Romans & histoires ปฐมบทนางร้าย

เธอเค้นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตารู้สึกสมเพชตัวเองสิ้นดีที่ตกหลุมรักคนที่ตั้งท่าเกลียดมาตลอด ศึกครั้งนี้มาเฟียหนุ่มเป็นผู้ชนะ ส่วนเธอต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เพิ่งรักใครเป็นครั้งแรกก็ต้องพังทลายลงไม่มีชิ้นดี ตึ๊ง! ตึ๊ง!

และเมื่อไรก็ตามที่พระเอกกับนางเอกรักกันมาก ตามพลอตยอดนิยมเรื่องนั้นก็มักมีตัวร้ายคอยขัดขวางเสมอ พอนางร้ายเห็นพวกเขารักกันเหลือเกินก็ไม่อาจยอมรับได้ เธอมาก่อน เจอพระเอกก่อน นางเอกมาทีหลังมีสิทธิ์อะไร หล่อนไม่ควรได้พระเอกไป นางร้ายจึงแย่งชิงผู้ชายคนนั้นอย่างเอาเป็นเอา ตาย ต่อให้ไม่ได้พระเอกมาครอง เธอก็ต้องไม่ปล่อยให้พวกเขาได้ครองรักกันอย่างสงบสุข ไม่มีวัน!

“เราอยากให้แพงคิดถึงเราเป็นคนแรกนะ ถ้าเมื่อไรที่แพงตกอยู่ในอันตราย เราก็อยากเป็นคนไปช่วยแพงนะ” “ฉันล่ะ โต้! นายจะไปช่วยฉันคนแรกมั้ย ถ้าเมื่อไรที่ฉันตกอยู่ในอัตราย” “อืม เธอก็ด้วยน้ำค้าง ว่าแต่ใครจะกล้าวะ ฮ่า ฮ่า”

“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจแล้ว จริงๆข้ายินดีเป็นนางร้ายต่อไปก็ได้หากสิ่งที่ข้าทำช่วยให้ไม่มีใครต้องถูกสองแม่ลูกนั้นเอาเปรียบและทำร้ายอีก” หว่านชิงพยักหน้าอย่างมั่นใจ ก็นี่คือการับบทนางร้ายที่ท้าทายไม่รู้จบเป็นครั้งแรกของข้าและเป็นครั้งแรกที่ข้าพลิกบทสำเร็จ ยังไงข้าก็ต้องชนะ ข้าจะเป็ นนางเอกที่จบสวยให้ได้คอยดูเถอะ

“ดูเหมือนคุณจะสวมบทนางร้ายแต่ความจริงแล้วคุณเป็นนางเอกต่างหากเพราะโดนกระทำอยู่ตลอดเวลา” “คุณรู้ได้ยังไงฉันโดนกระทำตลอด” เพราะทุกคนต่างก็มองว่าเธอเป็นคนผิดแม้แต่ครั้งแรกที่เธอมาอยู่ที่นี่ ธีภพก็เข้าใจว่าเธอเป็นนางร้ายเหมือนกัน ไหนจะเรื่องคนที่เอากบไปวางอยู่บนที่นอ นของสิรินดา เรื่องที่หลอกผีที่ไร่อ้อย เรื่องของมนต์จันทร์และอีกหลายเรื่อง

นิสัย เป็นผู้ชายนิสัยรวย สายเปย์ เจ้าเล่ห์จอมวางแผน ปากร้ายนิด ปากเสียหน่อย มีแววตานิ่งคมดุ ภายนอกเหมือนจะดูร้าย แต่ความจริงก็ร้ายนั่นแหละ งงไหม ถึงร้ายก็รักนะ เกเรยังไงก็รักนะ ... รักแรกพบได้เกิดขึ้นกับเขา เขาจึงตั้งใจวางแผนทำทุกอย่างให้ได้เธอคนนั้นมาครอบครอ ง และเมื่อได้เธอมาครอบครอง ทุกอย่างเหมือนจะดี แต่ก็... เธอเลือกให้ฉันต้องร้ายเองนะ...

ตอนที่ [24] นางร้ายไม่ร้ายแล้ว (ตอนจบ) “อันลู่เพ่ยเป็นเจ้าหรือ” อันลู่เพ่ยเชิดใบหน้าขึ้นสีหน้าของหญิงสาวนั้นเต็มไปด้วยความเรียบนิ่งแต่ดูอย่างไรก็รู้ว่าสตรีผู้นี้ร้ายกาจไม่น้อยรังสีแห่งความร้ายกาจนั้นแผ่กระจายออกมาอย่างเต็มที่

กายหนานั่งอ่านนิยายไม่พูดไม่จา บางครั้งก็ขมวดคิ้ว บ้างเบ้ปาก บ้างก็ส่ายหน้า ยิ่งอ่านก็ยิ่งคิดว่ามันไม่เข้าท่าเอาเสียเลย คนคนหนึ่งจะลงมือทำร้ายใครได้ ถ้าไม่เพราะโดนกระทำก่อนก็อยู่ที่นิสัยของคนผู้นั้น แต่เท่าที่อ่านมาจนถึงครึ่งเรื่อง คิดอย่างไรนางร้ายก็ไม่ได้ร้ายโดยสันดาน แต่ ที่ร้ายก็เพราะถูกกระทำก่อนมิใช่หรือ มองในทางกลับกันหากตัวเขาถูกแย่งของของตนเองไป ก็คงตัดสินใจทำไม่ต่างกัน...

นีน่าจ้องหน้าซินดี้เขม้น "ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ใสชื่อ จะกลายเป็นคนร้ายลึกขนาดนี้ ฉันประเมินเธอต่ำไปจริงๆ"ซินดี้ยิ้มเย้ยตนเอง

เหอะจากนางร้ายต้องมาทำตัวเป็นคนดีแถมอ่านมาแค่เริ่มต้นเรื่องตัวนางร้ายก็ตาย ตัวของเธอจึงมาเข้าร่างแทนแต่ทุกอย่างอาจจะนำเนินไปตามบทที่ตัวของฟ่านปิงคนใหม่มาเปลี่ยนแปลงไปแล้วก็ได้ ในเมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้วตัวของฟ่านปิงคนใหม่ขอพลิกชะตาของนางร้ายอย่างเจ้าของร่างเก่าที่น่าสง สารเองใครช่างตั้งชื่อให้นางร้ายที่โดนกระทำตลอดมาเป็นตัวร้ายแต่แม่ดอกบัวขาวอย่างเสี่ยวชิงชิงต่างหากสมควรจะได้รับตำแหน่งนางร้ายตัวจริงฟ่านปิงคิดในใจ