ตบหน้า นิยาย & เรื่องราว

หลังจากที่รักแรกของกู้เซินตายจากไป เขาก็เกลียดชังฉันมาตลอดห้าปีเต็ม ฉันพยายามเอาอกเอาใจเขาในทุกทาง แต่เขากลับพูดว่า "ถ้าเธออยากให้พี่มีความสุขขึ้นมาบ้าง งั้นเธอก็ไปตายซะ ไปตายตามเซี่ยโม่ไป" ในใจของฉันปวดร้าวไปหมด ฉันคิดว่าเขาจะเกลียดฉันแบบนี้ตลอดไป แต่ไม่คิดเลยว่า ในตอนที่พวกเราถูกลอบสังหาร กู้เซินจะเอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนฉันอย่างไม่ลังเล ก่อนตายเขาล้มลงในอ้อมกอดของฉัน และใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพูดกับฉันว่า "แอนนี่ ถ้าชาติหน้ามีจริง พี่หวังว่าจะไม่ได้เจอเธออีก" ในงานศพ พ่อของกู้เซินเสียใจอย่างที่สุด "กู้เซิน พ่อผิดไปแล้ว ตอนนั้นพ่อไม่ควรบังคับให้ลูกแต่งงานกับแอนนี่เลย ถ้าตอนนั้นพ่อฟังลูก ปล่อยให้ลูกแต่งงานกับเซี่ยโม่ เรื่องมันคงไม่ลงเอยแบบนี้" แม่ของกู้เซินจ้องมองฉันทั้งน้ำตา "เป็นเพราะแกคนเดียว! ทุกครั้งกู้เซินต้องตกอยู่ในอันตรายก็เพราะแก นอกจากจะนำหายนะมาให้เขาแล้ว แกยังให้อะไรเขาได้อีก!" ฉันก้มหน้าลงเงียบๆ ไม่ใช่แค่พวกเขาที่เสียใจที่ให้กู้เซินแต่งงานกับฉัน แม้แต่ตัวฉันเองก็เสียใจที่ได้แต่งงานกับเขา ในคืนพระจันทร์เต็มดวง ฉันจึงกระโดดลงมาจากโบสถ์ และได้ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อนอีกครั้ง ครั้งนี้ ฉันจะไม่รักกู้เซินอย่างโง่งมอีกต่อไป

เพราะคำว่าบุญคุณ และครอบครัวค้ำคอเธอจึงต้องจำยอมสวมรอยเป็นคู่หมั้นในวัยเด็กของบุตรชายผู้มีพระคุณ แต่ความฉิบหายดันมาเยือนเมื่อเมื่อคู่หมั้นตัวจริงของชายหนุ่มปรากฏตัวขึ้น "เธอเป็นใคร..?" "ฉันชื่อ...เมษา..." "เธอคงไม่ได้โง่จนไม่รู้ใช่ไหมว่าการสวมรอยเป็นคนอื่นมันผิดกฏหมาย" "ที่ฉันทำไปเพราะจำเป็นจริง ๆ อย่าแจ้งความจับฉันเลยนะ จะให้ฉันทำอะไรเป็นการชดใช้ก็ได้" "เธอคิดว่าควรชดใช้ ยังไงมันถึงจะเหมาะสมกับที่เธอเข้ามาสวมรอย เป็นคู่หมั้นฉันจนทำให้ฉันกับคนรักต้องเลิกกัน เธอคิดว่าตัวเองต้องชดใช้ยังไง" "ฉะ..ฉันไม่รู้..." "แต่ไม่ต้องห่วง เธอได้ชดใช้สมใจแน่...เมษา..."

