ทะเลเมฆ Novels & Stories

แสงตะวันสีทองสาดส่องลงบนผืนน้ำทะเลสีคราม เกาะมายาปรากฏขึ้นท่ามกลางท้องทะเลอันกว้างใหญ่ หาดทรายขาวละเอียดทอดยาวขนานไปกับแนวป่าเขียวขจี เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งดังแว่วมาตามสายลม เมฆินทร์ยืนอยู่บนระเบียงบ้านพัก มองทิวทัศน์เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขานึกไป

L.loma แฟน❤️ loma : ทำไมไม่รับสายโลมา loma : ถึงแล้วทะเลอยู่ตรงไหน “ขี้แพ้อย่างมึงไม่มีวันชนะกูหรอก”

น่านนทีไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไร “ให้น้องคลื่นลองก่อน ถ้าไม่เอาตัวนี้ก็ไม่มีละ” ฟองคลื่นรับชุดราคาแพงจากเจ้าของร้านอย่างระมัดระวังไปเข้าห้องลอง ไม่กี่อึดใจก็ก้าวออกมาในชุดเกาะอกสีเขียวปีกแมงทับที่ขับเน้นผิวขาวละมุนให้เด่นเตะตาโดยไม่ต้องพะเครื่องประดับใด

‘เราได้ยินสัญญาณหอคอยไหมล่ะ’ “แล้วทำไมเขาไม่ปักธงแดงว่าห้ามลงทะเลอ่ะ” “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ทุกอย่างมันกะทันหันไปหมด น้องหยีรีบหนีคลื่นสึนามินั่นฝั่งเร็วเข้า!! พายุกำลังซัดเข้าเกาะแล้วน้องเห็นรึเปล่า!!” คนปลายสายเน้นชัดถ้อยชัดคำ ทำให้ยาหยีไปมองเห็นคลื่นทะเลยักษ์ที่มาพ ร้อมกับมวลเมฆหนาทึบ ชายหนุ่มผวาทำตัวไม่ถูกแต่พยายามท่องนะโมไว้ในใจพร้อมหลุดคำหยาบคายใส่คนสายปลายแบบลืมตัว

ศษไว้ก่อนแล้ว “ขอน้ำส้มปั่นก่อนก็แล้วกันจ้ะ รอเพื่อนก่อน” เธอบอกบริกรเมื่อมาถึงที่โต๊ะนั่ง ที่จัดไว้แบบเป็นนั่งพื้น บนพื้นไม้สักขัดมันที่มีเบาะนุ่มๆ สีสดให้นั่ง เธอเหม่อมองไปดูวิวที่อยู่ริมน้ำพอดี มองกระแสน้ำสีน้ำตาลที่กำลังไหลเอื่อย ดูแล้วสายน้ำช่างมีอิสระ ได้ท่องเที่ยวไปไกล ไม่เหมือนกับเธอที่แม้จะเหมือนมีชีวิตที่สุขสบาย พรั่งพร้อม แต่สิ่งเดียวที่เพชรน้ำบุษปรารถนานั่นก็คือ ‘อิสระ’

คลื่นทะเลโหนตัวขึ้นจุมพิตแสงอรุณรุ่งเหนือท้องทรายสีขาว พัดพาคลื่นน้ำสีเขียวอมฟ้าซัดสาดขึ้นสู่ชายฝั่ง สายลมกระหน่ำโหมให้ชุดสีน้ำเงินเข้มของชายหนุ่มแนบลู่เรือนร่างแข็งแรง เรือนผมดำขลับมัดเป็นหางม้าสะบัดไปตามแรงลม งามสง่าดุจเทพมังกรแห่งท้องทะเล หลี่เซวียนหลงผินหน้าก

“น่าแปลก ห่างไปหกร้อยลี้ ฝนตกหนักจนน้ำเกือบท่วมแต่ที่นี่แห้งแล้งถึงเพียงนี้” หลินซูเหยามองท้องฟ้า ไม่เห็นเมฆแม้แต่ก้อนเดียว หากนางต้องการให้ฝนตก จำต้องเรียกน้ำออกมาซึ่งจะเปลืองพลังชี่มาก เหมือนที่นางพยายามทำให้ฝนหยุดตกก่อนหน้านี้ ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคืออาศัยธรรมชาต ิช่วยหนุน เช่นหาก้อนเมฆ แล้วทำให้มันควบแน่น แต่ปัญหาคือฟ้าโล่งจนสีครามจัดขนาดนี้จะเอาเมฆที่ไหน “เจ้าคิดจะพาเมฆฝนที่เมืองเป่ยเฉินมาที่นี่กระมัง”

าไม่ได้ยืนอยู่บนยอดเขาที่แห้งแล้ง ทว่าพวกเขากำลังยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของเทือกเขาเหล็กไหลที่เสียดแทงทะลุชั้นเมฆขึ้นมา มองออกไปเบื้องหน้าคือ ทะเลหมอก สีขาวบริสุทธิ์ที่หนานุ่มและกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา เกลียวคลื่นของปุยเมฆม้วนตัวและไหลเอื่อยไปตามแรงลมดุ จดั่งมหาสมุทรแห่งสรวงสวรรค์ แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณสาดส่องกระทบผืนหมอก ก่อเกิดเป็นประกายสีทอง สีชมพูอ่อน และสีส้มอมแดงที่ไล่ระดับเฉดสีกันอย่างวิจิตรบรรจงเกินกว่าที่จิตรกรเอกคนใดในโลกจะสามารถวาดฝันได้

สัญญาณอินเทอร์เน็ตก็ไม่สามารถเชื่อมต่อได้ในเวลานี้ทำให้หมื่นนทีไม่สามารถติดต่อกลับไปหาพิงชลได้ "คลื่นสามสี่เมตรเลยว่ะ" ธนนท์เดินเข้ามาบอกเพื่อนที่ทอดมองไปยังท้องทะเลที่เคยเป็นฟ้าคราม แต่ในวันที่ฟ้าอึมครึมเต็มไปด้วยลมฝน ทะเลที่เคยสวยงามกลับมืดดำน่ากลัวแตกต่างกะนราวกับห น้ามือและหลังมือ ท้องทะเลเวิ้งว้างในเวลานี้ช่างน่ากลัว เพียงมองด้วยตาเปล่าก็พอรู้ว่าคลื่นสูงมากเพียงใด มันพร้อมจะกลืนกินสิ่งที่ท้าทายมันให้จมหายไปได้ทุกเมื่อ

เมื่อโชคชะตากำหนดให้เขาและเธอมาพบกันท่ามกลางเพลิงเสน่หาอันเร่าร้อน ความรักครั้งนี้จะลงเอยเช่นไร?