ทะเลเมฆ Novels & Stories

(ตอนที่ 1) ☁️ Cumulonimbus (คิวมูโลนิมบัส) : เมฆปีศาจ! หรือเมฆพายุฝนฟ้าคะนองก้อนดำทะมึน เป็นสิ่งที่นักบินเกลียดที่สุดในสามโลก เพราะข้างในเต็มไปด้วยสภาพอากาศแปรปรวนขั้นสุด หลุดเข้าไปปุ๊บเหมือนโดนจับยัดใส่เครื่องซักผ้าแล้วปั่นแห้งทันที!

ริต้ายิ้มบาง ๆ "ช่วงนี้เมฆาใส่ใจเธอมากขึ้นนะคะ"เมฆาเงียบ ริต้ามองหน้าเขาก่อนยิ้มสมเพชตัวเอง "เมฆาอย่าลืมนะคะ ว่าใครอยู่กับคุณตอนที่คุณไม่มีอะไร"

ที่ใต้ต้นสนต้นใหญ่ที่สุด มีเปลญวนตาข่ายสีขาวผูกโยงไว้อย่างแน่นหนา มันแกว่งไกวไปมาตามแรงลมทะเลเบา ๆ โดยมีเบื้องหน้าเป็นวิวทะเลอันดามันสีครามใสทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา “ถึงแล้วครับ มุมโปรดของเฮีย” ม่านเมฆผายมืออย่างภูมิใจ “ว้าว บรรยากาศดีจังเลยค่ะ ลมเย็นสบายม าก” ฟาเดียสูดอากาศสดชื่นเข้าปอด

ฉันก็เป็นแค่นางบำเรอคนนึงที่พี่ ‘เจ้าคุณ’ เกลียดเข้ากระดูกดำ ทั้งๆ ที่ไม่ควรคิดอะไร ทั้งๆ ที่ไม่ควรหวัง ทว่าฉันกลับ…กลับรักเขาหมดหัวใจ…

ตะวันฉายแสง ท้องทะเลสีฟ้าคราม ซึ่งมีสปีดโบตลอยลำอยู่นานหลายชั่วโมงโดยไม่มีทีท่าว่าจะเคลื่อนกลับเข้าฝั่ง ทั้งที่คลื่นทะเลลูกแล้วลูกเล่าปะทะเข้ากับลำเรือ คล้ายกำลังคลุ้มคลั่ง หากแต่คนบนเรือไม่ได้สะทกสะท้าน

หลังจากชิงเยี่ยนพูดจบก็นึกอะไรขึ้นได้ “องค์หญิงน้อย ถ้าหากท่านตัดสินใจว่าจะไปตงโจว เช่นนั้นก็ต้องเร็วหน่อย ทางที่ดีออกเดินทางในช่วงไม่กี่วันนี้เลย อีกหนึ่งเดือนก็จะเข้าฤดูหนาวแล้ว จะมีหมอกรวมตัวกันเหนือป่าซิงโตวเต็มไปหมด ถึงเวลาอินทรีสิงโตก็หลงทิศได้ ไม่สามารถส่ งพวกเราไปพื้นที่ราบแห่งความโกลาหล แต่อาจส่งพวกเราไปทะเลไร้ขอบเขตแทน” กู้หว่านเยว่ “แล้วทะเลไร้ขอบเขตคือที่ไหน?” “เป็นมหาสมุทรผืนหนึ่งที่ไม่สามารถมองเห็นสุดขอบ ในทะเลไร้ขอบเขตมีแต่เกาะร้าง ไม่มีอาหาร ถ้าหากร่อนลงที่ทะเลไร้ขอบเขต พวกเราอาจจะหิวตายบนเกาะร้าง”

ไรยึดตรึง จากนั้นก็กระชากเชือกมาแล้วมัดมันอย่างเชี่ยวชาญ ใช้เท้ายันเพื่อกระชากเชือกให้แน่น ครู่เดียวเท่านั้นท้องฟ้าที่เคยสวยงามพลันมือสลัว มองเห็นเมฆฝนตั้งเค้ามืดมาแต่ไกล คลื่นลมเริ่มแปรปรวน กระแสลมรุนแรงพัดเอาอากาศเย็นเยียบและกลิ่นอายทะเลที่แสนพรั่นพรึงพัดเข้าใส่ท ั้งสอง

หลินหว่านชิงชี้ไปทางด้านหน้าพูดอย่างมีความสุข ฉินหมิงมองไปตามนิ้วของหลินหว่านชิงและรู้สึกประหลาดใจ เขาเห็นว่าในอากาศรอบ ๆ บนยอดเขา มีเมฆและหมอกเชื่อมกันจนเกิดเป็นทะเลหมอก บางครั้งเมฆขาวก็ม้วนตัวเหมือนคลื่นเหมือนหิมะ และบางทีหมอกก็ม้วนตัวเหมือนทะเลทอดยาว เท่าที่ต าสามารถมองเห็นได้

อินชิงเสวียนพูดอย่างอ่อนโยน “เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นทุกวัน ฉะนั้นไม่สามารถเชื่อมโยงเรื่องหนึ่งๆ กับปรากฏการณ์ดวงดาวได้ เว้นแต่จะเห็นเมฆแผ่นดินไหว นอกนั้นก็ไม่มีอะไรต้องกลัว” เย่จิ่งอวี้ขมวดคิ้ว “เมฆแผ่นดินไหวคืออะไร” อินชิงเสวียนอธิบายเกร็ดความรู้ทางวิทยาศาสตร์อย่างจ ริงจัง “เป็นเมฆที่เป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติสามารถพยากรณ์การเกิดแผ่นดินไหวได้ โดยทั่วไปจะเห็นเมฆชนิดนี้ได้ยาก หากปรากฏขึ้น อาจเกิดแผ่นดินไหวได้”

หลังจากเช็คอินจัดการอาหารเช้าแล้ว สาวน้อยนางที่อยากตามรอยอิคารัส ก็ลงไปเดินตามหาดทราย ท่องไปเรื่อยๆ ที่นี่เป็นหมู่บ้านป้องกันโจรสลัดมาแต่โบราณ รับสายลมพัดปะทะหน้าจากทะเลอีเจียนผืนน้ำเดียวกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน สีฟ้าเข้มของน้ำทะเลสีฟ้าสดสุดสายตา ยามต้องแสงอาทิตย์ระยิบร ะยับบนผิวน้ำ สวยจนหาที่ติไม่ได้ “Blue Zone….” เธอเปล่งเสียงเบาๆ ออกไปไกลสุดทะเลเบื้องหน้า “Yes…” เสียงหนึ่งดังสะท้อนก้องกลับมา