เธอคือสาวสวย มาดมั่น วัย 30 ปี ที่ปากจัดสุดๆ ส่วนเขาเป็น CEO หนุ่มหล่อ มาดแมน วัย 27 ปี ที่เธอไม่ชอบขี้หน้าเอาซะเลย เพราะเขาคอยแต่จับผิดและชอบใช้งานเธอผิดหน้าที่อยู่บ่อยๆ ยัสซันรีบขยับกายตั้งท่าลุกขึ้นอย่างหัวเสีย วิ่งตามหญิงสาวฝีเท้าหนักที่ทำเอาเขาวูบไปชั่วขณะเพราะแรงของมัน เธอมันร้ายได้ทุกสถานที่จริงๆ ขนาดอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้ยังกล้าลงมือ ถ้าทำกันขนาดนี้ก็อย่าหวังว่าจะรอดออกไปได้ง่ายๆ “กรี๊ดดดด..” สองเท้าของเธอตะกุยอยู่ในอากาศ เพราะถูกร่างที่สูงใหญ่กว่าโอบอุ้มจากข้างหลังจนตัวลอย “ปล่อยฉันนะไอ้เลว ไอ้ระยำ แกจะต้องเสียใจที่ทำกับฉันแบบนี้” เธอยังดีดดิ้นเพื่อให้หลุดจากการโอบกอด “ใครกันแน่ที่ต้องเสียใจ กล้าถีบหน้าผมก็ต้องชดใช้ให้สาสม” จมูกโด่งเป็นสันแตะที่ขมับของหญิงสาว กระซิบที่หูขณะหิ้วเธอกลับไปที่เตียงนอน เหวี่ยงเธอลงไปบนเตียงหลังใหญ่อีกครั้ง แล้วรีบโถมกายตามไปติดๆ จัดการลงโทษตคำโปรยหลังามแบบที่ต้องการ

เรื่อง... รอยรักของซาตาน เรื่องย่อ : ' ศิวะ อัคราวัล' ชายหนุ่มที่ประสบความสำเร็จในทุกๆด้าน ไม่ว่าจะเป็นอาชีพการงานที่มั่นคง ความรักที่ดี ชีวิตของเขาช่างสมบูรณ์แบบ ทว่า...คนรักของเขา ' อัมมาวดี เชาฮาน' กลับทรยศ หักหลัง เขา ไปหาคนที่ดีกว่าเขาในทุกๆด้าน ชายหนุ่มที่แสนดีบูชาในความรัก กลับกลายเป็นคนเย็นชา แข็งกระด้าง ไร้ความอ่อนโยน และ' อัมพิกา เชาฮาน ' จะทำอย่างไรเมื่อเขาดึงเธอเข้ามาในเกมของเขา " มาเป็นของพี่ซะ แล้วเรื่องทุกอย่างจะจบ" " แล้วพี่จะต้องเสียใจที่ดึงหนูเข้ามาในเกมนี้"

คำโปรย เพราะเกิดมาจน…เธอจึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะ ‘จดจำ’ และเพราะเกิดมารวย…เขาจึงไม่เคยยอมรับว่า ‘ลืมไม่ได้’ เด็กสาวลูกแม่บ้านที่เติบโตในเงาของคฤหาสน์ใหญ่ แอบรักลูกชายเจ้าของบ้านอย่างเงียบงัน คืนหนึ่ง…ความผิดพลาดที่ไม่ควรเกิด ทำให้คนสองโลกมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง… แต่รุ่งเช้า...เธอคือคนต่ำต้อยที่ต้องถอยออกมา ส่วนเขา...คือทายาทมหาเศรษฐีที่ไม่มีวันเลือกเธอ สามปีผ่านไป... เธอกลับมาในฐานะ ‘พนักงานใหม่’ ของบริษัทเขา พร้อมสถานะคนรักของชายอื่น และสายตาเย็นชาเหมือนไม่เคยมีอดีตร่วมกัน ทว่าเขา…กลับจำทุกสัมผัสได้ไม่เคยลืม “เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า” เขาถาม “ไม่ค่ะ เจ้านาย” เธอยิ้มสุภาพ “ฉันไม่เคยรู้จักคุณ” ทั้งที่ความจริง...เธอคือผู้หญิงคนเดียวที่เขาไม่เคยลืม

ในอดีต…ความหลงใหลของเขา แปรเปลี่ยนเป็นการทำลาย คืนหนึ่งที่ถูกวางแผน ย่ำยี และพรากทุกความฝันของเธอไปตลอดกาล หลายปีผ่านไป เธอกลับมาอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะเหยื่อผู้หวาดกลัว แต่ในนาม เชฟมือหนึ่ง ผู้ยืนหยัดอยู่ในโรงแรมของเขา ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมถูกทำร้าย และเขาจะต้องเผชิญกับรสชาติของบาปที่ตนเคยก่อ เมื่ออดีตที่เขาคิดว่าคุมได้…กำลังลุกขึ้นทวงคืนทุกอย่าง

