ทะเลเมฆ Novels & Stories

เยว่เล่อมองเส้นทางปของนางตรงเส้นทางข้ามผ่านคาบสมุทรเพื่อไปยังทวีปหลงจื่อซางมีการวาดลวดลายสีดำทะมึนดูน่ากลัวกั้นขวางเส้นทางเอาไว้ “อ่อ นั่นคือทะเลปีศาจ เป็นทะเลที่มีอสูรทะเลอาศัยอยู่ ทั้งยังมีสภาพอากาศแปรปรวนจนมีเรืออับปางอยู่บ่อยครั้งผู้คนจึงเรียกบริเวณนั้ นว่าทะเลปีศาจ” “ว้าว น่าสนุกจัง”

ชายหนุ่มกกังวลว่าฝนจะตกลงมาก่อนที่พวกเขาสองคนจะไปถึงเกาะส่วนตัวของเขา ถ้าไปถึงแล้วตกก็ดีไปเถอะ แต่ถ้าตกระหว่างเดินเรือคงแย่แน่ ๆ ชายหนุ่มเงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้งก็พบว่าท้องฟ้าเหมือนจะปลอดโปร่งกว่าเมื่อวาน ทว่านั่นกลับไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกดีใจเลยสักนิด ตรงกัน ข้ามเขากลับกังวลมากกว่าเดิม อุตินิยมวิทยาเพิ่งจะแจ้งว่ามรสุมเข้าราว ๆ สิบกว่าวัน นี่เพิ่งผ่านไปยังไม่ถึงครึ่งของจำนวนวันที่แจ้งมาด้วยซ้ำท้องฟ้ากลับโปร่งขนาดนี้ จะไม่ให้เขากังวลใจได้ยังไง

เบียร์พึมพำกับตัวเอง เมฆินทร์ดำดิ่งลงไปในน้ำทันที เขาว่ายเข้าไปหาหญิงที่กำลังงุนงง จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปโอบตัวเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจช่างภาพและทีมงานที่ยืนอยู่บนขอบสระ

พยัคฆราช Ep 77🔞 ในขณะที่ฝนกำลังโปรยปราย หญิงสาวร่างระหงได้นอนบิดไปมาเพราะแรงตวัดของเรียวลิ้นอีกคน

คลื่นลึกลับในน้ำ ในกลอนนี้ กับในหน้ากระดาษ ยังมีตัวเลขและสัญลักษณ์แทรกอีกหลายจุด ถ้าดูที่บทกลอนก่อน ข้าสังเกตเห็นตัวอักษรหรือคำที่เริ่มต้นในแต่ละบาท และพบว่า มีคำว่า จันทร์ เมฆา และคลื่น ข้าคิดว่านี่คือชื่อของสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับคำสามคำนี้ พวกท่านลองคิดดูสิว่า ที่ใดที่ม ีชื่อเกี่ยวกับจันทร์ เมฆา และคลื่น หรือตั้งอยู่ในบริเวณที่มีสามสิ่งนี้ปรากฏ”

สงแปลบปลาบจากสายฟ้าแหวกม่านนภากาศฟาดดิ่งลงสู่พสุธา เป็นปกติของการย่างเข้าสู่ฤดูฝน หน้าฝนปีนี้มาเร็วกว่าทุกปี มาร์โบโล คอฟอร์ด เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลแห่งน่านน้ำท้องทะเลบอลติก กำลังกอดอกนั่งตัวตรงอยู่บนรถยนต์คันหรูจากค่ายรถชั้นนำของโลกที่กำลังวิ่งฝ่าสายฝนมา

เป็นเจ้าของเธอทั้งตัวและหัวใจ “พี่เฟลมรู้ไหมนี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ออยได้มาเห็นทะเล” ตั้งแต่เล็กจนโต เธอได้แต่อิจฉาเอมมาลินที่ได้มาทะเลกับคุณพ่อและแม่ของหล่อน ส่วนเธอ... ก็เป็นแค่นังลูกชั่วที่พ่อแทบไม่อยากเห็นหน้า อย่าหวังถึงขั้นที่ท่านจะพาไปไหนมาไหนด้วยเลย

เธอกำลังสับสนระหว่างการเรียกชื่อของวายุกับ ‘ลม’ อาจเป็นผลกระทบจากการกระทบกระเทือนของสมองที่ทำให้การเรียกชื่อสลับไปมา เมฆินทร์ตัดสินใจที่จะพาเมขลากลับมาพักฟื้นที่บ้านของตัวเองในเชียงใหม่ทันที การพักในบ้านที่คุ้นเคยน่าจะช่วยกระตุ้นความทรงจำบางส่วนของน้องสาวได้ดีกว่าโรงพยาบาลหรือที่พักใ หม่ ๆ

หยุนชียืนอยู่ท่ามกลางม่านฝน มองแผ่นหลังสูงใหญ่ที่กำลังต่อสู้อยู่ในโคลนและสายน้ำ หยดน้ำไหลผ่านใบหน้าคมชัดของเขา จนแยกไม่ออกแล้วว่าเป็นน้ำฝนหรือเหงื่อกันแน่