนครับ” พูดจบฝ่ามือหนาก็ยื่นออกไปเพื่อรอทักทาย พัศดีแ ละเลขามองด้วยความงุนงงว่า ทำไมดินแดนถึงทักทายคุณหมอแบบนั้น ไม่ยกมือไหว้ทักทายกันตามธรรมเนียมไทยเหรอ แต่ก็ไม่ได้มีใครพูดออกมา เดี๋ยวจะเสียหน้าจนบรรยากาศจืดเจื่อนไปได้