“ย...อย่าทำน้องชายฉัน ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าฉัน อย่าฆ่าน้องชายฉัน” “เธอจะเอาชีวิตของเธอแลกกับน้องชายว่างั้น” “ช…ใช่” มนัสนันท์เสียงเครือร่างแน่งน้อยสั่นสะท้าน เหมือนลูกนกที่พรัดพรากจากรัง ไร้ซึ่งที่พักพิง เธอกลัว…กลัวน้องชายจะตายด้วยน้ำมือของผู้ชายคนนี้ “ยอมตายเพื่อมันใช่ไหม?” “ใช่ ฉันยอมตาย ขอแค่น้องชายฉันรอดก็พอ” “งั้นก็ตายซะ!” คลาวด์รั้งท้ายทอย แล้วใช้ปืนจ่อที่ขมับของหญิงสาว “…” “ว้า! เสียดายจังเลยที่เธอไม่กลัวตาย” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ ก่อนจะใช้ปืนเกลี่ยที่พวงแก้มสวยเบาๆ "สิ่งที่เธอพยายามทำ มันกลับทำให้ความคิดฉันเปลี่ยนไป" “มะ...หมายความว่ายังไง?" “ไอ้มังกร" คลาวด์ผลักร่างเล็กเบา ๆ "เอาผู้หญิงคนนี้ไปกับเราด้วย” “ครับนาย” “แกจะเอาฉันไปไหน เอาฉันไปทำไม? ในเมื่อจะฆ่าก็ฆ่าฉันเลย ไม่ต้องประวิงเวลา” “ในเมื่อฉันเอาชีวิตน้องชายเธอไม่ได้ ชีวิตเธอเป็นของฉัน ฉันเป็นเจ้าชีวิตเธอ”

เธอจากไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ในขณะที่เขากลับยังอยู่เพื่อเฝ้ารอด้วยความคะนึงหา เมื่อคนหนึ่งอยากลืม แต่อีกคนกลับจดจำทุกลมหายใจ แล้วจะมีหนทางไหมที่จะทำให้หัวใจของพวกเขากลับมาเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน “นี่ฉันหลุดมาอยู่ในยุคไหนวะเนี่ย บทจะข้ามภพก็ข้ามกันได้ง่ายๆ แบบนี้เลย? นี่ข้ามภพนะเว้ย ไม่ใช่ข้ามถนนหน้าปากซอย” “เจ้าเป็นตัวอะไร” คำถามโต้งๆ ทำเธอชะงัก ก่อนหันมาจ้องเขาตาขวางพลางบ่นงึมงำ “ถามแบบนี้ สู้ชี้หน้าด่ากันยังดูหยาบคายน้อยกว่า” “เป็นปิศาจรึ” คำถามนี้ทำเธอราวกับถูกตบหน้าอีกครั้ง

“เธอตัดสินฉันจากรอยแผลเป็นเพียงรอยเดียว แผลเป็นที่ฉันไม่ได้เป็นคนทำมันด้วยซ้ำ”

เหมือนเป็นบ่วงของสรวงสวรรค์ที่วางแผนให้ จันทร์ดารา ต้องถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่ และแทนที่จะส่งอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วย กลับส่งนายทหารร่างสูงซึ่งใจร้อนและปากเสียแบบสุดๆ มาช่วยเธอ แต่เพราะความปากเสียของเขาบวกกับความเป็นคนไม่ยอมใครของเธอ ทำให้ต้องฟาดฟันกันด้วยริมฝีปาก และปลุกเร้าอารมณ์ด้วยกายา กว่าจะพากันหนีรอดจากโจรเรียกค่าไถ่ เธอก็ต้องเสียทั้งตัวและใจให้กับเขา คนที่สวรรค์ส่งให้มาเป็นคู่กับเธอ คราแรกที่ได้รับคำสั่งให้ไปช่วยลูกสาวท่านนายพล ซึ่งถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่ พันตรีสุริยะ ก็กระฟัดกระเฟียดไม่อยากไป ด้วยเหตุที่ว่าทำไมไม่ให้คู่หมั้นของเธอไปช่วย แต่พอมาเจอหญิงสาวสะพรั่งร่างอรชรอวบอิ่มทั้งบนและล่าง แต่มีฝีปากจัดจ้านไม่สมกับดวงหน้างดงาม เขาจึงต้องสั่งสอนให้เธอรู้สำนึกว่าอย่ามาทำกำแหงกับคนที่มาช่วยเธออย่างเขา เพราะเขาจะไม่แค่ใช้ฝีปากฟาดฟันให้เธอเจ็บปวดเท่านั้น แต่เขาจะมัดกายและใจของเธอให้ติดแน่นกับเขาชั่วกาลนาน